Caroline Willemen (AzG) is terug uit Gaza: "We geven de menselijkheid op als we ons in eindeloze discussies blijven verliezen"

Zowel de federale als Vlaamse regering zit momenteel samen om een standpunt over de Israëlische oorlog in de Gazastrook te bepalen. De kans dat ze Israël fors zullen veroordelen, lijkt door de interne meningsverschillen binnen de 2 regeringen eerder klein. Laat staan dat er sancties tegen Israël zullen volgen.

Caroline Willemen begrijpt al dat getalm niet. Zij is net terug uit Gaza, waar ze als hulpverlener voor Artsen zonder Grenzen werkte, en getuigt in De Afspraak over het menselijk leed, de honger en de verwoesting die ze heeft gezien.

"Nuance is altijd nuttig, maar ik kan enkel zeggen wat ik heb gezien", reageert ze op de 'grotere smeerlap'-uitspraak van Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA), die onlangs in het Vlaams Parlement zei dat hij niet aan zijn kinderen kan uitleggen wie de "grootste smeerlap" is in deze oorlog, "degene die schiet op kinderen of degene die zich verschuilt en kinderen als levend schild gebruikt?". Een uitspraak waar al heel veel kritiek op is gekomen.

"Als mensen zich afvragen wat ze aan hun kinderen moeten uitleggen, leg dan alstublieft uit dat de kinderen van Gaza beschoten worden, gebombardeerd worden, honger hebben, geen eten hebben en geen toegang tot water hebben. Dat is wat we zien", gaat ze verder. 

"Hoeveel meer nuance wil je daarin? Hoeveel keer moeten we herhalen dat het uiteraard onaanvaardbaar was wat er gebeurd is op 7 oktober om au sérieux genomen te worden over de rest wat er gebeurt? Hoe kunnen mensen niet zien dat we zelf de menselijkheid opgeven door ons in dit soort eindeloze, ronddraaiende discussies te blijven verliezen?"

Artsen zonder Grenzen spreekt ook ronduit over een genocide in de Gazastrook. "Het is de eerste keer in 9 jaar dat ik op een plek was waar we met eigen ogen het resultaat van een genocide zien", zegt Willemen.

"Ik denk dat wij altijd spreken over wat we zien", verklaart Willemen de keuze om wat in Gaza gebeurt een genocide te noemen. "Wij zijn uiteraard geen juridische experten en soms wordt spreken over wat we zien, gezien als een politieke uitspraak, maar dat is het eigenlijk niet."

"Wat we in Gaza zien, zijn mensen die gebombardeerd worden, beschoten worden, van wie voedsel wordt onthouden, die beschoten worden als ze voedsel gaan zoeken, die geen toegang krijgen tot water, een gezondheidssysteem dat kapotgebombardeerd is. Hoe gaan we het nog anders noemen dan een genocide?"

Willemen werkte zelf in het westelijke gedeelte van Gaza-Stad, de grootste stad in de Gazastrook. "Niemand is daar veilig." Ook haar Palestijnse collega-hulpverleners niet. "Ze moeten soms in het midden van de nacht hun kinderen oppikken en op blote voeten naar buiten lopen, omdat er dichtbij gebombardeerd wordt. Ze komen zelf met honger naar hun werk, in 9 jaar Artsen zonder Grenzen heb ik dat nooit gezien."

Willemen benadrukt ook dat de beelden over hongerlijdende Palestijnen die we hier te zien krijgen "absoluut representatief zijn". "Bij de heel ernstige gevallen helpt enkel eten niet meer, zij hebben heel specifieke zorg nodig. Wij hebben zelf ook een ondervoedingsprogramma en tussen mei en augustus is het aantal patiënten vervijfvoudigd. Dat is echt de realiteit van elke dag."

Ondanks al het menselijk leed, heeft Willemen "nooit van mijn leven meer menselijkheid gezien dan bij wat mijn dagelijkse collega's waren". "De gezondheidswerkers van Gaza die daar elke dag weer zijn, de kindjes die in een bouwwerf tegenover mijn deur woonden en elke morgen 'how are you, Carolina?' zeiden, dat is de toekomst van Gaza."