Motorclub houdt herdenkingsrit voor verdwenen kinderen Kim en Ken naar gedenksteen in Stokrooie

Normaal zou Ken vandaag 40 jaar geworden zijn. Om deze moeilijke dag draaglijker te maken voor mama Tinny Mast en haar familie besloot motorclub P.O.A.C. Antwerp (Protectors Of ALL Children) uit Olen om een herdenkingsrit te organiseren naar de gedenksteen voor vermoorde en vermiste kinderen in Stokrooie (Hasselt). De motorclub heeft een nauwe band met Tinny en heeft eerder al herdenkingen gehouden voor Kim en Ken. 

Ook leden van andere clubs sloten zich aan bij de colonne richting Stokrooie. Eenmaal aangekomen werd er aan de gedenksteen een kleine, maar emotionele herdenkingsviering gehouden. In totaal woonden zo'n 60 motards samen met Tinny en haar familie de viering bij. Er werd niet enkel stilgestaan bij wat er 31 jaar geleden met Kim en Ken is gebeurd, maar ook bij alle andere kinderen die vermoord of vermist zijn. De namen van deze kinderen werden een voor een voorgelezen.

"Tinny vindt het heel belangrijk dat niet enkel Kim en Ken maar ook andere vermoorde of vermiste kinderen niet vergeten worden", zegt voorzitter van motorclub P.O.A.C. Ivan Goormans, in het alledaagse leven politieagent. "Vandaar dat wij dit soort herdenkingsritten organiseren. Als je niet de juiste achternaam hebt, verdwijnt de aandacht snel en dat is jammer. Ook zij mogen niet vergeten worden."

Zijn dochter Yoni, die ook lid is van de club, was nog niet geboren toen de feiten zich voordeden. "Het is misschien wel voor mijn tijd gebeurd, maar als je hier dan staat, krijg je toch kippenvel. Zolang je zoiets niet zelf hebt meegemaakt, kan je volgens mij niet vatten hoe dat voelt. Ik zou niet in de schoenen van Tinny willen staan."

Het was een emotionele dag voor Tinny, maar tegelijkertijd ook eentje waar ze erg veel kracht uit haalt. "Dit geeft mij kracht om verder te gaan en maakt de pijn draaglijk", zegt ze. "Het doet deugd om te voelen dat mijn kinderen, maar ook andere kinderen die vermoord werden of vermist raakten, niet vergeten worden. Iedereen die hier vandaag is, heeft een hart voor kinderen en dat is het mooiste wat er bestaat. Ken had zo graag een motard willen zijn. Ik voel dat hij hierboven toch even meerijdt, op zijn 40e verjaardag."

Vandaag, 31 jaar later, heeft Tinny nog steeds hoop op een doorbraak in het dossier. "Elke keer wanneer de verdwijning van Kim en Ken wordt herdacht, komt er wat vooruitgang in het dossier", zegt Tinny. "Ik heb zeker nog hoop. Het onderzoek loopt nog en ik heb een goed 'cold case team' rond mij. Zij hebben mij met het respect behandeld dat ik als moeder verdien, maar ze hebben mij ook gezegd dat ik de dader niet ben. En dat zijn woorden waar ik heel lang op heb moeten wachten. Het hing als een zwaard boven mijn hoofd. Ik geloof dat dit team tot het uiterste zal gaan."

Na de viering rijden de motards samen met Tinny en haar familie verder om een hamburger te gaan eten in Kuringen, want dat was het lievelingseten van Ken. "Ken was verzot op burgers, maar niet op frietjes. Hij ging zijn frietjes altijd naar een dakloze man brengen. Dat een kind van 8 jaar zoiets doet, is iets wat mij altijd zal bijblijven. Voor mij vandaag dus geen frietjes, maar wel een lekkere hamburger."