Steeds minder geboortes in België: Leentje, Esther en Timothy kozen elk op hun manier wél voor kinderen

Leentje (38) woont in Herent en begeleidt mensen met autisme. Ze is bewust alleenstaande moeder van 2 kindjes van 1,5 en 4 jaar. "Ik had al in mijn twintiger jaren een hele grote kinderwens en had er graag aan begonnen voor ik 30 werd. Maar op dat moment was ik de man van mijn leven nog niet tegengekomen."

Daarom koos ze 6 jaar geleden voor het krijgen van kinderen via inseminatie met een anonieme donor en zette ze de grote stap om het alleen te doen. Een beslissing die niet over 1 nacht ijs ging.

"Dat was niet evident. Ik heb het vooraf heel goed overlegd met mijn familie en vrienden, want alleen zou ik het niet gekund hebben. Op voorhand moest ik ook bekijken of ik het financieel wel aankon om aan kinderen te beginnen. Alleen de behandeling kostte al heel wat spaargeld, zeker omdat mijn kinderen van dezelfde donor komen."

Gelukkig kon Leentje terugvallen op een breed netwerk van familie en vrienden. "Ik woon boven mijn ouders, dus zij babysitten vaak op mijn kinderen en ze kunnen er geregeld blijven eten. Van familieleden kan ik materiaal als kinderstoeltjes, wastafeltjes of kleding gebruiken. Daar spaar je wel al wat mee uit. Zonder hen zou het veel zwaarder zijn."

Toch maakt ze zich soms nog zorgen. "Op dit moment gaat het financieel omdat ze klein zijn, maar soms heb ik stress voor later. Binnenkort hebben ze gsm's en laptops nodig, willen ze op kamp of met vakantie, of gaan ze verder studeren. Dan zit er wel de zorg of ik dat ga kunnen bekostigen."

Of er nog een derde kind komt? "Mocht ik nog een partner tegenkomen, zou ik wel een 3e kind willen. Maar alleen is dat zowel financieel als qua draagkracht moeilijk", zegt ze. "Maar ik ben al supergelukkig met mijn 2 kinderen. Ze zijn echt een verrijking voor mijn leven."

Esther (34) is docent en zelfstandige in bijberoep, en woont samen met haar man Patrick (38) en 4 kinderen in Aalst. Hoewel een groot gezin anno 2025 misschien ongewoon lijkt, zat die wens er bij haar al van jongs af aan in.

"Ik wist al heel snel dat ik een groot gezin wilde. Ik kom zelf uit een gezin met 4 kinderen en de band die ik met mijn broer en zussen heb, is heel bijzonder. Dat wilde ik ook voor mijn kinderen."

Toen Esther 25 was kreeg ze haar eerst kindje. Vorig jaar kwam haar vierde kind op de wereld. "Ik wist dat ik niet te lang moest wachten als we een groot gezin wilden. We waren toen ook al jaren samen en hadden intussen al een huis gekocht. Het was dus een logische stap."

Maar 4 kinderen van verschillende leeftijden opvoeden is natuurlijk niet niks, zeker omdat zowel zij als haar man voltijds werken. "Ik sta op om 6 uur voor de kinderen en ben pas klaar tegen 21 à 22 uur 's avonds. De ene moet 3 keer per week naar de zwemles, de andere naar de atletiekclub, dus het is natuurlijk een opgave."

En dan zijn er nog de kosten, want zoals in de volksmond wel eens wordt gezegd: een kind kost een huis. Laat staan als je er 4 hebt. Toch maken Esther en haar partner zich nooit echt zorgen.

"Nu de oudsten groter worden, meer eten en hobby's krijgen, wordt het leven wel wat duurder. Maar we werken allebei hard, dus we gaan dat wel kunnen opvangen. Als we niet met twee voltijds zouden werken, zou dat wel moeilijker zijn."

"Anderzijds leren we onze kinderen ook dat ze niet altijd alles kunnen krijgen wat ze willen. Ze hebben bijvoorbeeld 1 tablet voor hun 4. We kopen kleren in de solden en die worden doorgegeven van oud naar jong. Dat geldt bijvoorbeeld ook met fietsen en speelgoed. Daar zijn we wel heel bewust mee bezig."

"Sinds we kinderen hebben, maken we ook geen grote, verre reizen meer. Leeftijdsgenoten gaan 2 weken naar Bali of doen een doortocht door Canada, of gaan vaak op restaurant. Dat doen wij allemaal niet, of toch in mindere mate. Wij hebben ervoor gekozen om ons geld in ons gezin en ons huis te steken, en minder te spenderen aan de extraatjes."

Alsnog krijgt Esther wel eens de opmerking dat ouders met veel kinderen geen belastingen meer zouden moeten betalen. "Maar dat is een fabel. Als je met twee voltijds werkt, moet je helaas ook veel afgeven. Je krijgt uiteraard wel belastingvermindering en kindergeld, maar dat dekt niet eens de basiskosten voor eten of school."

Nu hun vierde kind geboren is, is het stilaan welletjes geweest voor het koppel uit Aalst. "Toen we die zwangerschap aankondigden, hadden mensen al iets van: 'oei'. Mensen gingen er echt vanuit dat het een ongelukje was, wat voor de duidelijkheid niet het geval was. Diezelfde mensen waren wel positief na de geboorte."

"Maar we hebben ons daar nooit veel van aangetrokken. Het is onze keuze, en wij zijn daar dolgelukkig mee. Niets weegt op tegen de mooie momenten. De moeilijke momenten zijn maal 4, maar dat geldt zeker en vast ook andersom", besluit ze.

Uiteraard beperkt het hebben van een kinderwens zich niet alleen tot vrouwen. Timothy (45) woont in Gent en is opvoeder van beroep. In het verleden dacht hij nooit echt na over kinderen, maar dat veranderde tijdens de coronaperiode. Na een goed gesprek met zijn partner, ook een man, besloten ze om ervoor te gaan.

Alleen was het even zoeken naar hoe ze dat zouden aanpakken. "We zijn op zoek gegaan naar welke opties er waren. Adoptie was te omslachtig en te duur: dat kan jaren duren en duizenden euro's kosten, zonder garantie dat het iets oplevert. Het draagmoederschap vond ik dan weer niet goed geregeld in België."

Vervolgens kwam Timothy terecht bij de organisatie OneWish. Die bracht hem in contact met een alleenstaande vrouw die ook een kinderwens had. "We hebben elkaar dan gedurende een jaar leren kennen. We spraken veel af en belden elkaar geregeld. Het was een beetje zoals daten", lacht hij.

"Gaandeweg kwamen we erachter dat we het goed met elkaar konden vinden en dat we ook ongelofelijk hard op elkaar lijken. Na dat jaar hebben we dan samen gekozen voor kunstmatige inseminatie met mezelf als donor, en is onze zoon Waut geboren."

Maar hoe regel je zoiets praktisch? Dat zit zo: Timothy en de biologische moeder van hun kind kozen voor co-ouderschap. De ene week blijft Waut bij hem, de andere week bij haar.

"We zijn vooraf bij een bemiddelaar geweest om alles vast te leggen. Zo hebben we bijvoorbeeld een gemeenschappelijke rekening voor dokterskosten, kleren of schoolmateriaal en we hebben laten vastleggen dat we maximaal 60 kilometer van elkaar af mogen wonen. Nu wonen we op 20 minuten rijden, dus dat is ideaal."

"Het was ook belangrijk om Waut te beschermen, voor mocht er iets met een van ons gebeuren", klinkt het.

"En dat loopt goed", zegt Timothy. "We vormen een gezin, maar dan op een andere manier. We hebben een gezamenlijke WhatsAppgroep en 1 keer per week eten we samen. En het allerbelangrijkste: Waut komt niets te kort en is een heel gelukkig kind."

Natuurlijk zijn er ook vrouwen, mannen of koppels die er heel bewust voor kiezen om kinderloos door het leven te gaan. Een van hen is Jolien (28) uit Mechelen.

"Ik krijg altijd de vraag waarom ik geen kinderen wil, maar ik bekijk het net andersom. Ik heb geen reden waarom ik wél kinderen wil. Als kind speelden mijn leeftijdsgenootjes met poppen en babywagens, ik heb dat nooit gedaan. Ik heb dat gevoel van moeder te willen zijn nooit gehad, ook niet op latere leeftijd."

Nochtans ben ik wel een verzorgend type, zegt Jolien. "Ik heb dat in relaties altijd gehad en ook voor mijn kat ben ik heel verzorgend. Ik ben ook meter van het dochtertje van een vriendin, waar ik ook geregeld op babysit. Dat is heel fijn om op afstand een band te creëren met dat kind. Ik geniet daar wel van."

Hier en daar wordt dat nog niet altijd goed onthaald, bijvoorbeeld in relaties. "Dat is de reden waarom mijn vorige partner en ik uit elkaar zijn gegaan. Hij wilde kinderen, ik niet. En dat was jammer, want dat was voor de rest een goede relatie. Met mijn huidige partner heb ik dat vanaf het begin duidelijk besproken. Ik denk dat dat heel belangrijk is."