Japanse, Tsjech of Wit-Rus: deze pianisten stomen zich klaar voor de Koningin Elisabethwedstrijd 

Ze zijn met 60, ze komen uit verschillende werelddelen, ze spelen allemaal geweldig goed piano en ze komen dat in Brussel bewijzen, op jacht naar een prijs. De Koningin Elisabethwedstrijd gaat op maandag 5 mei van start met een eerste ronde, die 6 dagen duurt. Daarin spelen de kandidaten solo. 

De 60 zijn gekozen uit een veel grotere groep van 289 gegadigden. De eerste stap is dat wie wil meedoen een video instuurt, met een aantal voorgeschreven stukken. De jury selecteert streng.

Ook 2 Belgen schuiven komende week achter het klavier in Flagey: Roeland Vermeulen en Valère Burnon. Zij bereiden zich voor in eigen land. Maar hoe zit het elders? We vroegen het aan Robert Bily uit Tsjechië, aan Uladzislau Khandohi van Wit-Rusland en aan de Japanse Yumeka Nakagawa.

De Koningin Elisabethwedstrijd, een concours van wereldniveau, spreekt ook in de hele wereld tot de verbeelding van jonge muzikanten, mede dankzij het internet. “Hier heb ik altijd al van gedroomd, van toen ik een kind was,” zegt Robert Bily uit Tsjechië. Zelfde echo bij de Wit-Rus Uladzislau Khandohi: “Als kind keek ik al naar de wedstrijd, naar al die mensen die zo goed pianospeelden.”

De voorbereiding van de Japanse Yumeka Nakagawa verloopt gedisciplineerd: “Zonder de wedstrijd zou er minder discipline zijn. Dit maakt betere muzikanten van ons,” zelfs al vindt ze zo’n groot podium een enorme uitdaging. Maar te veel oefenen is ook niet goed: “Ik probeer ook naar muziek te luisteren om geïnspireerd te raken. Als je te veel repeteert, vergeet je te genieten van de piano en van de muziek.”  

Uladzislau Khandohi uit Wit-Rusland ziet niet veel meer dan zijn klavier en zijn bed dezer dagen. “Ik ga naar school om te oefenen, soms 8 of 10 uur per dag. Daarna eten en slapen, en de volgende dag opnieuw!”

Khandohi heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt. Net voor de eerste ronde in Brussel heeft hij de voorronde gespeeld van de Chopinwedstrijd in Warschau, een ander wereldberoemd pianoconcours. “Het was vermoeiend om dat enorme programma voor beide wedstrijden voor te bereiden,” zegt Khandohi.

Robert Bily is ook zo’n ‘wedstrijdbeest’: “Ik heb er al aan veel deelgenomen. Dat is ook wel nodig, want het is echt moeilijk om op de ‘markt’ te komen, in de concertwereld. Het voelt alsof je daarvoor ten minste 2 keer moet winnen in de grootste competities.” Bily doet dus zijn uiterste best in Brussel en heeft ambitie: “Als het goed gaat, krijg je meteen na afloop concertaanbiedingen.”

Maar eerst: de verschillende rondes van de Koningin Elisabethwedstrijd afwerken. Het unieke in België is dat de 12 pianisten die naar de finale mogen een week in afzondering gaan in de Muziekkapel Koningin Elisabeth in Waterloo. Daar moeten ze een verplicht werk onder de knie krijgen, helemaal onbekend, net geschreven door de Belgische componist Kris Defoort.

Yumeka Nakagawa kijkt er naar uit: “Misschien doen we dit maar 1 keer in ons leven!” Anderzijds vindt ze het “extreem moeilijk en uitdagend om een nieuw concerto in 1 week tijd in te studeren”. Haar Tsjechische collega Robert Bily voelt zich wel op zijn gemak bij hedendaags-klassieke muziek. “Ik denk wel dat ik het moet kunnen, hoewel ik veel verhalen hoor van andere mensen dat dit supermoeilijk is”.

Hoe het afloopt, horen we de komende week of weken. Hou ze in de gaten, deze Robert Bily, Yumeka Nakagawa en Uladzislau Khandohi. En de andere 57 kandidaten natuurlijk, niet het minst de Belgische pianisten Roeland Vermeulen en Valère Burnon.