Moordenaar Freddy Horion krijgt voor het eerst uitgaansvergunning om "gespecialiseerd centrum voor residentiële opname" te zoeken

Freddy Horion vermoordde op 23 juni 1979 vijf leden van een gezin van een autohandelaar in Sint-Amandsberg bij Gent. Een paar maanden eerder, op 9 februari 1979, had Horion ook Hélène Lichachevski ­omgebracht, een winkelierster in de haven van Gent. 

Horion werd in 1980 veroordeeld tot de doodstraf voor de vijfvoudige moord in Sint-Amandsberg, een straf die meteen in een levenslange gevangenisstraf werd omgezet. De laatste twintig jaar heeft hij meerdere verzoeken tot invrijheidstelling ingediend, maar die werden steeds geweigerd.

In 2018 oordeelde een college van deskundigen dat Horion eigenlijk niet meer in de gevangenis thuishoort, maar dat hij ook niet klaar is voor een terugkeer naar de maatschappij. Als tussenstap werd een forensisch psychiatrisch centrum (fpc) aangeraden, maar omdat Horion niet geïnterneerd is, is dat geen optie.

Begin mei raakte bekend dat Horion - inmiddels 77 - een aanvraag heeft ingediend voor euthanasie wegens ondraaglijk psychisch lijden, omdat al zijn pogingen om vrij te komen op niets lijken uit te draaien. 

Eind vorig jaar had de advocaat van Horion een verzoek tot elektronisch toezicht (enkelband) ingediend. Vandaag maakt de strafuitvoeringsrechtbank van Gent bekend dat de behandeling van dat verzoek wordt uitgesteld tot volgende maand.

De rechtbank wil eerst dat Horion op zoek gaat naar een "gespecialiseerd centrum voor een residentiële opname". Hij mag in het kader daarvan wel - onder strikte voorwaarden - de gevangenis verlaten.

"De strafuitvoeringsrechtbank blijft bij het standpunt (zoals reeds vermeld in vorige vonnissen en aanbevolen door de deskundigen), dat een residentiële opname als tussenstap noodzakelijk is. Een ambulant plan hiervoor is voorlopig ontoereikend", klinkt het in een persbericht van de strafuitvoeringsrechtbank.

"De veroordeelde moet samen met de psychosociale dienst op zoek naar een residentiële setting, al dan niet forensisch. Deze instelling moet zich buiten de provincies Oost- en West-Vlaanderen bevinden. De begeleiding moet gericht zijn op de persoonlijkheids-problematiek van de veroordeelde, en moet hem leren omgaan met interpersoonlijke relaties die in de buitenwereld niet even gestructureerd verlopen als binnen een penitentiaire omgeving."

Johan Steyaert, de broer van Roland Steyaert die samen met zijn vrouw, twee dochters en de verloofde van één van hen in 1979 vermoord werd door Freddy Horion en Roland Feneulle, reageert verbaasd en ontredderd op de toekenning van uitgaansvergunningen aan Horion.

"Het is een levensgevaarlijke beslissing. Horion is wie hij is en hij heeft nooit een greintje medeleven of schuldinzicht getoond. Het is onvoorstelbaar dat hij de gevangenis kan verlaten, zelf al is het enkel om een instelling te zoeken. Dat hij zich vrij zou begeven, enkel onder begeleiding van zijn advocaat en om een instelling te zoeken, is onvoorstelbaar. Dat is een totale verandering voor mij en daar zal ik nooit gerust in zijn."

Steyaert vreest dat Horion de uitgaansvergunning zal misbruiken. "In 1978 mocht hij eens één dag de gevangenis verlaten, en toen ging hij het wapen kopen waarmee hij later de feiten pleegde. Hij heeft zijn tweede kans al lang gekregen, verkeken en verknald. Hij had een wrok tegen de maatschappij en ik denk niet dat hij na 45 jaar opsluiting veranderd is. Zijn voornemen om euthanasie te willen plegen is volgens mij ook georkestreerd. Horion is de persoon niet die in stilte zal sterven. Het is een levensgevaarlijke beslissing."