"Voedsel vinden is elke dag een strijd": Zo proberen Omar en zijn familie te overleven in Gaza

Bericht via WhatsApp, 1 augustus om 9u41. "Geef me wat tijd om te antwoorden op je berichten want helaas heb ik ’s ochtends een verschrikkelijke to-do-lijst: water halen om mee schoon te maken, op zoek gaan naar drinkwater, batterijen en gsm’s opladen, proberen te bedenken wat ik mijn kinderen te eten kan geven. Dit is een uitputtend, vermoeiend bestaan dat nauwelijks in woorden te vatten is."

Afzender is Omar Al-Naqqa, een 51-jarige Palestijn uit Gaza. VRT NWS sprak Al-Naqqa voor het eerst op 19 maart 2025, een dag nadat Israël het staakt-het-vuren eenzijdig had opgeblazen. De Palestijn woonde toen met zijn familie in een appartement in Khan Younis. Vandaag, 4 maanden later is het volledige appartementsblok, samen met al de herinneringen van de familie al-Naqqa, weggevaagd.

Al-Naqqa leeft nu samen met zijn vrouw Samiha (43), hun 5 kinderen - Mohammed (23), Mohanad (19), Mahmod (17), Lama (15) en Hazim (12) - en tienduizenden ontheemde Palestijnen in het tentenkamp Al-Mawasi in het zuiden van de Gazastrook. Dat kustgebied werd door het Israëlische leger aangeduid als een 'veilige zone', maar in de realiteit wordt het nog regelmatig gebombardeerd.

Omdat de internetverbinding te zwak is voor een videogesprek, sturen we berichten over en weer. In video's, spraak- en tekstberichten beschrijft Al-Naqqa de ontheemding, het geweld, de wanhoop en de honger.

Al-Naqqa stuurt een foto van zijn huis voor de oorlog. "Twintig jaar heb ik eraan gebouwd", schrijft hij. "In één klap was het weg. Een heel leven, verdwenen."

Enkele weken geleden keerde hij terug naar de plek waar zijn huis stond. "Ik zocht naar onze slaapkamer, mijn kleine bibliotheek, mijn dagboeken… Ik zocht naar het familiealbum in de hoop een paar herinneringen te kunnen redden. Maar alles was weg. Er restte alleen nog puin en brokstukken."

De ontheemding is ondraaglijk, getuigt hij. "Overleven wordt ons op alle vlakken onmogelijk gemaakt. Woorden kunnen niet beschrijven wat we hier meemaken. Door deze genocide zijn we alles verloren. Ons huis is verwoest en nu leven we in een dorre woestijn onder de vlakke zon. Zonder infrastructuur, voedsel of proper water, geplaagd door insecten, ratten en ziektes."

De grootste bedreiging is de honger, klinkt het. Die heerst overal als gevolg van het Israëlische beleid in de Gazastrook waardoor al maanden hulpgoederen en hulporganisaties opzettelijk worden tegengehouden door het Israëlische leger.

De VN-voedselwaakhond IPC (Integrated Food Security Phase Classification) was dinsdag duidelijk: "in Gaza ontvouwt zich het ergst denkbare scenario". Volgens de IPC is de toegang tot voedsel over de hele strook gedaald tot "ongekend lage niveaus". Een op de drie mensen zit dagen zonder voedsel. En sinds april zijn al meer dan 20.000 kinderen in behandeling moeten gaan voor ondervoeding.

Op donderdag meldde het Gazaanse ministerie van Volksgezondheid 86 hongerdoden sinds 20 juli. Daarmee vielen in iets meer dan een week tijd meer doden door ondervoeding en uithongering dan in de 21 maanden voordien, toen het aantal hongerdoden op 68 stond. Ondertussen staat het totale aantal op 163 doden door ondervoeding en uithongering. 

