Dankzij speciale cellen in hun verteringssysteem kunnen donkere tijgerpythons hun prooien volledig verteren, beenderen incluis. Dat blijkt uit nieuw onderzoek. Pythons eten hun prooi met het hele skelet op, tot nu toe wisten wetenschappers niet hoe ze daartoe precies in staat waren.
Hoe pythons een volledig skelet kunnen verteren: wetenschappers ontdekken nieuw type cel
Michaël Torfs
Gepubliceerd:
Veel vleesetende roofdieren eten enkel het vlees van hun slachtoffer en laten het skelet voor wat het is. Denk maar aan de leeuwen in de savanne.
Maar pythons werken hun prooien met huid en haar naar binnen. Ze eten dus alles op, het skelet incluis. Toch slagen ze erin de beenderen op een of andere manier te verteren. Uit nieuw onderzoek op de donkere tijgerpython (Python bivittatus) blijkt nu hoe dat kan.
Pythons?
De familie van Pythonidae (algemeen bekend als pythons) telt een aantal niet-giftige slangensoorten die in Azië, Afrika en Australië voorkomen. Er zijn momenteel ongeveer 40 soorten beschreven. Daarbij zijn enkele van de grootste slangen ter wereld. De donkere tijgerpython waarop het onderzoek zich toespitst, kan tot 6 meter lang worden en 90 kg zwaar. Pythons kunnen enorm in grootte en gewicht variëren naargelang de soort. Omdat ze niet giftig zijn, brengen ze hun prooi eerst om het leven door wurging.
Donkere tijgerpythons eten vooral vogels en kleine zoogdieren. Ze doen er vaak dagen over om hun prooi te verteren. De beenderen voorzien hen van het nodige calcium in hun eigen dieet, maar bevatten er eigenlijk veel te veel van.
"We wilden weten hoe ze omgaan met het calcium, hoe ze die grote hoeveelheid toch kunnen verwerken", vertelt Jehan-Hervé Lignot, bioloog aan de universiteit van Montpellier en co-auteur van de studie.
De onderzoekers analyseerden de enterocyten, cellen die voorkomen in de ingewanden. Ze deden dat via microscopisch onderzoek, bloedonderzoek en hormonale metingen.
We ontdekten een nieuw type cel dat partikels produceert die ik nog nooit had gezien
Onderzoeker Jehan-Hervé Lignot
Op die manier ontdekten ze een nieuw type cel dat betrokken is bij de productie van grote partikels die bestaan uit calcium, fosfor en ijzer. "Het gaat om specifieke partikels die ik nog nooit had gezien bij gewervelde dieren", zegt Lignot op de gespecialiseerde website Eurekalert . Die partikels kunnen daarna worden uitgescheiden via natuurlijke weg, zodat het probleem is opgelost.
Slangen kregen uiteenlopend dieet
De onderzoekers hadden voor de analyse de slangen onderworpen aan een verschillend dieet, waarbij een gewoon dieet van knaagdieren (dus met beenderen) en een met voedsel zonder beenderen.
Het bleek dat de slangen bij het beenderarme dieet geen fosfor-en calciumpartikels produceerden. Dat was wel zo bij het voedsel mét beenderen. Er werden geen delen van skeletten gevonden in de uitwerpselen, wat bevestigde dat de slangen alles verteerd kregen.
Ook bij andere pythons en bij boa's
Het nieuwe type "beenderverterende" cel is intussen ook gevonden bij andere soorten van pythons en boa's, net als bij het gilamonster, een grote giftige hagedis die voorkomt in het zuidwesten van de VS en in Mexico.
Er zijn nog meer carnivoren die hun prooi volledig oppeuzelen, skelet incluis. "In zee moeten zulke roofdieren dezelfde uitdagingen hebben. En er zijn vogels die voornamelijk beenderen eten, zoals de lammergier. Ook dat zouden fascinerende kandidaten zijn om te bestuderen," zegt Lignot.
