Een knipoog naar France Gall, het vrouwelijk orgasme en onbeantwoorde liefde: dit is de tweede halve finale van het Songfestival

In 1965 won het kleine Groothertogdom Luxemburg het Songfestival met een lied dat een Songfestivalklassieker zou worden: 'Poupée de cire, poupée de son', gezongen door France Gall.

Nu 60 jaar later brengt Laura Thorn een hommage met een dikke knipoog: 'La poupée monte le son'. Het liedje bouwt verder op de beginakkoorden van destijds en wil ook maatschappelijk verderbouwen: jonge vrouwen zijn niet zomaar popjes of marionetten.

France Gall zou het graag gehoord hebben: onmiddellijk na haar Songfestivaloverwinning destijds kreeg ze haar lief aan de telefoon, Claude François. "Je hebt vals gezongen en het is gedaan tussen ons", moet zowat de boodschap geweest zijn.

Een weinige subtiele titel uit Finland 'Ich komme'. Erika Vikman zingt wel degelijk over het vrouwelijke orgasme. Niet toevallig allicht sluit ze de tweede halve finale af, als climax.

Ook de act laat weinig aan de verbeelding over: Erika danst sensueel met een microfoonstatief en gaat voor de finale van het lied van de grond met een groot exemplaar.

De titel en slagzin is dan wel in het Duits, de rest van het lied is in het Fins. In je eigen taal zingen, de laatste jaren wordt het sterk geapprecieerd op het Songfestival. Denk maar aan Käärijä die 2 jaar geleden tweede werd, net achter Loreen uit Zweden. Wie weet wordt het dit jaar opnieuw een Scandinavisch onderonsje.

Het 69e Songfestival dit jaar inspireert kennelijk tot seksueel getinte toestanden, ook bij Malta is dat het geval. Miriana Conte zingt het liedje 'Serving'. Het woord dat daarna aanvankelijk kwam was 'Kant', wat ook de oorspronkelijke titel was van het lied, maar dat moesten de Maltezers aanpassen.

'Kant' betekent dan wel 'zingen' in het Maltees, maar het klinkt ook als 'cunt' – een vulgair Engels woord voor vagina. Grof taalgebruik is niet toegelaten: 'Kant' viel dus weg.

Of het vulgaire daarmee verdwenen is, is de vraag. Op het podium brengt Mirana Conte een stel lippen mee. Niets om je over te schamen, al zijn er in het gote scherm achter de lippen opengesperde benen te zien. En wees maar zeker dat het publiek straks de 'kant' (of cunt) zal zingen na de 'serving'.

Op het Songfestival kan zowat alles passeren en zowat alles met elkaar gemengd worden: pop, opera en techno: alles komt terug in het liedje van Oostenrijk.

JJ, een contratenor, zingt in 'Wasted love' met de nodige drama over een onbeantwoorde liefde en hoe hij haast verdrinkt daarin. JJ imponeert dan wel vocaal, de technofinale van zijn lied komt niet via zijn stembanden.

Volgens velen hoe dan ook een grote kanshebber om het Songfestival te winnen en wellicht zullen minstens de vakjury's deze inzending wel weten te appreciëren.

Ondanks de oorlog in Gaza, blijft Israël tot nader order welkom op het Eurovisiesongfestival. De EBU, de koepelorganisatie van omroepen, blijft wijzen op het "apolitieke" karakter van het Songfestival.  Niet de Israëlische regering is lid, wel de Israëlische omroep. Al kunnen vragen gesteld worden over het statuut van de media in Israël.

In elk geval: politieke boodschappen zijn niet toegelaten op het Songfestival, maar Israël wordt dit jaar vertegenwoordigd door Yuval Raphael, een overlever van de Hamas-aanslag op 7 oktober 2023. Dat kan niet anders dan gezien worden als een politiek statement, al vond de EBU geen politieke boodschappen terug in haar liedje 'New day will rise'. Ergo: "geen probleem".

Van spanningen in de straten van Bazel en achter de schermen van het Songfestival lijkt dit jaar voorlopig amper sprake, in tegenstelling tot vorig jaar. Verschillende omroepen willen wel de discussie voeren over de deelname van Israël (en de kwestie zal besproken worden in de jaarlijkse evaluatie na het Songfestival, liet de EBU weten), maar geen enkele omroep heeft tot nu de uitsluiting geëist, wat dan weer wel het geval was met Rusland na de invasie in Oekraïne.