Maar die data heeft Al-Naqqa niet nodig om te bevestigen hoe erg de situatie in Gaza is, hij leeft elke dag in die realiteit. "Voedsel zoeken is een dagelijkse strijd. Israël laat geen hulp toe van humanitaire organisaties. En het Israëlische-Amerikaanse hulpsysteem (de omstreden Gaza Humanitarian Foundation, red.) is een dodelijke val. Daarnaartoe gaan voor voedselhulp is een doodstraf."

Dus met het geld dat hij heeft overgehouden aan de verkoop van het goud van zijn familie waagt hij zijn kansen op de lokale marktjes. Daar worden geplunderde goederen aan torenhoge prijzen verkocht.

Maar ook op die plaatsen raken de voorraden stilaan uitgeput waardoor Al-Naqqa en zijn gezin vandaag met 1 maaltijd per dag proberen overleven. Die bestaat uit "een beetje bulgur en blikvoeding", schrijft Al-Naqqa.

"Mijn zoon zei laatst tegen me: "Baba, waarom eten we nu nog maar 1 keer per dag?” “Omdat er niet genoeg eten is, habibi”, antwoordde ik. “Zal het morgen ook zo zijn?”, zei hij. “Ik hoop van niet… maar ik beloof dat ik zal blijven proberen"", schrijft hij.

In een ander bericht beschrijft hij een conversatie tussen zijn 2 jongste kinderen. "'Doe alsof we kip eten", fluisterde mijn zoon ’s nachts tegen zijn zus. Ze sloten hun ogen voor de verbeelding en kauwden op droge kruimels."

Het is vooral met die machteloosheid dat Al-Naqqa worstelt. Tegelijkertijd ziet hij hoe heel Gaza kreunt onder de honger. Niemand blijft gespaard, schrijft hij. 

"Een beeld dat me voor altijd zal bijblijven was dat van een oudere vrouw die in de hoek van een overvolle schuilplek haar kleindochtertje in leven probeerde te houden. Er is geen melk, geen flesvoeding. Daarom vulde ze een spuitje met geplette kikkererwten en duwde ze het langzaam in het mondje van de baby. Het kind huilde zacht, het was te zwak om te slikken. Rond hen zaten nog kinderen, hun buikjes opgezwollen van de honger, een doffe blik in de ogen."

"Israël heeft Gaza onleefbaar gemaakt. Het is hier de hel op aarde", zegt Al-Naqqa. "Het is niet alleen de honger of de bombardementen. Het is de uitzichtloosheid, de complete chaos die je moet overleven, elke dag opnieuw. Het is lijdzaam moeten toekijken hoe de toekomst van mijn kinderen gestolen wordt."

Daarom hebben de Palestijnen nu nood aan één ding, zegt Al-Naqqa in een video. "Een einde aan deze genocide, een einde aan de oorlog, aan het moorden, aan de massale uithongering. Want in Gaza sterven mensen op twee manieren: door bommen of door honger. Onze boodschap is duidelijk: doe alles wat mogelijk is. Zet alles op alles om deze genocide te stoppen."

Dat de lijst landen die Palestina als staat willen erkennen, groeit, ziet hij als een hoopvol signaal. "Ik hoop dat dit een stap is in de richting van een echte Palestijnse staat op het terrein. Het is ons recht om onafhankelijk en vrij te leven, zoals elk ander volk. De tijd is gekomen om het onrecht en het lijden van het Palestijnse volk te stoppen."

"De tijd voor actie is nu", klinkt het. "Ik deel mijn verhaal niet om medelijden te wekken, maar om de realiteit te tonen aan de buitenwereld. Om het leed menselijk te maken, voorbij de statistieken. Niemand kan zeggen dat ze niet wisten waaraan een hele bevolking onderworpen werd."

"Ik ben een trotse man, een echtgenoot en een vader. We zijn mensen, met waardigheid en met namen. We zijn geen cijfers. We zijn levens", aldus Omar al-Naqqa.