Sterke popshow in sprookjeskasteel, met meekrijsmomenten en een massadans: dit was Chappell Roan op Pukkelpop

Bij haar eerste passage in ons land mag Chappell Roan in Kiewit meteen het grootste podium headlinen. Een goede keuze van de Pukkelpop-programmatoren, want de vrijdagtickets van het festival waren meteen uitverkocht.

Op de eerste rijen aan de Main Stage hebben de trouwste fans van Roan een hele dag gekampeerd. Vrijdag was Chappell-dag op Pukkelpop. Al heeft Kiewit al grotere volksverhuizingen meegemaakt voor een headliner van dat kaliber, stellen we vast tijdens haar show. 

Het decor dat Chappell Roan bijheeft is in 1 woord indrukwekkend: een gigantisch sprookjeskasteel, met bewegende elementen en ingebouwd vuurwerk. Voor het podiumteam van de Main Stage is het een huzarenstukje geweest om het gevaarte in een recordtijd op te bouwen.

De term 'podium' doet het filmdecor met trappen, torens en een troon eigenlijk oneer aan. Chappell Roan creëert haar eigen universum: zelfs haar crewleden gaan er verkleed in mee. Kiewit wordt ondergedompeld in een sprookje voor volwassenen, met Roan als dramatisch en extravagant hoofdpersonage die tussen het zingen luidkeels gilt.

Roze en groen zijn de themakleuren in het decor en de steeds schaarser wordende outfit van Roan. Een knipoog naar de musical 'Wicked'? Haar bombastische prinsessenjurk maakt plaats voor een korset en ondergoed in snoepjeskleuren.

Een strak geregisseerde popshow als die van Roan laat weinig ruimte voor lange bindteksten. Al vertelt ze kort over waar ze mee geworsteld heeft als tiener.

"Op mijn 14e voelde ik me miserabel omdat ik zo anders was. Nu voel ik me dankbaar omdat ik risico's heb durven nemen. Ooit voelde ik me een buitenbeentje, en nu niet meer. Bedankt om mij zo te laten voelen."

Tussen alle show en feestgedruis toont de Amerikaanse zich een uitstekende zangeres. Complimenten ook voor haar volledig vrouwelijke band. Vooral in haar ballads zitten veel hoge stukken in kopstem.

Chappell Roan mist geen noot, maar tijdens rustige nummers als 'Kaleidoscope' of 'Coffee' zakt de algemene aandacht in het publiek wat in. Ingetogen liedjes blijven een moeilijk genre na het vallen van de avond op de Main Stage. 

In schril contrast daarmee staan de vele karaokemomenten, die door Roan worden aangemoedigd door stukken tekst mee te projecteren in de achtergrond. Het werkt wonderwel in onder meer 'Femininomenon' en 'The giver', een nummer over seks met veel speelse knipogen. De knalroze waaiers die als hebbeding van de dag massaal zijn verkocht in de merchandisingstand komen op aangeven van Roan boven.

Als we helemaal eerlijk zijn: de grootste fans van Chappell Roan zingen niet maar krijsen alle woorden mee. Helemaal prijs is het bij publiekslieveling 'The subway', pas recent uitgebracht als single. Ook in krijsmodus blijft het een sterke break-upsong met een prachtige symboliek. Wie heeft nog nooit naar het moment uitgekeken dat een ex-lief weer een toevallige voorbijganger wordt op het openbaar vervoer?

Niet enkel de zangkwaliteiten van het publiek worden getest, ook de danscapaciteiten. In 'HOT TO GO!' is de choreografie even simpel als geniaal: letters uitbeelden maar. Chappell Roan doet het sympathiek even voor: de start van ruim 3 minuten charmante chaos. De 'YMCA'-bewegingen zitten nog iets beter in ons collectieve geheugen, zo blijkt.

In een ijzersterk slotkwartier met 'Good luck, babe', waarvan de hoge noten enkel voor Chappell Roan zelf niet te hoog gegrepen zijn, zit het hoogtepunt van de festivaldag en misschien van de hele zomer helemaal aan het einde.

'Pink pony club' bewijst dat het een meekrijser is op maat van de grote mensenmassa's. Het zal morgen een pak stiller zijn in Kiewit, als we afgaan op de decibels die vlak voor de laatste vuurwerkpijlen nog geproduceerd worden. En zo eindigt het Belgische debuut van Chappell Roan met een gigantische climax. Een headliner om te onthouden.