Wie vaart het snelst met een betonnen kano? Studenten en scholieren nemen het tegen elkaar op in Huldenberg

Wie ooit al eens een kano- of kajaktocht heeft gemaakt, weet dat je zo weinig mogelijk gewicht aan boord wil hebben. Dat principe hebben de studenten van de opleiding BOUW aan de LUCA School of Arts in Brussel (een van de campussen van de KUL buiten Leuven) volledig aan hun laars gelapt. Samen met scholieren van het Damiaaninstituut in Aarschot en Don Bosco in Hoboken streden ze om de titel 'beste betonnen kanovaarder'.

In teams van zo'n 6 tot 10 studenten of scholieren werkten ze samen aan hun betonnen kano. 8 kano's werden zo te water gelaten. 2 teams moesten vlak voor de wedstrijd opgeven, omdat hun kano toch niet in orde bleek of de rit naar Huldenberg niet had overleefd.

Maar hoe bouw je een kano uit beton die ook nog eens blijft drijven? "Het is geen sinecure", zegt docent Christophe Ryckeboer. "Zo'n kano is gigantisch zwaar, dus het risico op zinken is groot. Dat kan je alleen vermijden als je ervoor zorgt dat je méér water verplaatst met je kano dan dat hij weegt."

"Met andere woorden: mocht het gewicht van de boot worden samengepropt, dan zou hij meteen zinken, omdat het gewicht op dat ene punt dan veel groter is dan de hoeveelheid water die hij kan verplaatsen", legt Ryckeboer uit. "Maar door het oppervlak te vergroten en door de holle schaal blijft hij drijven."

De studenten en scholieren moesten dus allerlei berekeningen maken om te onderzoeken hoeveel hun kano mocht wegen, hoeveel water hij zou verplaatsen en hoe diep hij in het water zou liggen. "En nadat ze alles hadden becijferd, moesten ze hun plannen dan ook nog eens in de praktijk omzetten", aldus de docent. "Ze moesten een bekisting maken, de juiste betondikte aftasten en het beton wapenen."

"Het was dus een kwestie van proberen, herwerken, nog eens proberen, en soms de plannen volledig omgooien", zegt Ryckeboer. "Het eindresultaat is ook bij elk team anders: sommige kano's hangen wel een halve meter boven het water, terwijl andere maar 2 centimeter speling hebben."

De docent vindt de betonnen kanorace dan ook de ideale voorbereiding voor zijn studenten, die weldra alles in hun eentje zullen moeten doen. "Zodra ze aan het werk gaan, zullen ze ook te maken krijgen met onvoorziene omstandigheden, met problemen bij het vervoer van sommige onderdelen en berekeningen die in de praktijk toch niet kloppen", zegt hij.

"Deze wedstrijd bereidt hen daar op een avontuurlijke manier op voor", zegt Ryckeboer. "En de studenten en scholieren vonden het de afgelopen maanden ook gewoon superfijn om aan hun kano te sleutelen. Het bevordert het groepsgevoel onder de studenten enorm."

Dat beamen tweedejaarsstudenten Tara Ceuppens en Emile Bertoe Dewachter: "We hebben veel plezier gemaakt met ons team", zeggen ze. "Al waren we een paar uur vóór de start wel even in paniek, want onze kano was op verschillende plekken afgebrokkeld toen we hem ontkistten (de kano uit zijn mal halen, red.)", zegt Emile. "We zijn dus in allerijl naar de winkel gegaan om een chemisch anker te halen waarmee we de kano konden repareren", zegt Tara.

Uiteindelijk won het team van Emile en Tara toch de wedstrijd. "Ik denk dat onze troef vooral ons ontwerp is", denkt Emile. "We hebben namelijk een smalle kano gebouwd. Daardoor gaan we veel sneller dan de andere teams. En onze kano was ook veruit de meest lichte. Hij woog maar om en bij de 90 kilogram."

Vorig jaar raceten de studenten ook al met een betonnen kano. Wat begon als een gek idee, kon al snel rekenen op heel wat enthousiasme van de studenten. De opleiding besloot toen om de roeiwedstrijd dan maar écht te organiseren. Tijdens die 1e editie namen de studenten het op tegen de docenten. 

Bij deze nieuwe editie, in een stralende meizon, konden ook leerlingen van middelbare scholen zich inschrijven. Dit keer lieten de docenten hun betonnen kano thuis en lieten ze het roeiwerk over aan de studenten en scholieren.