30 jaar na de verdwijning van An en Eefje: is de politie vandaag gewapend tegen een tweede Dutroux?

Toen An en Eefje verdwenen, was Alain Remue net geslaagd voor zijn eindexamen voor officier bij de Rijkswacht. Vandaag staat hij aan het hoofd van de Cel Vermiste Personen bij de federale politie. Remue was als nieuwe officier bij de Rijkswacht ook betrokken bij het zoeken naar de vermiste meisjes die door Dutroux werden ontvoerd, waaronder dus ook de Limburgse An en Eefje.

"We werden van de ene in de andere emotie gesleurd", vertelt Remue. "Eerst was er euforie, want we kregen plots 2 meisjes levend terug. Daar waren we niet op voorbereid. Nadien sloeg die euforie om in horror en verbijstering, toen we de kleine Julie en Melissa vonden. Toen beseften we dat zij niet zijn enige slachtoffers waren."

"Na heel wat onderzoek en een analyse kwamen we uiteindelijk uit bij de lichamen van An en Eefje, 2 meisjes met een totaal ander profiel dan de andere slachtoffers. Daarom werd er eerst niet gedacht aan een link met Dutroux", legt hij uit.

Toen de lichamen van de meisjes gevonden werden, veranderde het wereldbeeld van Remue en zijn collega's. "Ik kwam net terug uit Amerika, waar ik een cursus had gevolgd over seriemoordenaars en kinderontvoerders. We leerden over figuren als Ted Bundy en John Wayne Gacy. "Dat is Amerika, dat gebeurt bij ons niet", dacht ik. Nadien werden we snel met de voeten op de grond gezet. Dat was ongekend, niemand had ooit kunnen denken dat dit kon gebeuren in ons land", vertelt hij.

30 jaar na de verdwijning van An en Eefje blikt Remue ook terug op het ontstaan van de Cel Vermiste Personen, 30 jaar geleden. "Er is gelukkig heel wat veranderd sinds de zaak-Dutroux. Er waren toen bijvoorbeeld geen gsm's, en er waren ook geen sociale media. Dat zijn allemaal middelen die we vandaag inzetten om vermisten op te sporen."

"In de tijd van Dutroux waren er ook geen camera's. Vandaag kan je nooit 20 kilometer met de auto rijden zonder op camera te staan. Je kan je dan afvragen of Dutroux dan misschien sneller op onze radar was gekomen. Misschien wel, maar dat zullen we nooit echt weten."

Bij de vraag of politie en justitie vandaag een 2e Dutroux kunnen tegenhouden, is Remue duidelijk: "Ik vrees van niet. Vandaag hebben we veel meer middelen die we in kunnen zetten om mensen op te sporen, maar die hadden de zaak-Dutroux niet kunnen vermijden. Je kan niet voorkomen dat een gestoorde dader het in zijn hoofd haalt om kinderen te ontvoeren. We moeten helaas ook vaststellen dat er nog heel wat dossiers zijn waarbij we de vermisten niet terugvinden." 

"Als ik vandaag terugkijk op 30 jaar Cel Vermiste Personen, kan ik zeggen dat ik nog zulke feiten gezien heb in mijn carrière. Denk maar aan daders als Ronald Janssen, Andras Pandy en Michel Fourniret. Denk ook maar aan recentere slachtoffers als Julie Van Espen. Om de zoveel tijd heb je zo’n zot. En helaas gaan we dat nog meemaken. Dat soort mensen loopt in onze maatschappij rond. Dat is van alle tijden."

Nu Alain Remue bijna met pensioen gaat, kan hij zeggen dat de zaak-Dutroux ook voor positieve hervormingen heeft gezorgd. Zo werd de Cel Vermiste Personen opgericht, maar ook Child Focus en strafuitvoeringsrechtbanken.

"Ik hoop dat hij nooit vrijkomt en ik gun het hem ook niet om te zeggen dat het dankzij Dutroux is, maar de zaak heeft wel gezorgd voor positieve hervormingen binnen politie en justitie. We gaan nu heel anders met verdwijningen om. We hebben lessen getrokken uit dat dossier. Dat was ook zeker nodig", besluit Remue.