Op de bezette Westelijke Jordaanoever heeft het Israëlische leger een inval gedaan in het huis van Basel Adra, één van de makers van de met een Oscar bekroonde documentaire No Other Land. De inval volgde kort nadat kolonisten de gemeenschap van Adra hadden aangevallen. Volgens Midden-Oostenexpert Inge Vrancken blijft het merendeel van die inbreuken onbestraft.
Israëlische kolonisten vallen huis van Palestijnse Oscarwinnaar Basel Adra binnen: "Mijn dorp verdwijnt voor mijn ogen"
Lukas Lecluyse
Gepubliceerd:
Gisteren kwam een groep Israëlische kolonisten met een voertuig het dorp van filmmaker Basel Adra binnengereden. Ze reden daarbij bijna enkele Palestijnen omver. Daarna zouden de kolonisten het dorp ook aangevallen hebben, volgens het Israëlische leger gebeurde de inval omdat er vanuit het dorp met stenen gegooid was.
Bij de aanval raakten verschillende mensen gewond, onder wie de 2 broers en een neef van Adra. De regisseur vergezelde hen naar het ziekenhuis. Terwijl hij daar was, drongen 9 Israëlische soldaten zijn woning binnen, waar zijn vrouw en hun 9 maanden oude baby aanwezig waren. Het leger doorzocht het huis en nam de telefoon van zijn echtgenote door in een poging te achterhalen waar Adra zich bevond. Een oom van hem werd kortstondig opgepakt.
Na de inval sloot het Israëlische leger het dorp af met militaire voertuigen. Adra wordt intussen gewaarschuwd niet terug te keren naar huis uit vrees voor arrestatie.
Wie is Basel Adra?
Basel Adra is een jonge Palestijnse journalist, activist en documentairemaker afkomstig uit een dorp op de bezette Westelijke Jordaanoever. Hij werkt vaak samen met internationale media en mensenrechtenorganisaties om het dagelijkse leven van Palestijnen onder bezetting zichtbaar te maken.
Hij is 1 van de 4 regisseurs van de documentaire No Other Land (2023), die in maart 2024 een Oscar won voor Beste Documentaire. De film volgt de systematische verdrijving van Palestijnse gemeenschappen in de Zuidelijke Hebronheuvels door Israëlische kolonisten en het leger.
"Iedereen die begaan was met No Other Land zou zich moeten bekommeren om wat er hier ter plekke gebeurt: vandaag zijn onze watertanks, negen huizen en drie eeuwenoude grotten vernietigd", reageert Adra op social media. "Mijn geboortedorp verdwijnt voor mijn ogen. Er is maar één naam voor deze daden: etnische zuivering."
Op social media deelt Adra beelden van de Israëlische inval
Aanhoudend geweld
Het is niet de eerste keer dat de makers van No Other Land met geweld geconfronteerd worden. Volgens Midden-Oostenexpert Inge Vrancken is dat geweld niet nieuw, maar wel toegenomen sinds de film in maart een Oscar kreeg. "Het geweld is er eigenlijk altijd geweest, maar het is wel erger geworden sinds zij in maart de Oscar hebben gewonnen."
Ze wijst op eerdere incidenten. "Kort na de uitreiking is Hamdan Ballal, de andere Palestijnse regisseur, heel zwaar aangevallen. In juni is een activist die aan de film meewerkte zelfs doodgeschoten door een kolonist."
De filmmakers zelf ervaren dat de internationale aandacht hun situatie gevaarlijker heeft gemaakt. "Hamdan Bilal zei mij in maart: 'Nu had ik echt het gevoel dat ze hier waren om mij te doden.' Hij werd zo hard geslagen, gericht op zijn hoofd en zijn lichaam. Zij hebben het gevoel dat het geweld veel erger wordt sinds ze die Oscar hebben gewonnen", vertelt Vrancken.
In maart sprak Inge Vrancken met Hamdan Ballal, die ook een Oscar won voor de docu 'No Other Land'
Onbestraft
Mensenrechtenorganisaties klagen al langer de straffeloosheid aan. "Van alle klachten die Palestijnen indienen tegen kolonisten blijft 94 procent zonder gevolg. En wanneer militairen betrokken zijn, is dat nog veel minder", legt Vrancken uit.
Ze ziet bovendien een structureel probleem. "Kolonisten en het Israëlische leger werken vaak samen. Militairen beschermen de kolonisten, of helpen hen zelfs. Dat is een heel ziek systeem dat telkens opnieuw leidt tot nieuw geweld en nieuwe doden."
De spanningen nemen verder toe nu de Israëlische premier Benjamin Netanyahu recent verklaarde dat er geen Palestijnse staat zal komen. "Het zijn heel schrijnende verhalen, niet alleen vanuit Gaza, maar ook van op de bezette Westelijke Jordaanoever. En voorlopig ziet het er niet naar uit dat de situatie zal verbeteren", besluit Vrancken.
