Robin uit 's-Gravenwezel overleeft 4 dagen in bergen in Liechtenstein na val van 150 meter: "Enorm veel geluk gehad" 

Tijdens de wandeling gleed Robin uit op een sneeuwvlakte. "Ik gleed 150 meter naar beneden en merkte dat ik mijn gsm was verloren. Daar stond mijn route op. Mijn hand was ook stevig geraakt. Dat bloedde hevig en begon later al snel te ontsteken", vertelt hij.  

Tijdens de wandeling was er ook een stevige mist komen opzetten. Dat maakte het voor Robin nog moeilijker om zich te oriënteren. Zonder kaart en gsm vervolgde hij zijn tocht op gevoel. 

"Ik dacht dat ik verder moest afdalen", zegt hij. "Dat was fout, want door mijn val was ik al onder het pad terechtgekomen. Ik ben in totaal de verkeerde richting gewandeld. De afdaling eindigde in een klif van 300 meter die ik onmogelijk kon afdalen. Ik zat vast."

Hij bleef wandelen tot het donker werd. Uiteindelijk maakte Robin een bed van takken en gras en bracht hij de nacht door onder een boom. "Slapen is veel gezegd, want ik kon amper slapen. Het was 3 graden Celsius. Gelukkig had ik een extra trui bij me."

De volgende ochtend zette Robin zijn tocht verder. Ondertussen gingen ook in het hotel de alarmbellen af omdat Robin niet aan het ontbijt was verschenen. Nadat hij ook zijn check-out miste, gingen de eigenaars in zijn lege kamer kijken.

Op het einde van dag 2 vond Robin een klein berghutje. "1 meter 80 op 1 meter 80 groot, ik kon me net strekken." Op dat moment was in het dorp een zoekactie op poten gezet.

Het berghutje kwam net op tijd. "Toen ik die hut vond, was het zacht beginnen te sneeuwen. Een uur later was er al 25 centimeter sneeuw gevallen. Dat betekende helaas ook dat al mijn sporen waren uitgewist. De reddingswerkers konden mij dus heel moeilijk vinden."

Na nog een bergnacht was Robin stevig verzwakt, hij had op dat moment al 2 dagen niet gegeten en amper geslapen. "Daarom koos ik op dag 3 om de hele dag in de hut te rusten en op krachten te komen. Ik voelde dat nog een dag wandelen niet zou lukken."

De rust in de hut deed Robin goed. "Dat klinkt gek, maar het was opeens alsof er iets in mijn hoofd klikte. De 2e nacht in de hut begon ik een mentale kaart van het gebied te ontwikkelen."

"Ik heb die kaart 100 keer overlopen", vertelt hij. "Ik voelde dat het mijn laatste poging ging zijn. Als bij wonder ben ik in rechte lijn naar het dorp gewandeld."

Ondertussen waren Robins vrienden en familie naar Liechtenstein afgezakt voor de zoekactie. "De mensen in het hotel herkenden mij niet. Ze vroegen of ik familie van de vermiste Belg was", lacht hij. 

Het weerzien met zijn familie was bijzonder emotioneel. "Dan pas besef je wat voor doodsangsten iedereen heeft uitgestaan. Het was een ontlading, een prachtig weerzien."

Op dit moment is hij weer onderweg naar Liechtenstein met een koffer vol trappistenbier om de reddingswerkers te bedanken.