In Madrid is actrice Verónica Echegui (42) overleden. Voor de Spaanse filmwereld en het grote publiek komt haar dood totaal onverwacht. Echegui hield haar kankerdiagnose discreet. Ze stierf in alle stilte. De actrice schitterde in 'Yo soy la Juani' en won voor 'Tótem Loba' de Goya-prijs voor beste kortfilm.
Spaanse filmwereld in shock na dood van actrice Verónica Echegui (42) die haar kankerdiagnose discreet hield
Sandra Cardoen
Gepubliceerd:
Het laatste project waarin Echegui momenteel te zien is, is - ironisch genoeg - de serie 'A muerte' (vertaald: 'Tot de dood'). Een romantische komedie op Apple TV over 2 vrienden, Raúl en Marta.
Hij een jongeman met kanker, zij een zwangere vrouw die zich niet wil binden. Beiden worden geconfronteerd met levensveranderende situaties en schipperen tussen twijfel, angst en hoop.
In een van haar laatste interviews vertelde ze nog passioneel over cinema. "Sinds ik klein was, wilde ik alles. Mijn doel was om de beste actrice ter wereld te worden en een Oscar te winnen."
Zo ver is het helaas niet gekomen, maar haar prestaties en persoonlijkheid laten een blijvende indruk na.
Carrière vol pareltjes
"Verónica Echegui was een tragische actrice, overdadig en woest, maar met een transparante blik die - als je afgeleid was - je deed glimlachen. Uit puur verdriet of uit puur plezier", schrijft de krant El Mundo. "Ze verdiende altijd een aparte recensie."
El País prijst haar veelzijdigheid om "complexe en authentieke personages tot leven te brengen". Bij het kiezen van projecten durfde ze risico's nemen, de clichés mijdend.
Echegui speelde tal van bejubelde rollen, onder meer in 'El patio de mi cárcel', 'Katmandú, un espejo en el cielo', 'L'Ofrena, 'Orígenes secretos', 'La mitad de Óscar' en 'The book of love'. Ze werd 5 keer genomineerd voor een Goya, de belangrijkste filmprijs in Spanje.
Tegen wil en dank lustobject
Echegui werd in het prille begin geseksualiseerd: de helft van de interviewvragen ging over haar uiterlijk. De actrice weigerde zich als een object te laten behandelen.
Ze gebruikte haar stem om misbruik in de filmsector - en bij uitbreiding de Spaanse samenleving - aan te kaarten. Zelf was ze 3 keer lastiggevallen, zei ze in het tijdschrift Icon: door een acteur tijdens een bedscène, bij castings door een producent en door een masseur op hotel.
Telkens beet ze van zich af. De collega-acteur werd op de vingers getikt door de regisseur (op haar vraag) en tegen de producent schreeuwde ze waarna hij nooit meer op de set verscheen. Bij de masseur stapte ze naar de manager van het hotel en de man werd ontslagen.
"Er is geen erger verraad dan jezelf verraden", was haar krachtige boodschap.
