Tiener getuigt op proces in Tongeren over zijn ontvoering die maar liefst 42 dagen duurde: "Ik wil nog zeggen dat ik niemand vergeef"

Een hemd met ruitjes, een flesje water in zijn handen. Het slachtoffer, dat nu 18 is, heeft vanmorgen voor het hof van assisen in Tongeren getuigd hoe hij als 13-jarige jongen ontvoerd en vastgehouden werd. Omringd door familie en vrienden doet hij zijn verhaal. Rustig en sereen, een groot contrast met wat hem vijf jaar geleden overkomen is. 

Niet te onderschatten ook, want links van hem zaten de beschuldigden, die hem bijna dag op dag vijf jaar geleden midden in de nacht ontvoerd zouden hebben uit zijn huis. 

Een ontvoering die maar liefst 42 dagen zou duren en geboekstaafd staat als een van de langste in ons land. In die tijd werd hij op drie plekken vastgehouden. De ontvoerders eisten 5 miljoen euro voor de jongen.

Twee keer volgde er een geldoverdracht: op 7 mei liet de mama van de jongen een zak met geld en goudwerk achter, goed voor 270.000 euro. 3 weken later volgde een tweede betaling, van om en bij de 30.000 euro. Ver van de 5 miljoen, maar voor de ontvoerders toch genoeg. Ze lieten de jongen vrij. De familie en de speurders konden opgelucht ademhalen: dit toch wel onwaarschijnlijke verhaal kende een happy end. 

Hij had het gevoel dat "hij in een film zat", vertelt hij nu - 5 jaar na de feiten: "Het duurde heel lang".

Hij getuigt wat hij al die tijd deed - "Netflix kijken en playstation spelen" -, wat hij at - "diepvriespizza’s, frietjes, nuggets, kipcorn, op de derde locatie soms een broodje met krabsla of tonijn als ontbijt en rijstpap" - hoe hij sliep - "nooit goed, het bed was kapot gegaan, dus ik sliep op de grond" en wat hij droeg - "Ik had geen schoenen, alleen sokken". 

"Ik wist nooit hoe laat het was, of het dag of nacht was, ’s morgens of ’s middags", vertelt hij moedig. "Op de tweede locatie was een klok, maar die tikte niet. Die stond telkens op hetzelfde uur en dezelfde minuut."

"In het begin moest ik altijd een skibril opzetten als de ontvoerders binnenkwamen, daarna was het afhankelijk van dag tot dag."

Ook als hij verplaatst werd, of ging douchen, kreeg hij die skibril op. Praten gebeurde door een babyfoon: "De eerste dagen moest ik op de muur kloppen, dan kwam er iemand. Nadien moest ik door de babyfoon praten."

Hij ving flarden op, van gesprekken, van accenten, van details. Alles wat hij zich kan herinneren, vertelt hij aan de voorzitter van het hof, die hem bijna twee uur lang vragen stelt. Hij vertelt welke kleren hij droeg, welk merk de televisie had, wat hij hoorde en zag. 

Enkele keren kregen zijn ouders een teken van leven. Zo werd er een foto genomen van de jongen, die geboeid op zijn bed lag. "Dat was alleen voor de foto, ik had door dat dat voor de show was. Ik deed ook gewoon wat er gevraagd werd, die hele periode. Ik heb wel gedacht aan vluchten, maar ik heb het nooit geprobeerd."

Dat herhaalt hij een paar keer. "Er werd gezegd dat ik aan het chillen was. Ik was nooit aan het chillen, ik was altijd braaf. Natuurlijk ging ik braaf zijn, er werd tijdens de ontvoering geschreeuwd dat er een kogel door mij ging gaan. Ik heb nooit daglicht gezien op de eerste twee locaties, ik wist niet met wie ik was."

Een opmerkelijke passage toont aan hoe pienter hij probeerde te zijn. Op een bepaald moment kreeg hij een bloedneus. "Maar ik had dat zelf gedaan", zegt hij vandaag. "Dat was geen echte bloedneus. Ik heb gepeuterd tot er bloed kwam. Dan heb ik dat op de vloer en mijn bed laten druppen. Op Netflix had ik gezien hoe politieagenten een onderzoek voerden, en met een uv-lamp zagen ze bloedsporen. En ik dacht: waarom zou ik zoiets niet doen?"

Schrik had hij niet, of toch niet de hele tijd. Tot de laatste dag. "Toen ik aan het douchen was, hoorde ik hoe een kalasjnikov geladen werd in een andere kamer. Mijn sokken werden ook weggegooid, en een man waste mijn haar."

De jongen werd in een auto geduwd, er werd gestopt, hij werd in een andere auto gestoken. "Ik was op mijn blote voeten en ik voelde het gras en het zand. Ik dacht dat we naar een bos gingen en dat ik dood ging. Ze zeiden: we gaan u naar huis brengen, maar ik geloofde het niet."

Tot hij, op zijn blote voeten en met zijn skibril op, uit de auto geduwd werd. "Ze zeiden: tel tot 20, zet je skibril af en loop rechtdoor." En: "We kunnen altijd terugkomen, op u schieten, een granaat gooien." 

Hij zette zijn skibril af en begon te lopen. "Naar links, want ik dacht dat ze naar rechts gereden waren. Ik kende de buurt niet. Ik ben gaan lopen, lopen, lopen. Ik was het een beetje beu aan het worden. Ik wilde aanbellen bij een huis, maar toen zag ik onze straatnaam en toen wist ik het."

Het is dan 1 juni, exact 42 dagen na zijn ontvoering. De jongen is terug thuis.

Wat opvalt, is hoe rustig hij het allemaal vertelt hier. Verschillende advocaten prijzen hem daar ook voor, voor die moedige getuigenis. 

Eén keer klinkt hij feller. Of hij nog iets wilde zeggen, vraagt de voorzitter. "Ja, tegen de beschuldigen", klinkt het harder. "Ik wil zeggen dat ik niemand vergeef. Er wordt rond de pot gedraaid. Ik wil alleen de waarheid en die wordt niet gezegd."

Enkele beschuldigden reageren daar ook op. "Ik vind het moedig dat hij hier komt getuigen. Ik snap dat hij niet wil vergeven", zegt hoofdbeschuldigde Khalid Bouloudo. "Toch zou ik willen zeggen dat het mij oprecht spijt. Als hij in de toekomst een gesprek met mij zou willen, om de pijn te verlichten of zo, ben ik daartoe bereid."

Een voorstel waar hij naar alle waarschijnlijkheid niet meteen op zal ingaan. Volgende week gaat het proces verder. Dan komen zijn ouders en jongere broertje getuigen.