Amnesty International: "Israël hongert Palestijnen in Gaza doelbewust uit"

In Gaza zijn het eten en het water zo goed als op. Babyvoeding is schaars en kost zo'n 68 euro voor 3 dagen, wat voor de meesten onbetaalbaar is. Wat eens vruchtbare landbouwgrond was, is nu vernietigd. Waar vissers nog het water op durven te gaan, riskeren ze beschoten of gearresteerd te worden. 

Het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid, geleid door Hamas, noteerde dat zeker 110 kinderen gestorven zijn aan ondervoeding. En het scenario van een officiële hongersnood is niet veraf: het aantal mensen dat sterft van honger zal blijven toenemen volgens de internationale voedselwaakhond (IPC).

Amnesty International besluit dat deze omstandigheden geen toeval zijn, maar wel een bewust, vooropgesteld doel van de Israëlische regering: "De uithongering en ziektes zijn niet zomaar een ongewenst neveneffect van de militaire operaties in Gaza. Israël legt de Palestijnen in Gaza deze levensomstandigheden op om hun fysieke vernietiging te bereiken", zegt Eva Davidova van Amnesty International Vlaanderen. 

In een nieuw rapport verzamelt Amnesty recente getuigenissen van 19 Palestijnen in Gaza in drie verschillende tentenkampen en van medisch personeel in ziekenhuizen in Gaza-Stad. Met de nakende bezetting van Gaza-Stad maakt de organisatie zich grote zorgen: "De getuigenissen die we hebben verzameld zijn veel meer dan alleen verhalen over leed. Ze vormen een vernietigend oordeel over een internationaal systeem dat Israël vrijwel volledige straffeloosheid gunt."

Duizenden kinderen lijden aan acute ondervoeding, maar ook zwangere vrouwen verkeren in levensgevaar, lezen we in de getuigenis van Hadeel (28 jaar). Ze is moeder van 2 kinderen en 4 maanden zwanger. "Ik ben bang voor een miskraam", vertelt ze. "Als ik nog maar denk aan de impact van mijn eigen honger op de gezondheid van mijn baby dan panikeer ik. Om nog niet te denken aan het leven dat hem of haar te wachten staat tussen de bombardementen en tenten."

Ook ouderen gaan er fysiek en mentaal onderdoor. Nahed (66 jaar) vertelt aan Amnesty dat het voelt alsof hij zijn menselijkheid verliest wanneer hij op zoek gaat naar eten. "Ik zag mensen die bebloede zakken met meel droegen, bebloed van mensen die net waren neergeschoten. Zelfs mensen die ik kende waren bijna onherkenbaar. De ervaring van honger en oorlog heeft Gaza volledig veranderd: het heeft onze waarden op hun kop gezet."

Abu Alaa (62 jaar) bevestigt Naheds verdriet: "Vroeger zorgden we voor elkaar, vooral voor zij die het het meest nodig hadden. Maar nu worden mensen geleid door hun instinct om te overleven."

Aziza (75 jaar) is bang dat ze een te grote last is voor haar familie. "Toen we moesten vluchten, moest mijn familie mij in een rolstoel vooruit duwen", vertelt ze. "Ik heb medicatie nodig voor diabetes, bloeddruk en een hartziekte. Ik neem intussen vaak medicijnen in die al over datum zijn. Maar voor mij zijn het de jonge kinderen, mijn kleinkinderen, die het verdienen om te overleven."

Amnesty hoopt zo snel mogelijk een duurzaam staakt-het-vuren te zien: "Ten eerste vragen we de onmiddellijke opheffing van de blokkade zodat hulpgoederen tot bij de Palestijnen in Gaza geraken. We pleiten ook voor het opvoeren van internationale druk - ook vanuit België- zoals wapenembargo's en economische sancties tegen Israël."

"We onderstrepen dat Israël de verplichting heeft om burgerlevens te beschermen en hulp toe te laten. Maar zoals we zien, zijn alle rode lijnen duidelijk al ver overschreden", besluit Davidova.