Oshin Derieuw vecht tegen stereotypen: "Boksen heeft me geleerd mijn vrouwelijkheid te omarmen"

Bij de oude Grieken was boksen al een olympische discipline. Dat maakt de sport tot een van de oudste op de Spelen. Toch staat het vrouwenboksen pas sinds 2012 op het Olympisch programma.

"Dat komt door het hardnekkige idee dat vrouwen zacht moeten zijn, omdat ze leven dragen en zwanger kunnen worden. Dat werd gezien als een risico — ook in de sport", zegt bokser Oshin Derieuw in 'Touché' op Radio 1. 

Van dat idee is afstand genomen. "Vrouwen boksen al heel lang, maar sinds de Spelen van 2012 is het vrouwenboksen zichtbaarder, populairder en krijgen we meer erkenning. Ook de Vlaamse Boksliga heeft daarbij geholpen."

"Ik zie echt 'vrouwelijke' vrouwen boksen. Het idee dat boksers er per se 'mannelijk' uitzien, klopt niet. In bijna elk land zijn er intussen nationale vrouwenteams, en ook vrouwelijke coaches en scheidsrechters krijgen steeds meer hun plaats. Er is duidelijk vooruitgang, maar we zijn er nog niet", benadrukt ze.

"Vrouwelijke boksers worden nog te vaak in een hokje gestopt. We worden al snel gelabeld als 'mannelijk' of 'lesbisch'. Maar die stereotypering klopt niet."

Het is juist dankzij het boksen dat Derieuw vrouwelijker geworden is. "In mijn puberteit deed ik mijn broer na en was ik echt een garçon manqué. Boksen is een door mannen gedomineerde sport, en toch heeft het me net geleerd mijn vrouwelijkheid te omarmen. Dat heeft alles te maken met zelfvertrouwen en je goed in je vel voelen."

Derieuw valt op vrouwen. Dat weet ze al sinds haar 13e, al had ze ook relaties met mannen. "Je wil zeker zijn, en je wil ook gewoon 'normaal' zijn. Maar dat werkte niet voor mij. Ik besefte al snel: ik kan niet anders dan mezelf zijn."

"In mijn vorige relaties kwam het stereotype vaak terug: 'Jij bent de bokser, dus jij bent de man in de relatie.' Dat is onzin. Wij zijn 2 vrouwen die op elkaar vallen. Uiteindelijk draait het gewoon om liefde – ongeacht gender. Maar mensen stoppen ons in hokjes, omdat dat voor hén makkelijker is."

Derieuw had het geluk op te groeien in een open omgeving. "Mijn pa heeft me altijd geleerd dat ik mezelf niet in een hokje moet steken." Ze erkent dat dat niet voor iedereen geldt. "Veel boksers durven niet uit de kast te komen, uit angst voor reacties van sponsors en supporters. Maar als je jezelf niet kunt zijn, hoe kun je dan presteren op topniveau?"

Het debat rond gender is genuanceerder dan hoe het wordt voorgesteld, vindt Derieuw. "Ik verwijs naar de vorige Olympische Spelen. Er ontstond controverse rond Imane Khelif, de Algerijnse bokser met een afwijkend testosterongehalte. Daardoor kwam het boksen opnieuw in een negatief daglicht te staan, wat ik jammer vind."

"Maar voor Imane was het nog erger. Haar vrouw-zijn werd in twijfel getrokken. Terwijl de hele wereld al een oordeel klaar had, moest zij nog steeds de prestatie van haar leven leveren. En dat is haar gelukt — ze won goud. Ik geloof dat ze die druk als brandstof heeft gebruikt. Velen zouden eraan bezwijken, maar zij niet."

"Ik heb zelf met haar gespard. Dus als iemand zegt: 'Dat is een man', dan zeg ik: vergeet het. Ik heb het zelf gevoeld in de ring."