50 jaar Lokerse Feesten: van lokale kermis tot internationaal muziekfestival, "Begonnen met 30.000 Belgische frank"

"Buiten een kermis en een wielerwedstrijd was er in die tijd niet veel te doen in Lokeren", begint Marc Delbruyère (80). Hij vervoegde al vrij snel zijn vrienden Herman Van Moeseke, Jean-Pierre Rosseel en Marc De Gryze die de Lokerse Feesten stichtten. 

"Om ons te amuseren, trokken we naar de Gentse Feesten. Het was Walter De Buck die ons het advies heeft gegeven om iets gelijkaardigs te organiseren, maar dan in Lokeren." En dat gebeurde: in 1975 waren de 1e Lokerse Feesten een feit. In een light versie wel te verstaan.

Met 4 dagen waren ze minder lang dan de Gentse Feesten. En met een budget van iets meer dan 30.000 Belgische frank (750 euro, nvdr) ook veel goedkoper dan in Gent. "Voor die 1e editie gaven 3 Lokerse verenigingen (de T-Club, de Lokerse Jazzclub en Den Hert) elk 5.000 Belgische frank (125 euro, nvdr). De Lokerse Feestcommissie verdubbelde dat bedrag."

Wereldberoemde groepen konden ze met dat kleine kapitaal niet meteen aantrekken. “Het ging eerder om de man met de gitaar van in het dorp”, zegt Marc Delbruyère. Al stonden er met Walter De Buck en Toots Tielemans dat 1e jaar toch al 2 kleppers op de affiche.

"Toots Tielemans woonde in New York, maar hij was net met vakantie in België en zo hebben we hem kunnen strikken. Duur zal hij niet geweest zijn, want na de 1e editie hadden we al winst en kreeg iedereen zijn ingebrachte geld terug", lacht Marc.

De Lokerse Feesten begonnen ooit op een braakliggend stuk terrein aan de Oude Vismijn. De organisatoren huurden voor 10.000 Belgische frank (250 euro, nvdr) een kleine kiosk en een mobiel podium van de stad. Maar het bleek niet evident om een goede plaats voor het podium te vinden want het terrein was ommuurd.

"Van de eigenaar mochten we de muur afbreken om ons podium te zetten, als we die telkens na het festival opnieuw opbouwden. En dat hebben we dus 4 jaar gedaan met enkele vrijwilligers", zegt Delbruyère. "Het voordeel was dat de beroepsschool ernaast was en ons daarbij kon helpen. Wij betaalden het materiaal en zij metselden na de feesten alles terug op."

Ook voor de belichting en de elektriciteit was het roeien met de riemen die ze hadden. Zo kreeg Marc Delbruyère beide zaken "ongevraagd" in z’n schoot geworpen. "Je moet weten dat ik nooit elektriciteit gestudeerd heb. Maar het is me wel gelukt om een schakelkast in elkaar te steken en die hebben we dan bij ‘den Ebes’ (voorloper van Electrabel, nvdr) aangesloten." 

Later werd het zijn specialiteit, een passie zelfs. "Ik heb bijna 30 jaar volledig de elektriciteit van de Lokerse Feesten gedaan, alleen. Ik maakte al die werfkasten zelf, ze waren allemaal mijn eigendom. De eerste weken na de feesten was het bij mij thuis een spaghetti aan kabels. Die moesten allemaal ontward, gewassen en opgerold worden. Na 10 dagen waren die behoorlijk vuil. Maar ik heb ze altijd perfect onderhouden."

Het familiefestival groeide jaar na jaar, de artiesten hadden steeds hogere technische verwachtingen en alles werd telkens professioneler aangepakt. De Lokerse Feesten begonnen uit hun voegen te barsten, moesten uitbreiden en verhuisden uiteindelijk naar de Grote Kaai, onder andere om de veiligheid te garanderen.

De verhuis betekende meteen ook de afsplitsing van een deel van de organisatie die niet mee wou stappen in het groeiende verhaal van de Lokerse Feesten. Zij wilden het kleinschalige, gemoedelijke karakter behouden. En zo ontstonden aan de Oude Vismijn, de Fonnefeesten, die ook nu nog altijd bestaan. 

"Die afscheuring is niet zonder slag of stoot verlopen", weet Marc Delbruyère nog goed. "Er waren hoogoplopende discussies. Jammer eigenlijk. Ik heb zelf nooit echt ruzie gehad, ik hielp hen zelfs met offertes." Na een bitsige periode is alles in de plooi gevallen. "We kunnen intussen alweer door dezelfde deur en we gaan naar elkaars feesten kijken."

Een grote verandering kwam er enkele jaren na de verhuizing. Terwijl de Lokerse Feesten al meer dan 20 jaar gratis waren, moesten festivalgangers vanaf 1998 inkomgeld betalen. "De 1e tickets kostten 20 Belgische frank (een halve euro, nvdr), een abonnement kostte 200 Belgische frank (5 euro, nvdr)”, herinnert Delbruyère zich nog. "Eigenlijk was dat een beetje onze verzekering. Want als je entree vraagt, kun je betere artiesten vragen en je accommodatie uitbreiden."

Jaren meewerken aan de Lokerse Feesten betekent ook oneindig veel verhalen en herinneringen. Marc Delbruyère is er even zoet mee als hij begint te vertellen. Soms wordt hij er zelfs emotioneel van. Zo was er de storm in 1986 die onder andere het podium en de geluidstoren vernielde, net toen de Britse Dana Gillespie moest optreden.

"Het was improviseren, maar we hebben toen in allerijl een podium op bierbakken gemaakt. Ik ben thuis elektriciteitskabels van 90 meter gaan halen, en ook fotolampen, want ik deed fotografie. We hebben de lampen als spots gebruikt om het podium te verlichten. Het is een fantastisch optreden geworden."

Maar omdat er voor de volgende dagen geen podium was, klopten de organisatoren aan bij Rock Torhout. Daar mochten ze een podium lenen. "En omdat ons eigen kleine podium niet hersteld kon worden, moesten we een ander hebben voor het jaar nadien. Dat van Torhout viel zo goed mee dat we het jaar nadien ook zo'n groot hadden. We zijn nooit meer verkleind."

Dat ze zo groot zouden worden, had Marc Delbruyère, net als zijn medestichters niet kunnen denken. "Eigenlijk was het de bedoeling om een gezellig feestje te organiseren waar de Lokeraars een pintje konden drinken", mijmert Delbruyère. "Maar je houdt dat niet tegen, zeker niet als er sponsors bijkomen. Zij drukken hun stempel op alles. Door hen kunnen we artiesten naar Lokeren halen die we anders niet zouden kunnen betalen." 

Marc Delbruyère gaat nog elk jaar met Jean-Pierre Rosseel, een van de andere stichters, naar de Lokerse Feesten. "Niet voor de muziek, maar we gaan naar de VIP-bar om een pintje te drinken, wat te eten en te babbelen, want bijna iedereen kent ons."

Hij heeft amper een jaar gemist. Vakantie met zijn vrouw is in die periode niet aan de orde: "Ze heeft dat al geopperd en dan zeg ik 'geen probleem, ga maar, salut'", schatert Marc Delbruyère.