Amper 200 pagina’s lang en slechts een zakboekje groot en toch doet de nieuwe verhalenbundel van de Argentijnse Samanta Schweblin me vaak naar adem happen. Daar zijn drie goede redenen voor.
Drie redenen waarom auteur Samanta Schweblin van onschatbare waarde is
The horror! The horror!
Samanta Schweblin lezen vergt moed - ik moest haar bundel zelfs af en toe aan de kant leggen. Dat komt omdat ze verhalen schrijft die je met je grootste angsten confronteren. Een spelend kind zál van het balkon af vallen. En de onbekende man die aanbelt, heeft het uíteraard niet goed met je voor. Het ergste kan en zal sowieso gebeuren, altijd en overal. En toch: deze horrorscenario’s doorlezen en doorleven, geeft je zoveel zelfinzicht dat ik wou dat ik deze schrijfster al op mijn achttiende had kunnen ontdekken.
Samanta Schweblin (1978) is al lang geen geheimtip meer. Ze is een van de meest toonaangevende Argentijnse auteurs van het moment. Ze woont en werkt al een tijd in Berlijn, haar romans zijn vertaald in meer dan 40 talen en ze verzamelt nominaties voor de International Booker Prize. Ze is een meester in verontrustende suspense. Van haar debuut ‘Gif’, een ecologische horrorroman, tot de bekroonde verhalenbundel ‘Zeven lege huizen’: altijd weet Schweblin me een kwartslag anders te doen kijken en denken. Zo kan het kwade inderdaad goed worden. En omgekeerd.
Magisch realisme, iemand?
Met haar subtiel en modern magisch realisme schrijft Schweblin zich in in een Latijns-Amerikaanse traditie. In het eerste van de zes verhalen gaat een vrouw met stenen rond haar middel het water in. Wanneer ze later opnieuw onzichtbaar tussen haar gezin zit te wezen, ontspint zich een psychologisch magisch realisme dat zich vervolgens door de hele bundel weeft. Hier gebeuren dingen die net niet kunnen, maar wel onbehaaglijk dicht tegen de realiteit aan schurken. Het is het alledaagse dat vervreemding opwekt, en op die manier nog verontrustender is.
In de beperking toont zich de meester.
In deze zes verhalen geen hoogdravende taal of ellenlange beschrijvingen. Hier staat geen woord te veel, en helderheid is het hoogste goed. Het verhaal dat me het meest heeft verontrust telt amper 15 beklemmende pagina’s en begint als volgt: “Bijna 20 jaar na het ongeluk belt Elena me in Lyon.”
Schweblin gaat recht op doel af: je meenemen langs de akelig herkenbare kliffen van het leven, daar is het haar om te doen. De diepte die zich dan door haar woorden voor je openbaart, is van onschatbare waarde.
