Jonge Vlamingen kiezen vaker voor opleiding tot uitvaartassistent: "Een macaber beroep? Integendeel, het is zo menselijk"

Van de 43 cursisten die dit jaar de opleiding tot uitvaartassistent zijn gestart aan SyntraPXL (Limburg), is ongeveer de helft jonger dan 25 jaar. "En de meerderheid is jonger dan 30 jaar", vertelt David Van der Meijden, directeur Business Development. "De inschrijvingsaantallen stegen dit jaar met bijna 40 procent. Sinds corona zien we dat daar opvallend meer jonge mensen tussen zitten."

Daarin zijn ze bij SyntraPXL niet alleen: een rondvraag van VRT NWS bij enkele centra voor volwassenenonderwijs, levert hetzelfde beeld op. Overal schrijven meer en steeds jongere mensen zich in voor de opleiding. "Voor de sector is dat goed nieuws: zij komt mensen te kort omdat het een knelpuntberoep is", zegt Van der Meijden.

Vroeger was er enkel een opleiding tot begrafenisondernemer die 2 jaar duurde, legt Van der Meijden uit. "Tegenwoordig kan je na een jaar of zelfs na een semester al aan de slag bij een uitvaartbureau, als assistent. Daarna kan je nog doorgroeien."

Het is dus toegankelijk geworden om in de sector te stappen. Zowel de opleiding als het beroep zijn volgens hem bovendien goed combineerbaar met een hoofdberoep. "Dat verklaart waarschijnlijk de opvallende groei van de voorbije jaren." Maar wat vinden de jonge mensen die voor dit bijzondere beroep kozen er zelf van?

Eigenlijk droomde rechtenstudent Nuno er zijn hele leven lang van om geneeskunde te studeren. "Het werd dan toch rechten uiteindelijk, maar de drang om iets voor andere mensen te kunnen doen, bleef altijd aanwezig." Op dat vlak was uitvaartassistent een ideale match.

Daneel werkt nu al drieënhalf jaar als jobstudent bij een uitvaartdienst. Hij springt bij in de weekends en tijdens de vakantie. "Ik ben vooral bezig met het opbaren van de mensen, dat is heel dankbaar werk", zegt hij. "Wanneer familieleden hun geliefde voor een laatste keer zien, zijn ze je daar heel erkentelijk voor."

Hoe zijn omgeving reageert op zijn toch wel bijzondere bijverdienste? "Echt negatieve reacties ervaar ik niet, mensen schrikken soms wel natuurlijk", legt hij uit. "Maar daarna zijn ze vooral nieuwsgierig. Als ik de kans krijg om uit te leggen hoe mooi het werk eigenlijk is, dan begrijpen ze dat meer."

Het verbaast hem niet dat veel andere jonge mensen ook kiezen voor de opleiding. "Voor wie graag op een betekenisvolle wijze goed wil doen voor andere mensen, is dit een erg toegankelijk manier om dat te doen."

"Een serieuze omslag, dat was duidelijk", lacht ze over haar plotse beslissing om te solliciteren bij een begrafenisonderneming. "Ik was op zoek naar iets nieuws na een aantal jaar werken en het beroep zat al jaren ergens in mijn hoofd sinds ik er eens een reportage over zag op televisie."

Zo geschiedde, want ze werkt sinds 2023 bij Pues in regio Leuven. "Daar sta ik in voor het eerste contact met de families. Ik gids hen door het praktische aspect van dienst, we leggen samen de data vast en maken afspraken. Ik ondersteun ook tijdens diensten, maar lichamen opbaren is niets voor mij", lacht ze. "Het is mooi en dankbaar werk om iets voor die mensen te betekenen."

"'Dat moet toch vreselijk zijn!', is de reactie die ik het vaakst krijg", vertelt ze. "Maar dat is het niet, integendeel. Ik heb dagelijks de kans om mensen te helpen om op een mooie en waardige manier afscheid te nemen van hun geliefden. Een macaber beroep? Het is net een bijzonder menselijke job. Je krijgt er veel voor terug."

Dat meer jonge mensen het willen doen verbaast haar niets. "Als je een zorgzame kant hebt en graag met mensen werkt, dan is het echt iets voor jou." Bovendien is het rustiger werk dan, zeg maar, vrijwilligerswerk in een zorginstelling. "Het is dus ook mensenwerk, maar op een andere manier. Het zorgende aspect zit hem in de beschikbaarheid, de warme begeleiding en het respect dat je moet bieden aan de families."