Israël en schaduwfavoriet Oostenrijk door naar finale, Australië niet: dit was de 2e halve finale van het Songfestival 

In de 2e halve finale met 16 landen – 1 meer dan dinsdag – waren alle ogen gericht op Israël. De deelname van zangeres Yuval Raphael, die de aanslag van Hamas op het Nova Festival heeft overleefd, is erg beladen.  

Tijdens de laatste generale repetitie deze namiddag werd haar optreden verstoord door 1 langgerekt fluitconcert en werd er met Palestijnse vlaggen gezwaaid. Haar act tijdens de televisie-uitzending is feilloos verlopen. Er was nauwelijks boegeroep te horen, Raphael kreeg applaus en er werd geen enkele Palestijnse vlag in beeld gebracht.

"Op tv was er effectief geen protest te zien of te horen", bevestigt Songfestival-reporter Gianni Paelinck. Of het er in alle hoeken van de arena even sereen aan toe is gegaan, weten we op basis van de televisie-uitzending niet. Er werden wel Israëlische vlaggen bovengehaald in de arena en die waren ook te zien op tv.

Ondanks het protest tijdens haar generale repetitie en de commotie rond haar deelname heeft zangeres Yuval Raphael onverstoorbaar een solide prestatie neergezet. Ze heeft zelfzeker in de camera gekeken en alle hoge noten gehaald.

"De Israëlische journalisten houden zich al heel de week afzijdig, maar toen Raphael goed bezig was, hebben ze gejuicht in de perszaal", aldus Paelinck. "Andere journalisten keken tijdens die act vooral de kat uit de boom."

Enkel aan het einde van de act kwam er een kink in de kabel, toen ze met haar zwarte jurk even vast kwam te zitten in het gordijn. “Thank you Europe, I love you”, besluit Raphael met de glimlach.

Israël gaat door met de powerballade ‘New day will rise’, een grotendeels Engelstalig nummer met enkele zinnen Frans en Hebreeuws. “Met een mix van gejuich en boegeroep”, meldt commentator Peter Van de Veire.

De tweede halve finale is een pak gevarieerder dan de eerste. Na een reeks popnummers op een bedje van beats dinsdag bestaat de 2e uitzending uit een mix van powerballades, folknummers en meer dansbare popsongs.

Opvallend: naar rocknummers is het op 2 uitzonderingen na ver zoeken deze editie. De alternatieve Litouwse band Katarsis gaat met hun duistere rocknummer 'Tavo Akys' toch door daar de finale. Uniek zijn, loont op het Songfestival.

Een andere zekerheid: seks en het Songfestival zijn een gouden huwelijk. Van de 3 dubbelzinnige nummers gaat er 2 door. De EBU hamert erop dat ze vooraf álle liedjesteksten en acts controleert op politieke boodschappen, grof taalgebruik en seksuele toespelingen. Toch zijn zeker niet alle acts voor kinderogen bestemd.

Miriana Conte zingt voor Malta na kritiek van de EBU het nummer ‘Serving’ in plaats van het originele ‘Kant’. Dat betekent in het Maltees ‘zingen’, maar door de mogelijke verwarring met ‘cunt’ in het Engels (een vulgair woord voor vagina, red.) heeft de EBU een aanpassing  gevraagd.  

Conte spreekt het woord ‘Kant’ dus niet meer uit op het podium en houdt het na ‘Serving’ op een veelzeggende zucht. “Zelfs ik vind dit een beetje vuile manieren”, aldus commentator Peter Van de Veire. Maar de Maltese stuiterbal in doorkijkoutfit gaat toch op haar zitbal naar de finale.

Openingsact Australië haalt het niet, slotact Finland met hun memorabele climax wel. Erika Vikman bezingt in het ondubbelzinnige ‘Ich komme’ het vrouwelijke orgasme. Ze eindigt haar act op een vuurspuwende, zwevende microfoon. Enkel tijdens het Songfestival krijg je dit op primetime televisie te zien. 

Het moment waarop Erika Vikman in de greenroom als intermezzo kaasfondue krijgt voorgeschoteld, zal ongetwijfeld viraal gaan. Het moet gezegd: na een eerder brave 1e halve finale doen presentatrices Hazel Brugger en Sandra Studer hun uiterste best om wat meer humor en spontaniteit in de 2e show te steken.

Ook de hoogste noot van de 2e halve finale levert een finaleplek op. De Oostenrijkse contratenor JJ overtuigt met een nummer dat van een opera evolueert naar een technorave. JJ staat alleen op het podium en overtuigt met loepzuivere noten.

Opvallend: Oostentrijk wordt als enige act in zwart-wit in beeld gebracht. Samen met de Zweedse sauna-act van dinsdag is het land bij de favorieten om dit jaar te winnen.

Zien we ook terug in de finale: Armenië (met een zanger in ontbloot bovenlichaam op een loopband), Denemarken (met een blonde dancezangeres met een maatje meer), Letland (met een zeskoppige vrouwengroep) en Griekenland (met een lookalike van Nana Mouskouri).

Finalist Luxemburg charmeert in het Frans, met een ode aan France Gall en haar overwinning op het Songfestival met ‘Poupeé de cire, poupée de son’ in 1965. De archiefbeelden van 60 jaar geleden zijn op een slimme manier verwerkt in de act van Laura Thorn.

De melodie van haar feministisch nummer ‘La poupée monte le son’ breit naadloos voort op Galls tijdloze klassieker. Instant herkenbaarheid is een grote troef op het Songfestival. Finale dus voor Luxemburg, dat sinds vorig jaar opnieuw meedoet na 30 jaar afwezigheid.

Tussen de competitie en een zeer vreemde intervalact over de typisch Zwitserse obsessie met tijd komen 3 Songfestivaldeelnemers het nummer brengen waarmee ze hun land in 2020 zouden vertegenwoordigen. De coronacrisis besliste toen anders over hun deelname.

Het is voor het publiek een fijn weerzien met Efendi uit Azerbeidzjan, Destiny uit Malta, The Roop uit Litouwen en Gjon's Tears uit Zwitserland, die allemaal uiteindelijk in 2021 hebben meegedaan aan het Songfestival. Gjon's Tears werd toen 3e met 'Tout l'univers', Italië won met Måneskin.

Ook 3 ‘Big 5’-acts die rechtstreeks in de finale zitten, hebben hun act voorgesteld. Het Verenigd Koninkrijk stuurt een musical gebracht door een volwassen versie van K3. De zangeressen hebben opvallend goed naar ABBA geluisterd. Duitsland heeft gekozen voor een Oostenrijkse broer en zus, die een Duitstalig dancenummer brengen.

Frankrijk scoort de laatste jaren goed met klassieke chansons. De sterk gezongen ode aan Louane’s ‘Maman’ – met een poëtische act waarin het zand regent - zal veel kijkers charmeren en kan zaterdag wel eens hoog eindigen.