Het landbouwbedrijf van veehouder Mathieu Alaerts uit Tessenderlo is een piekuitstoter van stikstof. Zijn bedrijf is een van de 3 Limburgse landbouwbedrijven op de 'rode lijst' van bedrijven die te veel stikstof uitstoten. Zijn bedrijf ligt naast een natuurgebied met zoekzones. Die ligging heeft gevolgen voor de berekening van de stikstofuitstoot van het bedrijf. De vergunning van Mathieu Alaerts loopt nog tot 2030.
Bedrijf van Mathieu uit Tessenderlo een van landbouwbedrijven met te hoge stikstofuitstoot: "We zien wel wat er komt"
Yente Van der Sande
Gepubliceerd:
In Limburg zijn er nog 3 landbouwbedrijven waarvan de stikstofuitstoot te hoog is. Dat blijkt uit de nieuwe 'rode lijst', waarop bedrijven staan die te veel stikstof uitstoten. In totaal zijn er 11 Vlaamse bedrijven in dat geval. De piekbelasters worden niet verplicht om te sluiten, maar moeten hun uitstoot alsnog proberen te drukken.
Het bedrijf van veehouder Mathieu Alaerts ligt vlak aan een natuurgebied met zoekzones. Het is net daarom dat het bedrijf op de 'rode lijst' staat. Het heeft een te hoge stikstofimpact nabij dat gebied.
Wat zijn zoekzones?
Een zoekzone bij een natuurgebied is een gebied dat is aangewezen als mogelijke locatie voor uitbreiding of ontwikkeling van natuur. Het is dus nog geen officieel natuurgebied, maar er wordt onderzocht of het geschikt is om er natuur van te maken of om bestaande natuur te versterken.
Belangrijk: de precieze grenzen en inrichting liggen nog niet vast; het is dus een "zoek"zone.
"In ons geval gaat het om 22 hectare zoekzone waar de natuur eventueel kan uitbreiden", legt Alaerts uit. "Als ze de oppervlakte van die zoekzone zouden aanpassen, zijn we gered. Dan wordt de berekening van onze uitstoot een stuk minder en zouden we kunnen verderdoen. Maar die beslissing is niet aan ons, helaas."
Vergunning tot 2030
Het bedrijf heeft nog een vergunning tot 2030. Als de zoekzones niet ingeperkt worden, zal Mathieu Alaerts een andere oplossing moeten zoeken.
"We moeten 25 procent van onze stikstofuitstoot reduceren. We zouden dat kunnen doen door het gebruik van andere technieken, maar die liggen niet zo voor de hand. Een andere optie is om het aantal dieren te verminderen, maar dan is het niet meer leefbaar voor ons. Dat betekent concreet dat we 25 procent minder dieren mogen houden. En dat kan niet, want het moet natuurlijk ook rendabel blijven. Onze dieren verplaatsen kan misschien ook, maar zo gemakkelijk is dat allemaal niet", vertelt Alaerts.
Voor nu doen we gewoon verder en we zien wel wat er komt. Het is ons levenswerk, dat geef je niet zomaar op
Veehouder Mathieu Alaerts
Voor Alaerts en zijn zoon, met wie hij het bedrijf runt, is het onzeker of ze ook na 2030 nog kunnen doorgaan met hun familiebedrijf. Die onzekerheid is zwaar om mee om te gaan.
"Planningen maken is nu niet mogelijk, dus we doen nu ook geen grote investeringen. Dat maakt het tegelijkertijd ook moeilijk om stikstof te reduceren, want je kan geen groot plan opstellen voor op lange termijn. Voor nu doen we gewoon verder en we zien wel wat er komt. Het is ons levenswerk, dat geef je niet zomaar op", zegt Alaerts vastberaden.
"Ik vrees dat er uiteindelijk minder landbouwers zullen overblijven. Bedrijven die zich geen grote investeringen kunnen permitteren, zullen stoppen. Daarnaast wordt ons beroep door de grote onzekerheid steeds minder aantrekkelijk. Mensen twijfelen eraan of ze nog wel in de landbouw willen stappen, omdat er geen zekere toekomst is. Je moet al een grote mentale weerbaarheid hebben, om daarmee om te kunnen gaan. Dat is jammer", besluit Alaerts.
Regionaal nieuws uit Limburg
Gepubliceerd: