"Pijnlijk, hels en lang": zo vatten Robert Van Impe, alias Average Rob, en zijn broer Arno The Kid hun Marathon des Sables samen. De twee namen afgelopen week deel aan de zesdaagse tocht van 250 kilometer doorheen de Marokkaanse woestijn, die bekendstaat als de zwaarste voettocht ter wereld. Nu ze terug in het land zijn, zijn ze enorm opgelucht.
Average Rob en Arno The Kid getuigen over "pijnlijke en helse" Marathon des Sables: "Elke dag gedacht aan opgeven"
Stef Van Chaze
Gepubliceerd:
"De benen zijn nog heel zuur en de voeten doen nog pijn", klinkt het bij YouTube-broers Average Rob en Arno The Kid.
Het duo kwam afgelopen zaterdag over de meet van de Marathon des Sables. Dat is een zesdaagse tocht van 250 kilometer dwars door de Saharawoestijn, waar het kwik tot boven de 40 graden kan gaan.
Rob deed er 61 uur, 44 minuten en 20 seconden over, Arno deed het in 74 uur, 11 minuten en 50 seconden.
Ochtendstond brengt zand in de mond
In een interview met het VRT-jeugdjournaal Karrewiet vertellen ze hoe ze de afgelopen week hebben beleefd. "Je staat heel vroeg op, met zand in je mond", vertelt Average Rob. "Rond 6 à 7 uur vertrek je, en dan wandel je de hele dag door en zie je af. Pas als de zon onder gaat, ga je slapen."
Maar slapen in de woestijn is allesbehalve evident, vertellen de broers. "In je tent word je de hele nacht door elkaar geschud door zand- en regenstormen, waardoor je amper slaapt. Dat gebrek aan rust, in combinatie met het wandelen, maakt de tocht heel uitdagend."
Bekijk: de broers uit Hoeilaart blikken terug op hun avontuur in de woestijn
Op de vraag of het duo ooit aan opgeven dacht, is het antwoord: "Elke dag." "De eerste dagen is het mentaal zwaar, omdat je weet dat je nog veel moet doen. Daarna wordt het fysiek zwaar, want je lichaam is het niet gewoon om 250 kilometer af te leggen. Je eet ook elke dag gevriesdroogd eten, maar dat vond ik nog wel lekker", lacht Rob.
"We zijn allebei heel diep moeten gaan, we hebben elke dag gedacht aan opgeven, maar dat maakt het wel mooier. Ik weet nog altijd niet hoe, maar op een of andere manier zijn we erdoor gekomen. Ik noem het een mirakel."
Toch waren er af en toe ook mooie momenten. "We hebben supermooie plekken gezien, en altijd als je bij een plek met een heel mooi uitzicht kwam, voelde dat aan als een kleine beloning", zegt Arno The Kid.
Er is een schoonheid in afzien, en dat hebben we veel gedaan
Average Rob
"Er waren ook heel veel zotte Belgen die meededen, dus wanneer we in het kamp aankwamen voelde het aan als thuiskomen", voegt zijn broer daaraan toe. "Er is natuurlijk ook een schoonheid in afzien, en dat hebben we veel gedaan."
Een van de andere Belgen die deelnam, is Annelies Brak uit Bredene. Zij eindigde als 4e bij de vrouwen. Annelies Brak liep lange tijd mee voor de bronzen medaille, maar ze kreeg 2 uur straftijd omdat ze niet in orde was met haar materiaal. Ze werd 48e in het globale klassement.
Van YouTube naar het witte doek
Meer details over hoe het is geweest, willen de 2 niet prijsgeven, en dat heeft alles te maken met de documentaire die in de maak is over hun tocht.
"We zijn met onze productie ook een paar niveaus hoger getrokken om de stijl van YouTube naar de cinemazaal te brengen", zegt Average Rob. "Dat is iets waar we al 6 maanden naartoe werken."
Eind mei wordt de documentaire gereleased in Kinepolis. Later verschijnt de docu ook op YouTube.
Regionaal nieuws uit Brussel en Vlaams-Brabant
Gepubliceerd:
