Speelt Belgische pianist Valère Burnon straks finale van Koningin Elisabethwedstrijd? Katelijne Boon wikt en weegt kanshebbers

Net als bij viool vorig jaar is het niveau van de halvefinalisten “stratosferisch hoog”, zegt Katelijne Boon, die de Koningin Elisabethwedstrijd naar goede gewoonte volgt voor Klara en VRT Canvas. De jury wacht dus een helse taak. 

Zelf heeft Katelijne Boon wel een paar favorieten die ze graag wil terugzien in de eindronde. Met een waarschuwing: “Dit is maar een greep uit de vele halvefinalisten die duidelijk klaar zijn om tot de top te behoren. Aan voorspellingen durf ik me niet te wagen. Eén ding weet ik wel zeker: het wordt een pracht van een finale.”

Er zijn veel sterke kandidaten uit Japan dit jaar, merkt Katelijne Boon op. Een van hen is Yumeka Nakagawa. “Zij speelt met een opvallende intelligentie en maturiteit voor haar 23 lentes. De druk van een wedstrijd helpt ons om betere pianisten te worden, vertelde ze vooraf. En dat hoor je. Nakagawa is één van de weinige halvefinalisten die het verplicht werk, ‘Two studies’ van Ana Sokolovic, perfect in de vingers had. En in al die complexe ritmes ging ze toch op zoek naar echte melodie en sfeer.”

Mirabelle Kajenjeri is een Française met Burundese en Oekraïense ouders. “Haar spel is even veelgelaagd als haar achtergrond. De moeilijkste werken beheerst ze tot in de perfectie, maar ze kan ook een verstilde eenvoud creëren die naar de keel grijpt." Bijvoorbeeld in het 'Andante' uit Beethovens 'Appassionata'- sonate. Zelfs in de razendsnelle finale slaagt ze erin om een klankrijkdom en een poëzie te creëren die je alleen bij de echt grote pianisten hoort.” 

De Nederlander Nikola Meeuwsen dan. "Hij heeft een uitzonderlijke klankdiepte, die doet denken aan de grote pianisten uit de Russische school. Elke noot telt voor Meeuwsen, en met elke noot zorgt hij voor een ononderbroken spanningsboog. Met rijke kleuren betoverde hij het publiek in het 9e pianoconcerto van Mozart. En wanneer hij de finale aan een hels tempo neemt, hoor je, in tegenstelling tot sommige andere halvefinalisten, hoe elk nootje perfect gearticuleerd is."

En dan de Belg Valère Burnon, de enige landgenoot die in de halve finale te horen was. Hoe heeft hij het ervan afgebracht? “Hij maakte een diepe indruk.  Ook hij voelde zich als een vis in het water in dat 9e pianoconcerto van Mozart, dat hij in een even mooie als oprechte dialoog met het orkest speelde. Van het ‘Andantino’ maakte hij een meeslepende meditatie.”

Ook het 2e optreden van Valère Burnon in de halve finale was een schot in de roos, met behalve het verplichte hedendaagse werk ook de aangrijpende sonate nummer 8 van Sergei Prokofiev, geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat stuk, “c’est quelque chose!” zei Burnon na afloop aan VRT NWS. “Ik ben er dol op, maar ook wel altijd gelukkig als het voorbij is. Ik heb het al vaker gespeeld en het heeft ook wel al ‘gerendeerd’ in wedstrijden. Hopelijk is dit keer geen uitzondering.”

“Ik wou echt een verhaal vertellen, zelfs al duurt deze sonate een half uur en moet je het volhouden. Dat vertellen probeer ik altijd te doen bij een concert of een wedstrijd. Hier heeft het wel gewerkt, denk ik, zelfs al gebeuren er altijd dingen die minder goed gaan. Maar het is een wedstrijd, en de perfectie bestaat niet.”  Burnon was onder de indruk van het aandachtige publiek. “Dat merk je meteen op het podium en het geeft veel vertrouwen.”

Na 2 optredens in de halve finale is Valère Burnon “eindelijk opgelucht”. Wat verwacht hij van de proclamatie vanavond? Heeft hij andere halvefinalisten beluisterd? “Nee, dat is het slechtste wat je kunt doen, jezelf vergelijken met anderen. Dat moet de jury doen! Het enige wat werkt, is je focussen op je eigen programma. Hoewel we met 4 halvefinalisten in de Muziekkapel studeren, natuurlijk. En we zijn geen concurrenten, maar vrienden.”

Vooraf had Valère Burnon al blijk gegeven van ambitie: “Het zou een ontgoocheling zijn mocht ik niet in de finale raken.” Afwachten tot vanavond laat, rond middernacht, wanneer de jury de 12 finalisten bekendmaakt. “Ik ben met het ene optreden wat meer tevreden dan met het andere, maar net als in de 1e ronde heb ik alles gegeven wat ik kon. Ik heb er geen spijt van. Het zou magnifiek zijn om in de finale te spelen; ik hoop dat ik erdoor ben.”