Antwerpse jeugdzorg bundelt krachten tegen wooncrisis: "Onze jongeren kunnen geen 700 euro betalen voor appartement"

Ook in Antwerpen is de wooncrisis groot. Dat bleek onlangs uit de resultaten van de halfjaarlijkse huurbarometer: Antwerpen is voor het eerst over Leuven gesprongen als duurste centrumstad. Daarnaast staan er momenteel meer dan 45.000 Antwerpenaren op de wachtlijst voor een sociale woning.

Voor jongeren uit de jeugdzorg is het door die wooncrisis niet evident om een appartement te vinden. "Een woning biedt een basisveiligheid voor onze jongeren", zegt Hanne Schoofs van jeugdzorgorganisatie Kiosk. "Als ze werk willen zoeken of een opleiding volgen, hebben ze rust in hun hoofd nodig en daar is die basisveiligheid ontzettend belangrijk in."

Net omdat het voor die jongeren vaak moeilijk is om een woning te vinden, hebben 5 Antwerpse organisaties uit de jeugdzorg de krachten gebundeld. Binnen hun dienst 'Contextbegeleiding in functie van Autonoom Wonen' (CBAW) bieden ze begeleiding aan jongeren tussen 17 en 25 jaar die de stap zetten naar zelfstandig wonen. De organisaties zijn Elegast, Jeugdzorg Emmaüs, Kiosk, De Touter en Den Engel.

Ze botsen tijdens hun zoektocht naar een appartement eigenlijk vaak op dezelfde drempels. "Het gaat om jonge mensen die soms geen stabiel inkomen hebben, geregeld ook via het OCMW", gaat Schoofs verder. "Een huisbaas weet niet zo goed wat hij dan moet verwachten."

"Het grote probleem is dat appartementen meestal verhuurd worden via immokantoren", pikt Herwig Vandekeybus daarop in. Hij is CBAW-begeleider bij Jeugdzorg Emmaüs. "Meestal hanteren die de regel dat je een derde van je inkomen moeten kunnen afstaan voor de huishuur. De meesten van onze jongeren kunnen dat niet omdat ze studeren of omdat ze een laag inkomen hebben. Ze kunnen gewoon geen appartement van 600 of 700 euro betalen."

Daarnaast begeleiden de jeugdwerkingen heel wat jongeren die gevlucht zijn uit andere landen. "Voor huisbazen schrikt het af dat ze soms nog niet goed Nederlands kunnen of dat ze andere gewoontes hebben", vertelt Schoofs. "Er wordt zeker wel gediscrimineerd op dat vlak." Uit onderzoek van de VUB en de UGent is gebleken dat de discriminatie op de Antwerpse huurmarkt niet gedaald is.

Samen lanceren de organisaties een website  waar ze huisbazen en immokantoren oproepen om een woning aan hun jongeren aan te bieden. "Het is eigenlijk begonnen met dat we elkaar vaak tegenkwamen tijdens de zoektocht naar appartementen voor onze jongeren", vertelt Vandekeybus. 

"Vanuit 'Mind The Gap' ontstond vervolgens het idee om de krachten te bundelen." 'Mind The Gap' is een collectief dat het voortouw wil nemen om voor alle jongvolwassenen in de stad Antwerpen een veilige en ondersteunende thuis te realiseren.

Het is voor de organisaties steeds moeilijker om een woning te vinden. "We moeten vaak maandenlang zoeken", aldus Vandekeybus. "In de verschillende kleinschalige wooneenheden waar jongeren tijdelijk cohousen, verbleven ze vroeger ongeveer 1 jaar. Tegenwoordig is dat steeds langer omdat we niet meteen iets betaalbaars vinden op de private huurmarkt."

"5 à 10 jaar geleden waren onze jongeren een maand of misschien 2 maanden op zoek naar een woning, tegenwoordig duurt dat gemakkelijk een half jaar", geeft Schoofs nog mee. "We begeleiden trouwens ook veel jongeren die uit opvangcentra voor asielzoekers komen en die zijn al dakloos vanaf het moment dat ze door ons begeleid worden. Ze verblijven dan op straat of soms bij vrienden."