Iraanse Nooshin schuilt al een week voor Israëlische bommen in Teheran: "De nachten zijn het ergst"

"Als ik 's avonds naar buiten kijk, zijn er nog maar weinig lichten aan in de appartementsgebouwen rond me." Aan het woord is Nooshin Rahgozar. Ze woont al haar hele leven in de Iraanse hoofdstad Teheran. Nu Israël en Iran elkaar al een week bestoken met bombardementen is haar leven compleet veranderd.

Nooshin zag de afgelopen dagen heel wat mensen de hoofdstad verlaten. "Er stonden lange files op de autosnelwegen en aan de tankstations", zegt ze in De Ochtend op Radio 1. "Ik heb Teheran nog nooit zo stil geweten. Ook in mijn appartementsgebouw zijn nog maar 3 van de 18 appartementen nu bewoond."

"Ik hoor geen spelende kinderen meer en alle overheidsinstanties zijn gesloten", zegt Nooshin. "De meeste supermarkten zijn wel nog open. Voorlopig is er geen tekort aan voedsel, net omdat er zoveel mensen weg zijn. Maar als deze bombardementen nog weken of maanden aanhouden, dan zullen we waarschijnlijk moeten rantsoeneren."

Nooshin ziet amper nog mensen op straat: "Het lijkt hier wel een spookstad te zijn geworden", zegt ze. "Ik denk dat de shock bij dat eerste bombardement zo groot was, dat mensen zich niet meer durven te tonen op straat."

Ze vreest dat de Iraanse Revolutionaire Garde tot het uiterste zal gaan. "Het is méér dan oog om oog, tand om tand geworden", zegt Nooshin. "Iran ziet deze strijd als existentieel en het zal strijden tot de laatste bom en raket zijn gevallen. Maar de impact op de burgers is gigantisch."

"Er is een leven vóór 13 juni en een leven erna", aldus Nooshin. "Ik kan 's nachts amper slapen, want dan vallen de bommen. Zodra ik een ontploffing hoor, loop ik naar de achterkant van mijn appartement, weg van de ramen."

Maar ook daar is ze niet veilig, vreest Nooshin: "Ik kan alleen proberen me zo ver mogelijk van de ramen te houden. Het is horror, elke keer. Je weet niet waar de bom zal vallen en wat er zal gebeuren. Ik heb op elk moment het gevoel dat ik kan sterven."

"Wij hebben geen schuilkelders of veilige zones", zegt ze. "Iran is een groot land: alleen al in Teheran wonen 14 miljoen mensen. We zijn allemaal op onszelf aangewezen om uit te zoeken hoe we onszelf in veiligheid kunnen brengen bij bombardementen. Maar ik heb totaal geen plan of strategie."

Nooshin is emotioneel. "Het voelt zinloos om Teheran te verlaten", zegt ze. "Ik heb geen idee waar ik naartoe zou moeten. Misschien vind ik wel een plek om een paar dagen te schuilen, maar ik moet toch terug naar huis kunnen gaan?"

"We staan alleen", zegt ze. "Het voelt alsof de wereld ons in de steek heeft gelaten. Dat vind ik zo oneerlijk. Ik hoop met mijn hele hart dat er een bemiddelaar komt die het conflict kan stoppen."

Hoewel Nooshin in shock is door de bombardementen, is een oorlog voor haar niet nieuw. "Ik ben geboren in 1980, enkele maanden voor het begin van de oorlog tussen Iran en Irak", zegt ze. "De oorlog duurde 8 jaar. Dat is lang genoeg om er als klein meisje traumatische herinneringen aan over te houden."

"Ik herinner me nog hoe mijn mama mijn zus en mij in haar armen hield tijdens bombardementen", vertelt Nooshin. "Later, toen de oorlog voorbij was, werd Iran sancties opgelegd die grote gevolgen hadden voor de burgers."

Haar leven in Iran is dus altijd al hard geweest, zegt ze: "Hier leven we niet, maar overleven we. Andere landen zullen ons ook niet met open armen ontvangen. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het is als andere landen jouw land sancties opleggen."

"Nu laait een nieuw conflict op en staan we misschien aan het begin van een nieuwe oorlog", aldus nog Nooshin. "Ik kan niet geloven dat ik hier weer ben beland."