Gevangen in haar eigen succesformule, met een vlieg als onverwachte gast: dit was Norah Jones op Gent Jazz

Norah Jones liet subtiele vogelgeluiden horen toen ze op het podium stapte. De zomersfeer op Gent Jazz werd er nog zwoeler door. Achter haar vertrouwde witte vleugel zette ze het intieme "What Am I to You?", gevolgd door "Paradise" van haar nieuwe album "Visions".

De harmonieuze backing vocals gaven deze opening een warme, dromerige sfeer die perfect aansloot bij de gouden avondzon die door de tent kwam piepen. Het was een veelbelovend begin van wat een bijzondere avond had kunnen worden.

Want laat één ding duidelijk zijn: Norah Jones kan nog altijd zingen als de beste. Haar stem, die karakteristieke mix van breekbaarheid en kracht, klinkt na meer dan twee decennia nog altijd kristalhelder. Met hits zoals "Sunrise" en "Come Away With Me" toonde ze waarom ze destijds de jazzwereld op zijn kop zette. Haar pianospel is misschien niet het meest virtuoze ter wereld, maar het dient haar songs perfect: functioneel, gevoelvol, en altijd net genoeg.

Het probleem zit hem in de voorspelbaarheid. Voor iemand met het muzikale DNA van sitarlegende Ravi Shankar (haar vader) en halfzus van de eveneens virtuoze Anoushka Shankar (die vorige week twee avonden op Gent Jazz platspeelde), lijkt Jones opvallend weinig gebruik te maken van haar rijke wereldmuzikale erfgoed.

Een onverwacht moment van spontaniteit kwam al bij het derde nummer, toen een ijverige vlieg Jones en haar piano begon te plagen. Je zag haar wuiven terwijl ze speelde en een paar woorden van haar songtekst miste.

"Ik was bang dat ik die vlieg tussen de witte en zwarte pianotoetsen ging pletten", grapte ze achteraf. Het was een van de weinige momenten waarop je een glimp kon opvangen van de echte persoon achter de gepolijste performance - en het deed verlangen naar meer van die onbewaakte momenten.

De nieuwe songs van "Visions" brachten wel wat frisse wind. "Running" had een speelse energie die haar anders zo statische podiumperformance ten goede kwam, en op "I Just Wanna Dance" bewoog Jones zelfs haar schouders mee op het ritme. 

Het absolute hoogtepunt van de avond kwam onverwacht, toen Jones halverwege de set een prachtige versie van Minnie Riperton's "Les Fleurs" inzette. Hier toonde ze eindelijk wat vocale moed, waarbij ze de technisch uitdagende melodielijnen van het origineel respectvol, maar vol vertrouwen vertolkte. Ze liet in dit nummer haar pure vocale klasse horen. 

Norah Jones had gerust wat meer covers mogen zingen. Net als bij haar vorige bezoek twee jaar geleden blijft Jones grotendeels gevangen in haar eigen succesformule. Ze wisselt weliswaar tussen piano en gitaar, en de band zorgt voor subtiele variatie in de arrangementen, maar de kern blijft onveranderd: 90 minuten zachtaardige, perfect geproduceerde pianosongs die na een tijdje in elkaar overlopen.

Het publiek op Gent Jazz - voornamelijk veertigplussers die haar gouden jaren meemaakten - leek het niet te deren. Zij kwamen voor hun portie nostalgie en kregen die ruimschoots. Voor wie meer verwacht van een liveconcert dan een perfecte reproductie van studioalbums, bood Jones weinig verrassingen.

Jones sloot de avond af met "Don't Know Why", het nummer dat haar in 2002 wereldberoemd maakte. Een lichtjes aangepaste versie, met wat meer ruimte voor improvisatie die het bekende lied net dat tikkeltje frisheid gaf. Het was alsof ze wilde bewijzen dat ze haar grootste hit nog altijd nieuw leven kan inblazen - en ze slaagde daarin. 

Juist dat moment maakte duidelijk wat er de hele avond ontbrak: die bereidheid om risico's te nemen, om vertrouwde songs op onverwachte manieren te herinterpreteren. Wie weet brengt een samenwerking met halfzus Anoushka Shankar volgende keer die broodnodige verfrissing waar zowel haar muziek als haar publiek naar hunkeren.