50 jaar Lokerse Feesten: de artiesten en hun backstageverhalen, "Iggy Pop had als rider een indianenverhaal gemaakt, daarin ontcijferden we zijn wensen"

De man die al 27 jaar zorgt voor de line-up van de Lokerse Feesten is Peter Daeninck. Hij zag zijn werk veranderen met de jaren. "Nu zijn we al een hele tijd bezig met het programma voor 2026, terwijl de Lokerse Feesten van dit jaar nog moeten beginnen. Vroeger begon dat pas enkele maanden voor het festival. Nu stopt het nooit."

"Het voordeel is dat we veel keuze hebben, omdat we heel breed gaan in genres. Maar anderzijds moeten we wel 10 dagen vullen." Eerst wordt de headliner vastgelegd, om daar het genre en de themadag bij te passen, "een enorme puzzel".  

Toen hij in 1998 als programmator begon, moest Daeninck een top 3 doorgeven van artiesten die hij op de affiche van de Lokerse Feesten wou. Manu Chao, Elvis Costello en The Jayhawks stonden daarin. "Je gelooft het of niet, maar ze zijn alle 3 nog niet op de Lokerse Feesten geweest", lacht hij. "Maar misschien lukt het ooit nog wel eens. Ik blijf proberen." 

'Blijven proberen' is dan ook de belangrijkste opdracht van de programmator. Zo probeerde hij bijvoorbeeld jarenlang om de Duitse groep Kraftwerk naar Lokeren te krijgen. 

"Het is een mythische band", legt Daeninck uit. "En ik ben best trots dat het ons uiteindelijk gelukt is. We hebben ze dan ook extra in de watten gelegd." Hij wist dat het grote wielerliefhebbers waren en zorgde voor een verrassing.

"We hebben toen hun kleedkamer helemaal in het thema koers ingericht. Daarvoor lieten we een fiets van Eddy Merckx uit het wielermuseum in Roeselare overkomen. En we hingen retro truitjes op. Een geste die ze enorm apprecieerden."

"Door de koers raakten de bandleden ook even aan de praat met de vrijwilligers van de kleedkamers, en dat geeft voor die mensen ook veel voldoening", weet Daeninck. 

Dat soort gesprekken is eerder uitzonderlijk, want het is algemeen geweten dat de artiesten terughoudend zijn en rust willen in de backstage. Buiten de artiesten zelf, hun crew en enkele festivalmedewerkers komt er niemand in het artiestendorp. "Onder het motto 'horen zien en zwijgen' bereikt weinig van wat daar gebeurt de buitenwereld." 

Iets waar ook niet over gesproken wordt, zijn de bedragen die festivals betalen voor bands en artiesten. "Nee, dat hangen we niet aan de grote klok", lacht Peter Daeninck. "Het blijft een goed bewaard geheim. Wat ik wel kan zeggen is dat Blur de duurste band is die we ooit gehad hebben. Maar dat zal je misschien niet verbazen."

Minder speculaties zijn er over de zogenaamde riders (lijst van technische en hospitality-wensen van artiesten, red.) van de artiesten. Terwijl die vroeger ook niet echt bekend werden gemaakt, komen er toch steeds meer verhalen naar buiten. "Al zijn ze niet altijd zo buitensporig als mensen vaak denken", zegt Daeninck.   

Of toch? In de 50 jaar Lokerse Feesten zijn er toch al enkele opvallende wishlists gepasseerd. Stichter Marc Delbruyère herinnert zich het contract van een groep met Joodse muzikanten. "Ze wilden witte wijn, maar die moest koosjer zijn. Ik ben in mijn auto gesprongen naar Antwerpen om 6 goede en dure flessen witte wijn te kopen."

Marc drukte de mensen van het artiestenrestaurant op het hart de flessen zelf niet open te doen. "Op de flessen stond duidelijk in het Engels en het Hebreeuws dat de wijn koosjer was. Maar de muzikanten vertrouwden het niet, ze hebben een tijd naar de wijn staan kijken, wat gezucht, en hem uiteindelijk laten staan." En de wijn? Die is als 'gewone' wijn in het restaurant geschonken.

Een andere opvallende rider was die van 2manydjs in 2011. Daarop stond dat ze witte M&M's wilden. De organisatie bewoog hemel en aarde om ze te vinden en liet er via een tip van de Belgische groep Janez Detd. overkomen uit Amerika. 

"We waren supertrots, maar uiteindelijk bleken het Maltesers te zijn", lacht Daeninck. "We hebben er achteraf hartelijk om gelachen, want de broers Dewaele wisten eigenlijk op voorhand dat witte M&M's niet bestonden. Ze wilden ons testen en zien of we de rider wel goed gelezen hadden."

Iggy Pop vond er dan weer niet beter op dan een opstel van 5 pagina's te maken als rider. "Meestal is dat een opsomming van technische zaken en enkele persoonlijke wensen. Maar zij hadden er een verhaal over indianen en een tentendorp van gemaakt. Wij moesten eruit afleiden wat ze wilden. Dat maakt het wel leuk", herinnert Peter Daeninck zich. 

Helemaal grappig werd het toen de entourage van Herman Brood een wel erg aparte vraag had. "Een half uur voor hij moest optreden, komt zijn manager naar me toe en zegt dat Herman niet zal kunnen optreden", begint Marc Delbruyère zijn verhaal. "'Hij heeft zijn plakkers voor zijn vals gebit niet mee', zei hij. Als hij dan zingt, vliegen zijn tanden uit zijn mond." 

"Dan heb ik aangeboden om ergens kleefstof te gaan halen, zodat hij toch zou kunnen zingen. Al bleek dat niet simpel, want alle apothekers waren op dat uur al dicht. Uiteindelijk heb ik voor 99 frank (2,5 euro, red.) een tube kunnen halen en heeft Herman Brood dus toch kunnen optreden", schatert Delbruyère.