"Johnny Weissmuller? Die is met het geld gaan lopen": hoe Tarzan, Expo 58 en Native Americans geschiedenis van Dilbeek kleuren

Witte tipitenten tussen de bossen van de Wolfsputten in Dilbeek, rook van een kampvuur, gezang en dansende mensen met kleurrijke veren: geen scène uit een westernfilm, maar een herinnering van Jan uit Dilbeek. “Dat waren geen silhouetten in de verte. Nee, dat waren échte indianen", zo vertelt Jan zijn verhaal aan Radio 2.

"Ik was 7 jaar toen ik die dansende indianen zag, dat was zeer overweldigend, ik durfde het aan niemand te zeggen." Toen een maand later op diezelfde plek weer koeien liepen als vanouds, dacht Jan dat hij het zich misschien allemaal verbeeld had. Maar zijn ogen hadden hem niet bedrogen.

"Ik heb ze verschillende keren zien dansen. De hele buurt kwam kijken", vertelt Roger Puttaert, geboren en getogen in Dilbeek. "Ik weet dat nog goed, het was in 1958 en ik was 20 jaar. We keken naar Westernfilms en plots liepen hier in ons eigenste Dilbeek indianen rond."

De groep maakte deel uit van een 'Wild West Show' die georganiseerd werd tijdens Expo 58 in Brussel. Dilbeek, dat in de rand rond Brussel ligt, diende als uitvalsbasis voor een deel van de groep. De manager van het gezelschap? Niemand minder dan Johnny Weissmuller — olympisch zwemkampioen, Hollywoodster, en voor velen voor altijd Tarzan.

'American Wild West Show and Rodeo', zo heette hun show op Expo 58. "Die cowboys probeerden dieren te vangen met lasso's en de indianen hielden zich vooral bezig met dansen", weet Roger, die destijds een goed contact had met enkelen van hen. "Het waren ook zij die de dansen in Dilbeek deden. De groep bestond uit Lakota-indianen, een van de drie takken van het grotere Sioux-volk."

De rodeoshow op Expo 58 was opgezet met tenten, paarden en dansers in Schaarbeek. Slecht weer leidde tot een magere opkomst. “Niemand kwam. Het regende constant. En Weissmuller? Die is met het geld gaan lopen,” zegt Roger. "We hebben hem in Dilbeek nooit gezien."

De cowboys en Native Americans bleven letterlijk in de modder achter. “Er was een groep van een man of vijftig. Mannen en vrouwen. Niemand wist wat ermee aan te vangen. De indianen die in Dilbeek verbleven, deden daar avonden lang traditionele dansen voor de Dilbekenaren om zo geld te kunnen ophalen om terug naar huis te kunnen keren. Ik weet ook dat er een cowboy was die zijn cowboyhoed verkocht om een vliegticket terug naar Amerika te kunnen betalen."

Een deel van de overgebleven Native Americans kwam terecht in Tremelo, waar een man genaamd Marcel Kesteman iets opmerkelijks deed: hij kocht een deel van de rekwisieten van de geflopte rodeoshow op een veiling — inclusief decors en beesten — en richtte daar Texas City op: het eerste western-dorp van België. “Met diezelfde indianen en cowboys gaf hij shows in Brussel en Tremelo. "Ook daarmee zamelden ze geld in opdat ze weer naar huis konden", vertelt Cindy-Sue van Texas City in Tremelo. 

Hoewel weinig mensen zich de Wild West Show van Expo 58 herinneren, heeft het avontuur van de gestrande Native Americans wél sporen nagelaten. In de herinneringen van kinderen uit Dilbeek. In de decors van een westernstadje in Tremelo. En in de verhalen van mensen zoals Roger en Jan, die één zomer oog in oog stonden met een stukje Amerikaanse geschiedenis — gewoon, in eigen dorp.