Journaliste kan meevliegen met luchtdropping: "Noord-Gaza ziet eruit als verbrande huid"

De voorbije weken is het aantal luchtdroppings boven Gaza sterk toegenomen. Terwijl aan de grens nog steeds vrachtwagens met hulpgoederen worden tegengehouden, proberen verschillende landen om met de luchtdroppings toch noodhulp tot bij het Palestijnse volk te krijgen. Jordanië en Egypte bijvoorbeeld, maar ook enkele Europese landen proberen op die manier te helpen. Ook België dropte gisteren nog 15 ton aan eten, en vandaag staat er nog een nieuwe dropping gepland.

Eugenie D'Hooghe, correspondent voor de krant De Tijd, kreeg de kans om tijdens zo'n dropping mee te vliegen met de Jordaanse luchtmacht. "We zijn vooral naar Noord-Gaza gegaan", vertelt ze in De Ochtend op Radio 1. "Het ging over 8 palletten, goed voor 8 ton aan babyvoeding, melk, water en voedsel in blik. En die hebben we dan in 1 keer boven Noord-Gaza gedropt."

"De piloot vertelde me dat er speciale parachutes gemaakt zijn voor de missie, zodat de palletten zacht vallen", vertelt D'Hooghe. "En onderaan de palletten is er verzachtend materiaal aangebracht, zodat de schok wordt gedempt."

De voorzorgsmaatregelen die D'Hooghe omschrijft zijn er vooral om de luchtdroppings zo veilig mogelijk te maken. Wie op de grond staat, loopt immers het risico om geraakt te worden door zo’n pallet dat uit de lucht komt vallen. Soms met fatale gevolgen, zoals voor de 15-jarige Palestijnse jongen die het met z’n leven moest bekopen. De droppings krijgen dan ook veel kritiek, onder meer de Verenigde Naties waarschuwden al dat ze gevaarlijk, inefficiënt en duur zijn. Intussen proberen de piloten om de risico's te minimaliseren.

"Het grootste probleem volgens de piloten is dat er door de oorlog geen GPS-signaal is. De piloot zei dat ze dus vertrouwen op terreinervaring, kennis en timing. En dus gewoon op het juiste moment beslissen wanneer het pakket kan worden gelost. Maar als er beneden een grote menigte staat kan je natuurlijk geen 8 ton aan hulpgoederen droppen. Soms moet er dan bijvoorbeeld 45 minuten worden omgevlogen, iets dat ook extra brandstof en extra geld kost."

Los van het veiligheidsrisico, is er ook veel kritiek op de efficiëntie van de droppings, of het gebrek daaraan. Zelfs de piloten die de hulppakketten tot in Gaza vliegen, zijn niet overtuigd van het nut.

"Er is veel kritiek op de luchtdropings, maar de piloten vertelden me dat er geen oplossing is", aldus D'Hooghe. "Het is gevaarlijk, en het is maar een fractie van wat nodig is. Ook humanitaire hulporganisaties hebben veel kritiek. Als je de hongersnood echt wil oplossen, dan ligt de oplossing niet in de lucht maar op de grond. Het is veel efficiënter om de vrachtwagens die al weken aan de grens staan gewoon Gaza binnen te laten. Maar de druk wordt opgevoerd om hulpgoederen tot in Gaza te krijgen, en mensen willen natuurlijk iets doen."

Dat D'Hooghe de kans kreeg om Gaza te aanschouwen uit de lucht is sowieso al bijzonder, want (buitenlandse) journalisten worden er nog steeds geweerd. Ze vertelt hoe ze vrij laag over Gaza vloog, en de verwoesting goed kon zien. "Het was heel spectaculair, en een unieke kans om Gaza vanuit de lucht te kunnen zien. Het beeld was bijna apocalyptisch, vooral in Noord-Gaza waar de schade het grootst is. De dakstructuren zijn er volledig verdwenen, zwartgeblakerde vlekken tekenen er het landschap. Er ligt overal puin. Hier en daar zie je een auto rijden, of zie je iemand in de straten. Maar je kan wel zeggen dat Noord-Gaza eruit ziet als een verbrande huid."