"Ik wil leven, voor mezelf én voor mijn gezin": Veerle Hegge, echtgenote van Bart De Wever, over haar eetstoornis en de weg naar herstel

"Ik had een psychosomatische eetstoornis", vertelt Hegge in 'Touché'. "In het begin had ik het niet door. Mijn omgeving begreep het ook niet. Er waren goedbedoelde, maar vaak onhandige reacties. Dat maakte het extra moeilijk."

Wat begon als een dieet, werd al snel iets veel ingrijpenders. "Je begint met: ik ga niet meer snoepen. Maar beetje bij beetje verleg je je grenzen. Langzaam schuif je de lat verder en verder."

Het ging van kwaad naar erger. "Ik crashte zowel mentaal als fysiek en belandde tweemaal op de intensive care - had het nog 2 dagen geduurd, dan had ik het misschien niet overleefd."

In haar boek noemt ze zichzelf de "wereldkampioen in braken". "Verdriet en schaamte staan centraal. Ik kan er niets positiefs over zeggen. Je hele lichaam verzet zich, maar toch dwing je het. Je voelt je even beter, maar dat is bedrog."

Daarnaast wil ze afrekenen met een hardnekkig misverstand. "Een eetstoornis betekent niet automatisch ondergewicht. Dat is een cliché. Er bestaan zóveel verschillende vormen."

Om te herstellen liet ze zich 6 maanden opnemen in het psychiatrisch ziekenhuis De Alexianen in Tienen. "Ik ben een zelfstandige vrouw van 52, moeder van 4 kinderen. Ik neem altijd zelf mijn beslissingen. Maar van de ene dag op de andere moest ik alle controle loslaten en alles in handen leggen van anderen. Dat was moeilijk."

"Mijn opname voelde ook ergens als falen. Toegeven dat je een psychiatrische patiënt bent, is nog altijd beladen." Toch bracht de behandeling opnieuw structuur: 6 vaste eetmomenten, weegmomenten en therapie. "Dat wegen voelde vernederend. Het was niet vernederend, maar zo vóélde het wel. Je wordt letterlijk gekeurd. Je mocht kiezen om niet te kijken, maar ik keek tóch - elke keer opnieuw."

Creatieve therapie bood steun. Hegge schreef elfjes, korte gedichten van 11 woorden. "Voor het eerst werkte ik met woorden, terwijl ik vooral vertrouwd was met beelden en muziek." Haar eerste elfje ging over een lichtpuntje, symbool voor hoop: "Lichtpuntje. Ver weg. Waar ben je? Ik wacht op je. Schitter."

"De wortels van mijn ziekte gaan terug tot mijn jeugd", vertelt Hegge. "We leefden in een geïsoleerd gezin. Mijn moeder was een sterke en warme vrouw, maar ook mentaal ziek en vatbaar voor woede-uitbarstingen. Ik voelde me als kind verantwoordelijk voor haar geluk. Dat noemen ze 'parentificatie': wanneer een kind de rol van de ouder op zich neemt."

Ze werd als jong meisje seksueel misbruikt door iemand uit haar omgeving. "Ik heb er lang over gezwegen en vind het nog steeds moeilijk om erover te praten. Maar zoiets laat diepe littekens achter."

Het zwijgen woog zwaar. "Je voelt je zo slecht dat je lichaam erop begint te reageren. Je bent verdrietig, maar kunt het niet uiten naar anderen. Dan neemt je lichaam het over en zo glijd je in een eetstoornis." Tijdens de coronaperiode vertelde ze het voor het eerst aan Bart. "Toen is dat potje opengegaan. Sindsdien krijg ik het niet meer dicht."

Later confronteerde ze ook de dader. "Er kwam erkenning, maar geen schuldbesef. Dat kwam heel hard binnen. Toch moest het gesprek gebeuren."

Na 6 maanden opname was de terugkeer naar huis zwaar. "Veel mensen denken dan: ze is genezen. Maar dat is niet zo. Thuis is die beschermde omgeving weg. Er werd weinig over mijn opname gesproken. Het leek alsof die 6 maanden niet hadden bestaan, alsof het een droom was."

Ook met haar man Bart was dat niet vanzelfsprekend. "Eten is voor de meeste mensen banaal en natuurlijk. Tot je ermee worstelt. Voor anderen is dat moeilijk te begrijpen. Bart kampte zelf ooit met obesitas. Gezonde voeding speelt daardoor een constante rol in ons gezin, wat het soms extra complex maakt."

Daarnaast wijst ze op generatieverschillen. "Wij vijftigers leerden niet om over gevoelens te praten. Ik ben opgevoed met: 'doe niet flauw, wees flink, ga door'. Dat was bij Bart niet anders. Maar ik zag wel vaak zijn verdriet, wanhoop en moedeloosheid: hoe gaan we hiermee verder, komt dit nog goed?"

Ondanks alles blijft Hegge vechten. "Het is een dagelijkse strijd, maar ik wil leven. Ik heb het leven nooit opgegeven. Ik doe het in de eerste plaats voor mezelf, maar ook voor mijn kinderen en ons gezin. Zij geven me de motivatie."

Het herstelproces verloopt stap voor stap. "Ik betrek mijn omgeving nu meer en meer. Als ik het moeilijk heb, bel ik mijn kinderen, ga ik met iemand naar de winkel, fietsen we naar de grootouders... Kleine dingen helpen. De eetstoornis gaf me het gevoel dat hij er voor mij was, maar dat laat ik niet meer toe. Er zijn nu anderen die er voor mij zijn. De eetstoornis staat achter de deur en blijft daar."

Vandaag staat traumaverwerking bovenaan de agenda. Ze sprak met kinder- en jeugdpsychiater Peter Adriaenssens. "Hij gaf me het gevoel: er is niets mis met jou. Jij bent ziek en je wil genezen. Dat was essentieel."

Ze eindigt bemoedigend: "Wees mild voor jezelf. Sta open voor mensen die het moeilijk hebben. Durf te praten, ook al is het lastig. Laat het verleden los, zodat je de toekomst kunt omarmen."