"We denken elke dag aan An, altijd is ze bij ons." Dat zegt Paul Marchal, dag op dag 30 jaar nadat zijn dochter samen met Eefje Lambrecks is verdwenen. Later zou blijken dat ze in de klauwen van Marc Dutroux waren terechtgekomen. "Ik denk nog altijd met dankbaarheid terug aan de steun van zovele mensen toen."
30 jaar geleden verdwenen An en Eefje, vader Paul Marchal: "An is nog altijd in ons leven"
"Het is een triest jubileum", begint Paul Marchal, vader van An, "maar tegelijk ben ik om veel dingen dankbaar, onder meer om alle steun die mijn gezin destijds gekregen heeft. Veel mensen hielpen zoeken, en ondersteunden ons psychologisch of praktisch."
"We voelden aanvankelijk geen steun van de speurders", vertelt Marchal nog. "Zij geloofden eerst dat de 2 meisjes waren gaan lopen. We zijn toen zelf gestart met zoekacties. Elk weekend gingen we zoeken aan de kust. We vertrokken soms met 5 bussen in Hasselt. We deden via de media een oproep om aan te sluiten en het viel ons op dat ook veel kustbewoners, maar ook toeristen hielpen zoeken."
Op 23 augustus 1995 verdwenen An Marchal (17) en Eefje Lambrecks (19) na een hypnoseshow in het casino van Blankenberge. Pas in 1996 bleek dat ze waren ontvoerd door Marc Dutroux, die hen gevangen hield en later begroef in zijn tuin.
An en Eefje waren niet de enige slachtoffers van seriemoordenaar en kindermisbruiker Dutroux. Ook Julie en Mélissa (8) kwamen om. Sabine (12) en Laetitia (14) konden levend bevrijd worden uit het huis van Dutroux.
De zaak schokte België diep en leidde tot massale protesten tegen justitie en politie, met als hoogtepunt de Witte Mars.
Op de avond van hun verdwijning waren An en Eefje in het casino van Blankenberge naar een hypnoseshow geweest. Ze namen nadien de tram tot in Oostende. Daarna zijn ze door Marc Dutroux en zijn kompaan meegenomen.
"We zijn toen vanaf Blankenberge beginnen te zoeken. De eerste dagen voelden we ons totaal geïsoleerd en gingen we alleen op zoek, maar uiteindelijk waren er zoveel vrijwilligers die ons hielpen met affiches ophangen bijvoorbeeld, of die ons mentaal steunden of zelfs eten brachten."
Mijn vrouw en ik voelden ons gedragen door al die deelnemers aan de Witte Mars en we droegen toen, dankzij hen, ook An met ons mee
Paul Marchal
"Alle steun in die beginperiode is uiteindelijk uitgemond in die prachtige Witte Mars met meer dan 300.000 deelnemers", gaat de papa van An verder. "Dat heeft ons echt geraakt. Zij wilden niet alleen een signaal geven aan justitie, maar ons ook steunen en dat is heel mooi. Mijn vrouw en ik voelden ons toen echt gedragen en we droegen, dankzij al die mensen, ook An met ons mee."
Een van de eerste reportages over de verdwijning van An en Eefje
"Ik denk er nu nog altijd met dankbaarheid aan terug, aan al die steun van zoveel mensen", zegt Paul Marchal. "Ook toen we het Huis van An hebben opgericht om familie van andere slachtoffers te steunen en onze dankbaarheid te tonen, kregen we zelf ook veel steun. Er is toen echt een netwerk ontstaan. We krijgen nu nog reacties van dank van mensen uit dat netwerk. Dat is mooi, dat geeft steun en troost, ook nu nog, na 30 jaar."
Interviews om aandacht te vragen voor het statuut van slachtoffers
"De pers is altijd belangrijk geweest voor ons", vertelt Marchal nog. "Ik wilde in de beginperiode zoveel mogelijk interviews doen. Op die manier probeerde ik de verdwijning van An en Eefje zoveel mogelijk onder de aandacht te brengen, al kwam daar wat kritiek op. Ik deed het om de 2 meisjes terug te vinden."
"Nadat ze gevonden zijn, heb ik ook nog interviews gedaan, hoe moeilijk dat ook was. Ik wilde mijn dankbaarheid tonen aan de journalisten. Het is dankzij hen dat de zaak wereldwijd bekendheid kreeg. Het is ook dankzij al die aandacht dat we An en Eefje uiteindelijk hebben teruggevonden. Nu, na 30 jaar, wil ik opnieuw communiceren in de media, want daardoor gaan enkele politici misschien toch opnieuw aandacht hebben voor de verbetering van het statuut van slachtoffers, ook nu nog."
23 augustus dit jaar is een dag als een andere, we doen niets speciaals, An is iedere dag bij ons
Paul Marchal
"We doen met ons gezin niets speciaals vandaag", zegt Paul Marchal. "We denken iedere dag aan An. Als mijn vrouw en ik beslissingen moeten nemen, en daarover de mening van onze kinderen vragen, proberen we ons ook voor te stellen wat de mening van An zou zijn.
"An was maar 17 jaar echt bij ons, maar ze is nog altijd in ons leven. Het is een triest jubileum vandaag. Mijn vrouw en ik proberen er daarom vooral te zijn voor onze kinderen en voor onze 5 kleinkinderen. En we denken natuurlijk ook aan An, zoals we altijd doen. Ze is iedere dag bij ons."
De papa van Eefje Lambrecks was niet bereikbaar om een reactie te geven.
Een reportage over de zoektocht van vrijwilligers, kort na de verdwijning van An en Eefje
Regionaal nieuws uit West-Vlaanderen
Gepubliceerd:
