Chloë (30) uit Pajottegem geeft 3 kinderen ondersteuning in haar crisisgezinshuis: "Hier mogen ze even kind zijn"  

Onder luid geblaf stappen we het huis van de 30-jarige Chloë uit Herne, in Pajottegem, binnen. Het lawaai dat de (lieve) hond met zich meebrengt, staat in contrast met hoe rustig de 4-jarige Anna en de 4,5-jarige Nora met elkaar spelen in de living. 

Druk in de weer met hun speelgoed, geeft Anna spontaan een van de nieuwe popjes aan Nora. Delen is duidelijk geen probleem. Niet evident voor kleuters, zeker niet als je weet dat ze elkaar eigenlijk nog maar een halfjaar kennen. 

Nora is de dochter van Chloë en Nick, terwijl Chloë voor Anna een tijdelijke opvang is. Chloë is in oktober vorig jaar namelijk gestart als een van de eerste crisisgezinshuizen. Na 11 jaar te werken in een leefgroep met volwassenen met een beperking, voelt ze dat het tijd is voor een nieuwe uitdaging. 

Die uitdaging brengt ze - letterlijk - mee naar huis nadat ze op een oproep op sociale media was gestoten. Agentschap Opgroeien zoekt mensen met een menswetenschappelijk diploma die als job voor kinderen wilden zorgen die niet terechtkunnen in pleegzorg of een leefgroep. Dag in dag uit in huis en zonder zekerheid hoelang ze blijven. Chloë ziet dat wel zitten.

Haar man en haar 2 eigen kinderen, de 4,5-jarige Nora en de 2-jarige Jacob, krijgt ze vlot mee in het verhaal. Na een infoavond en een intensief screeningstraject volgt al snel het eerste telefoontje. "De leeftijd en de pampermaat kreeg ik mee, zijn verhaal moesten we zelf ontdekken. Heel spannend voor een eerste keer, maar je springt gewoon mee op de trein." 

Al snel komt er een tweede en ook een derde. "Dat is telkens een zoektocht in het gezin. Iedereen zoekt zijn plekje, maar dat went snel. Kinderen blijven kinderen. Ze zijn flexibel, nadat ze zelf wat hebben kunnen trekken en duwen soms."

Haar man, die een fulltimejob heeft, vindt ook snel zijn plek. Hij werkt vandaag thuis. Terwijl de kinderen nog geen 2 meter van zijn bureau druk in de weer zijn, werkt hij rustig verder. "Hij legt de kinderen ook in bed en helpt waar hij kan, zonder verplichtingen." 

Voor je het weet, kom je tot een situatie waar het huis vol ligt met tekeningen, er kinderfoto's aan de muren hangen en de 2 oudste kinderen hun favoriete poppen met elkaar uitwisselen. Toch mist Anna iets, merken we al snel. "Ik wil met jou spelen Chloë. Ik wil alleen maar met jou spelen", zegt ze met grote ogen.  

Chloë, niet 'mama' of een andere aanspreking. "Ik vervang hun mama of papa niet. Het is vaak niet evident om aan de kleinsten van 17 en 22 maanden uit te leggen wie ik voor hen ben, maar ik probeer hen zo duidelijk mogelijk te maken dat dit hun plekje nu is, maar dat ze ook een plekje hebben bij hun mama en papa." 

Dat verklaart ook de "crisis" in crisisgezinshuis. "De kinderen blijven hier eigenlijk zo kort als nodig. We zoeken samen naar een oplossing om hen zo snel mogelijk met hun ouders te herenigen. Tijdens dat traject kunnen ze even landen bij ons." 

Jacob, hun eigen zoon van bijna 2 jaar, noemt Chloë natuurlijk wel mama. "Hij heeft ook door dat niet iedereen in huis dezelfde band heeft. Als ik hem kom halen in de crèche, vraagt hij waar zijn zus Nora is en zijn 'vriendjes' Anna, Milan en Jarno." 

Vijf van die vriendjes in huis zorgt voor (gezellige) chaos. "We starten de dag zodra de eerste peuter ontwaakt. Elk op hun tempo staat de rest op. Enkel de 2 oudsten moeten wel klaar zijn voor school. Een ontbijt en wat verse pampers later start ik aan mijn tour: de 2 oudsten naar school, de 3 jongsten naar de crèche." 

Dat kan de extra rust die in het huis hangt, verklaren. Ook nu zijn de 3 jongste nog in de crèche. Wanneer we als grapje aan Chloë vragen of het niet haar job is om voor de kinderen te zorgen, lacht ze smakelijk. "Klopt, maar ik moet daarnaast de ouderbezoeken regelen, vergaderingen organiseren, verslagen maken en vormingen volgen. Ik heb nog een job tijdens mijn job."

De opvoeding van de kinderen komt altijd op de eerste plaats voor Chloë, maar ze ziet het belang in van goede omkadering. "Wij hebben het beste zicht op de kinderen. Het is belangrijk dat ik, samen met mijn collega's die me bijstaan, mee aan tafel kan zitten wanneer er beslissingen over hen worden gemaakt."

De lach op Chloë's gezicht wanneer Anna enthousiast voorbijloopt op weg naar de trampoline, spreekt boekdelen. Ze heeft de kinderen in haar hart gesloten. Dat maakt het niet evident om op de pauzeknop te drukken. 

"Er zijn dagen dat ik in de zetel plof en me schuldig voel. 'Zou ik die verslagen niet toch nog maken, zou ik die afspraken niet nog snel regelen?', denk ik dan. Soms weet je gewoon: nu moet ik even voor mezelf zorgen en mezelf rust geven. Je weet ook nooit wat de nacht nog gaat brengen." 

Chloë kan niet anders dan haar werk mee naar huis nemen. Maar ook zij heeft recht op vakantie. "Maar we nemen de kinderen soms ook mee op vakantie. Je kan dat zorgen voor niet plots afzetten. Dat moet ook niet."  

De verzorgingstafel, de speelhoek voor de kleinsten of de boekjes voor de oudsten: alles krijgt zijn plaats in huis. "Straks staan er 5 flesjes melk klaar. Ik maak geen onderscheid", zegt ze alsof het de grootste evidentie is. 

Want de 3 kinderen hebben vaak toch extra noden. "Dan geven ze dat aan en dan geven we hen die ruimte. Maar dat is net hetzelfde met mijn eigen 2 kinderen. Elk kind heeft noden waar naar geluisterd moet worden." 

"Ik vind het prachtig om de 5 kinderen samen te zien. Je ziet normen en waarden naar boven komen. Zo helpen ze elkaar zonder dat ik daarachter vraag. Daar wordt mijn hart warm van." 

De kinderen die warmte en geborgenheid geven, al is het maar voor even, is de grootste drijfveer van Chloë. "De kinderen dragen een rugzak met zich mee, maar hier moeten ze zich even geen zorgen maken. Het kind mag kind zijn, ze mogen spelen, ravotten en alles op hun tempo uitzoeken." 

"Op hun eigen tempo", dat vindt Chloë de grootste troef van gezinshuizen. "Daar zit het verschil met pleegzorg of een leefgroep: je kan veel korter op de bal spelen. Ik ben er altijd - ik heb geen extra fulltimejob of moet niet nog bij 8 kinderen langsgaan. Ik kan hun veilige cocon zijn." 

Ooit zullen die kinderen wel opnieuw vertrekken. Dat beseft Chloë. "Dan gaan er heel wat tranen vloeien, maar als ik dan het traject bekijk dat ze hebben afgelegd en hoe ze met een lach op hun gezicht kunnen vertrekken: dan is dat het allemaal waard." 

Ondertussen is Anna op de schoot van Chloë gekropen en vraagt ze wanneer ze samen kunnen spelen. "Heel snel, en dan kunnen we nog de hele dag spelen", stelt ze Anna gerust. 

"Ik moet soms echt in mijn eigen wang knijpen", richt ze zich weer tot ons. "Ik mag dit gewoon als mijn job doen. Ik mag bij mijn eigen thuis die kinderen warmte en liefde geven. Ik zie ze groeien, bloeien en zoveel kleine stappen zetten."

Voor Chloë is het een succesverhaal en ze gelooft dat het voor andere mensen met een menswetenschappelijk diploma ook kan. "Zeker omdat het een echte job is en je een volwaardig loon krijgt. Dat geeft je de tijd en ruimte om er echt te zijn voor de kinderen. Je moet ze niet afjagen als dat niet nodig is."

Bovendien kan ze elke stap van de weg terecht bij haar collega's, ook bij degenen die in hetzelfde schuitje zitten. "Charlotte (een ander crisisgezinshuis in Brussel, red.) en ik bellen wekelijks over onze ervaringen. Zo leer je het relativeren", zegt ze. "Iedereen die een hart op de juiste plaats heeft, zou ik dit aanraden."  

Ondertussen wordt het moeilijker om de knuffels van Anna, die nog steeds op haar schoot zit, te negeren. Tijd voor Chloë om zich te focussen op haar werk. Dat hoewel het voor haar allesbehalve aanvoelt als een job, maar vooral als een groot geluk.