Basketster Ann Wauters is beginnen te basketballen dankzij jeugdvriendin Sylvie. "Zonder haar had ik geen basketcarrière", zegt ze in de nieuwste aflevering van 'Peter Van de Veire & De Zandloper'. Voor Sylvie haar meenam naar een training wist ze niets over de sport. "Ik wist alleen dat je kon scoren door de bal in de ring te gooien."
Ann Wauters ontdekte basketbal dankzij jeugdvriendin: "Zonder haar geen basketcarrière"
Mona Junger
Gepubliceerd:
Ann Wauters kwam als jong meisje nooit in aanraking met basketbal. "Ik kan me zelfs niet herinneren dat meisjesbasketbal bestond in de jaren 80. Basketballen in het algemeen was in Vlaanderen nergens op tv te vinden."
Haar beste vriendin Sylvie uit de lagere school basketbalde. "Sylvie en ik speelden heel veel samen. Zij was ook een heel actief persoon. We voetbalden soms, maar daar had ik niet zo’n goede coördinatie. Met de basketbal lukte het iets beter. Sylvie nodigde me uit om in de plaatselijke basketbalclub in Sint-Niklaas mee te basketten."
"Basket? Wat is dat?"
De ouders van Ann Wauters hadden in het begin nog wat overtuiging nodig. "Zij dachten: 'Sport? Basketbal? Wat is dat?' Ik kende ook geen enkele regel. Ik wist enkel dat je kon scoren door de bal in de ring te gooien. Voor de rest wist ik niets. Het was allemaal heel nieuw toen ik er binnenstapte, maar één iets herkende ik wel. Grote mensen! Ik dacht: 'Ik ben niet alleen.' Het was letterlijk thuiskomen. Vandaaruit is veel veranderd voor mij."
Ook met Sylvie gaat het nog steeds goed. "Ze is één van de weinigen van de lagere school met wie ik nog contact heb. Het is ook met haar goed afgelopen. Ze heeft nog een tijdje gebasket, maar begon geen basketbalcarrière. Ze heeft mij natuurlijk wel de mooiste assist gegeven. Zonder Sylvie had ik geen basketbalcarrière."
Ann Wauters in 'Peter Van de Veire & De Zandloper' over haar jeugdvriendin Sylvie
Een opvallende, grote Ann met witte haardos
Al in de kleuterklas had Ann Wauters door dat ze groter was dan de andere kinderen. "In de kleuterklas zie je me op de klasfoto’s meteen staan als allergrootste. Toen zaten er zelfs nog enkele jongens bij. Vanaf mijn lager onderwijs was ik alleen maar omringd door meisjes, want ik zat op een meisjesschool. Daar stak ik er letterlijk met kop én schouders bovenuit. Daarbovenop had ik ook nog eens een witte haardos."
Ze vond het niet altijd fijn om de grootste te zijn. "Je steekt letterlijk boven de mensen uit. Thuis kreeg ik in mijn opvoeding mee dat je best niet te veel opvalt. Doe maar normaal. Dat was nu net moeilijk als je er letterlijk bovenuit steekt. Dus nee, ik vond dat helemaal niet prettig."
"Ik kan me niet herinneren dat ik ermee gepest werd. Op de duur waren zij en ik het gewoon denk ik. Toch begon ik met mijn schouders naar voren te lopen om wat kleiner te zijn en om de gesprekken beter te kunnen volgen. Ik maakte me letterlijk kleiner."
