Joris (38) uit Beringen heeft mentale leeftijd van kind, maar is weggestuurd uit binnenspeeltuin: "Zijn wereld is ingestort"

Joris is 38 jaar, maar viert elk jaar opnieuw zijn 11e verjaardag. "Ze kunnen de mentale leeftijd niet exact bepalen, maar die ligt tussen 8 en 11 jaar", vertelt zijn moeder Marina Rodiers. "Dat maakt dat hij zich met kinderen van die leeftijd wil verbinden."

En net dat verbinden is niet meer mogelijk, want zo'n 3 weken geleden is Joris "vriendelijk verzocht om een binnenspeeltuin te verlaten". Dat meldt HLN en vertelt zijn moeder aan VRT NWS. De familie houdt liever voor zich over welke Limburgse speeltuin het precies gaat. 

"Hij wilde graag naar de binnenspeeltuin gaan, om te gaan zitten en een koffie te drinken met zijn begeleiding", doet Marina haar verhaal. "Echt spelen kan hij daar niet door zijn motorische uitdagingen. Maar plots werd hij weggestuurd. Ze hadden een blad opgehangen waarop te lezen was dat volwassenen niet meer binnen mogen zonder een kind dat jonger is dan de 'paspoortleeftijd' van 13 jaar."

De aanleiding voor het incident gaat terug naar vorig jaar, toen werd een klacht ingediend tegen Joris, omdat hij naaktfoto's van zichzelf zou hebben getoond in de binnenspeeltuin. Ook zou hij foto's van andere kinderen hebben gemaakt. Beide klachten zijn intussen onderzocht en geseponeerd. 

"Daar is gelukkig niets van waar", verklaart Marina. "Joris is seksueel niet ontwikkeld en hij kan eigenlijk geen foto's maken met zijn gsm. Hij neemt zijn telefoon zelfs nooit mee, die blijft altijd thuis liggen."

Een mogelijke verklaring van het misverstand ligt bij de manier waarop Joris communiceert. Zo heeft hij vaak foto's op zak van dingen of mensen die hij graag heeft. "Het zijn foto's van Kabouter Klus, een paar begeleiders, ons huis, zijn overleden opa, enzovoort. Die gebruikt hij om te communiceren en om contacten te leggen met andere kinderen."

Dat Joris niet meer toegelaten was in de speeltuin, heeft volgens zijn moeder een enorme impact gehad op hem. "Zijn wereld is ingestort, hij is heel erg depressief geworden", vertelt ze. "Het was al een jaar geleden dat hij er was geweest en hij wilde zo graag gaan. Hij wilde ook speciaal in zijn rolstoel gaan, zodat mensen zouden zien dat hij gehandicapt is."

Werd Joris terecht geweigerd in de binnenspeeltuin? Of verdienen mensen zoals hij wél een plekje tussen 'mentale leeftijdsgenoten'? Volgens Evi Neven, opleidingshoofd Orthopedagogie aan de Hogeschool UCLL in Hasselt is het een delicaat thema waar nog veel over te vertellen valt. 

Ten eerste is er de kant van de ouders en de speeltuinuitbaters. "Andere ouders maken zich zorgen, wat ergens begrijpelijk is. Want op het eerste gezicht zien ze een meneer, die fysiek ouder lijkt, in een speelzone die bedoeld is voor kinderen. Het is ook begrijpelijk dat de uitbaters van de speeltuin een duidelijke lijn willen trekken, want er zijn ook heel wat mensen die wél verkeerde intenties hebben."

De impact van zo'n beslissing op mensen als Joris valt niet te onderschatten. "Voor hem is het dan weer een hele fijne activiteit met anderen die een gelijkaardige mentale leeftijd hebben. Dus nu dit van hem wordt weggenomen, kan ik me voorstellen dat dit voor hem heel moeilijk is", duidt Neven. 

"Dit voorbeeld toont aan dat we er niet in slagen om het inclusie-verhaal waar te maken", stelt de onderzoekster nog. "We hebben de neiging om mensen met een beperking apart te zetten, zoals in aparte scholen en voorzieningen. Daardoor reageren we soms krampachtig als we zo iemand in een gewone context zien."

Neven biedt nog 2 mogelijke oplossingen aan. "In een beter scenario zou de mama van Joris even kunnen uitleggen waarom zo'n activiteit fijn is voor hem en geen gevaren met zich meebrengt. Ook zou het beter zijn als hij op een afgesproken moment met mensen die in een gelijkaardige situatie zitten, naar de speeltuin zou kunnen gaan. Maar zulke dingen moeten natuurlijk in overleg met de uitbaters gebeuren."