In 'Dikke kus, dag-dag' volgen we de gedachtenstroom van een schrijfster die worstelt met het einde van een liefdesrelatie. Het resultaat is geen gewone breukroman, maar een literair labyrint vol boeken, brieven en herinneringen. Drie redenen waarom Claire-Louise Bennetts nieuwe roman de opdracht 'lees-lees!' verdient.
'Dikke kus, dag-dag' van Claire-Louise Bennett is een dikke aanrader: lees-lees!
Met haar debuut Poel had de Britse schrijfster Claire-Louise Bennett mij al heerlijk in de war gebracht: was dit een verhalenbundel, een roman of een reeks prozagedichten? Wat ik wel zeker wist: het was intrigerend en subliem geschreven. Ik was verslingerd aan haar tweede boek Kassa 19 dat in 2023 de Europese Literatuurprijs won. Het bood evenmin een rechtlijnig verhaal. Maar ook daar: wat een virtuositeit! Nu is er Dikke kus, dag-dag en het is opnieuw goed raak.
Liefde is zelden voltooid verleden tijd (en verlangen ook niet)
In 'Dikke kus, dag-dag' is een naamloze vertelster -een schrijfster- aan het woord. Of beter: ze denkt zich suf en wij mogen daar getuige van zijn.
Ze heeft afscheid genomen van haar oudere geliefde Xavier en laveert tussen de herinneringen. Hij heeft haar laatste boek gelezen en bestempelt het als ‘HEL’. Dat zal het begin van het einde zijn.
De seksscène, rechtopstaand tegen een forse Korinthische zuil in het Londense financial district (het staat er écht), is onvergetelijk.
Ruth Joos
In de nasleep van die intense verhouding duiken nog andere relaties uit het verleden op. Stuk voor stuk werken die nog door in het heden. Zoals dat gaat, liefde is zelden voltooid verleden tijd. En verlangen is een nooit eindigende, eeuwig doorwerkende kracht.
Getuige daarvan: een onvergetelijke seksscène rechtopstaand tegen een forse Korinthische zuil in het Londense financial district (het staat er écht).
Iemands gedachten zo intiem naderen, voelt als een groot geschenk
Op het eerste gezicht lees je deze roman als een relaas van alledaagse dingen en gedachten. Maar uiteraard is er meer aan de hand. Literatuur en het schrijven zelf neemt in het oeuvre van Bennett sowieso een centrale plaats in. En er wordt wat afgeschreven in Dikke kus, dag-dag.
Er zijn boeken, referenties naar boeken, brieven, -al dan niet geschreven, verstuurd of ingebeeld- mails, woorden,… En hun eindeloze transformaties in de malende gedachten van de schrijfster.
Mondjesmaat kom je iets dichter bij dat grote vraagstuk: hoe dat in godsnaam moet, het leven?
Ruth Joos
De hoofdpersoon in deze roman schrijft zich zowel dichterbij als verder weg van mensen uit haar verleden. De doorkijkjes die daarbij ontstaan getuigen van groot menselijk inzicht.
Mondjesmaat kom je iets dichter bij dat grote vraagstuk: hoe dat in godsnaam moet, het leven?
Iemands gedachten zo intiem naderen, voelt als een groot geschenk.
Dit boek is zoals het leven zelf
Lees Claire-Louise Bennett, verdwijn in pagina’s die uitweiden over boeketten bloemen, glimlach om een dikke spin die doodgeslagen wordt met een boek van Freud. Maar vooral: ontdek gaandeweg dat dit boek is zoals het leven zelf: grillig tastend naar mensen en dingen die je niet loslaten, subliem in de ogenschijnlijke banaliteit.
Met als je wat geluk hebt een dikke kus aan het einde.
‘Dikke kus, dag-dag’ van Claire-Louise Bennett is uit bij uitgeverij Kopernik (vertaling Karina Van Santen en Martine Vosmaer).
