Bruno en Rosette uit Stabroek gaven al 67 pleegkinderen een thuis: "Hun rugzakje wat lichter maken, dat geeft zo'n boost"

Bruno en Rosette uit Hoevenen, een deelgemeente van Stabroek, krijgen in ‘Wonder boven wonder’ op VRT 1 een hartverwarmende verrassing. Ze denken dat ze naar een voorstelling gaan, maar in de zaal zitten tientallen pleegkinderen die een staande ovatie geven.

Hun verhaal gaat 46 jaar terug. Het koppel heeft een grote kinderwens, maar wanneer de natuur hen na twee spruiten Kurt en Marijke niet meer goedgezind is, beslissen ze naar andere opties te kijken. 

"Eerst dachten we aan adoptie, maar omdat er zoveel mensen op de wachtlijst staan die helemaal geen kinderen kunnen krijgen, wilden we hen dat gunnen. Dan zijn we in 1979 in contact gekomen met Pleegzorg en zijn we dat traject gestart", herinnert Rosette zich. 

Op 28 april - hun huwelijksverjaardag en de verjaardag van het eerste pleegkind - starten ze aan hun avontuur. "We werden onmiddellijk gewaarschuwd: het kind had al op 5 verschillende plekken gezeten en het zou een zwaar traject worden. Toch zijn we vol goede moed gestart en hebben we er alles voor gedaan. Eerlijk? Het was een zwaar proces, maar mijn hart liep over van liefde." 

Het zware eerste traject heeft hen niet ontmoedigd, integendeel. De kinderen bleven toestromen. "We kozen voor langdurige pleegzorg, maar ook kleine baby's in crisisopvang konden hier enkele maanden blijven. In de zomer deden wij daarbovenop ook nog vakantieopvang."

Op sommige momenten waren er 7 kinderen in het totaal in huis: een gezellige drukte, op zijn minst. Toch werd het nooit te veel. "Dat is leven in huis. Die kinderen zitten in je hart, je wil die een warme thuis geven, dat is het enige wat telt", vindt Bruno. 

Kinderen die thuis mishandeld werden of baby's met ontwenningsverschijnselen door de verslavingen van hun ouders: het zijn maar enkele voorbeelden die bij Rosette en Bruno een thuis vonden. "We hebben schrijnende verhalen gehad, maar als je die mooi kan maken, is dat zo leuk." 

Belangrijk met zoveel kinderen in huis is structuur. "We hebben elk kind - pleeg of biologisch - altijd op dezelfde lijn geplaatst. Iedereen mocht ook aangeven waar zijn grens lag. Zo wilde onze eerste zoon altijd de oudste blijven en wil ook het pleegkind dat nu vast bij ons inwoont dat er enkel nog kleine kinderen bijkomen." 

De teller staat ondertussen op 67 pleegkinderen. Van veel van hen hebben Rosette en Bruno afscheid moeten nemen, omdat ze een vast gezin kregen. "De eerste keer scheurde mijn hart open toen ik hoorde dat ze een gezin hadden gevonden voor een van de kleintjes. Als je dan ziet hoe goed ze terechtkomen: dat is het enige wat telt." 

Afscheid nemen hoort er nu eenmaal bij. "Eli, een kind van 18 maanden dat lachend opstaat en lachend gaat slapen, heeft nu ook zicht op een nieuwe thuis. We bereiden hem voor door foto's van zijn nieuwe thuis te tonen en hem te laten kennismaken met zijn nieuwe pleegouders. Zo heeft hij - net als wij -  tijd om te wennen."

Rosette en Bruno hebben met 67 kinderen en 46 jaar op de teller heel wat ervaring, maar vinden dat jeugdrechters daar soms iets te weinig oren naar hebben. "Er wordt soms te weinig geluisterd naar het pleeggezin, terwijl zij net alles doen in functie van het kind." 

Ze vinden dat er te snel wordt geluisterd naar de wens van de biologische ouders. "En we willen vooral niet oordelen, zij zijn vaak ook in hun situatie beland zonder al te veel keuze", benadrukt Bruno. "Toch moet er harder nagedacht worden voordat de pleegkinderen opnieuw naar hun biologische ouders mogen."  

Bruno en Rosette vinden het logisch dat de jeugdrechter de kinderen zo snel als mogelijk opnieuw naar hun thuis wil brengen, maar soms is het beter als de kinderen wat langer bij een pleeggezin blijven, zodat de ouders zelf kunnen inzetten op herstel.

"Zij moeten beter begeleid worden. Pas als zij zelf helemaal op het rechte pad zijn, kunnen ze de kinderen opnieuw een stabiele plek geven. Zolang dat niet gebeurt, raken de kinderen alleen maar meer beschadigd."  

"We hebben hier een kind gehad dat 8 keer is teruggegaan naar zijn ouders. Er is geen structuur meer. Zo'n kind gaat kapot. En het kind moet altijd op de eerste plaats komen." 

Het was door een gelijkaardige situatie dat Bruno en Rosette 2 jaar geleden even twijfelden of ze verder gingen in het verhaal van Pleegzorg. "Een kind dat vastzit tussen 2 werelden en jij die daar niks aan kan doen, dat werkt ontmoedigend", zegt Rosette. 

Toch begon het opnieuw te kriebelen. "Het is bijna een verslaving. Je hoopt elke keer als de telefoon gaat dat het iemand van Pleegzorg is. Wij willen natuurlijk niet dat kinderen afgenomen worden van ouders, maar we willen wel zoveel mogelijk kinderen een veilig nest en warme thuis geven. Dat is het enige wat telt." 

Nu ze hun tweede adem hebben gevonden, denken ze nog niet aan stoppen. "Zeker op onze leeftijd: wij zijn de perfecte kandidaten voor een baby. Weinig slaap nodig, veel in de zetel om op de schoot te zitten. Ideaal toch?", lacht Rosette. 

Stoppen zal enkel gebeuren als ze de kinderen niet meer alles kunnen geven. "We kiezen bewust al enkel voor baby's want achter kleuters rondcrossen is niet meer evident", verduidelijkt Rosette. "Maar zolang onze gezondheid het toelaat, zijn ze altijd welkom", vult Bruno aan. 

"Dat geeft zo'n boost aan je leven, zo'n klein dropje", zegt Bruno vertederend. "Als je zijn of haar rugzakje wat lichter kan maken, dat is hartverwarmend." 

De 67 pleegkinderen zijn hun vake en moeke heel dankbaar voor dat warme nest. Dat maakten ze heel duidelijk op het verrassingsmoment.

"Wij hadden helemaal niks door. Wij stonden op een gegeven moment te daveren op onze benen. Iedereen vloog ons om de armen, dat was zalig, echt ongelooflijk. Ook toen Kurt zijn brief voorlas: dat geeft ons toch het gevoel dat we iets goed gedaan hebben." 

Kurt is een van de mentalisten van het programma en tegelijk ook de eerste biologische zoon van Bruno en Rosette. "Ik was blij dat ik hen op deze manier kon zeggen hoe fier ik ben op ons verhaal", vertelt Kurt daarover.

"Dat is iets wat ze nooit van mij gehoord hebben, omdat de situatie altijd een evidentie was in ons gezin. Maar ik wilde hen toch duidelijk maken dat ik dat echt als iets positiefs in mijn opvoeding heb ervaren en hen daarvoor heel dankbaar ben."