Familie van gesneuvelde Engelse soldaat bezoekt graf en museum Liberation Garden in Leopoldsburg: "Blijft al die jaren later erg emotioneel"

Tom Farmer woont in zijn jonge jaren in het dorpje Kingston Bagpuize, in de buurt van Oxford, op zo'n 120 kilometer van Londen. Hij werkt er als arbeider, maar zoals zoveel jongemannen gaat hij in het leger om te vechten in de Tweede Wereldoorlog. 

In juni 1944 steekt Farmer het Kanaal over om deel te nemen aan de bevrijding van Europa. Hij is ingedeeld bij het 2e Bataljon van de Irish Guards en brengt zijn dagen door als lid van een verkenningseenheid in een lichte Stuart tank. De Irish Guards slagen er in september 1944 mee in om de Duitsers uit Brussel te verjagen, maar hun voortgang wordt gestuit tussen de Kempische Kanalen. Daar hebben de Duitsers zich ingegraven.  

Volgens het dagboek van een medesoldaat wordt Tom op 11 september 1944 gedood door een Duitse scherpschutter in Beringen. Hij is dan 24. Het is een zware klap voor zijn vrouw Mary die zwanger achterblijft en enkele maanden later bevalt van hun dochter Margaret. Tom Farmer heeft ondertussen een graf gekregen op de begraafplaats van het Britse Commonwealth tegenover museum Liberation Garden. 

20 jaar geleden bezocht Robin Farmer dat graf van zijn oom al eens, samen met de broer van Tom. Nu wil Robin, die zelf een dagje ouder wordt, het bezoek nog eens overdoen, maar dan samen met zijn zoon James. Het duo wilde ook graag Liberation Garden bezoeken om zo meer te weten komen in welke regio en welk conflict hun familielid omkwam. 

"Ze waren dan ook erg geïnteresseerd, want onze info helpt hen met het plaatsen van hun familiegeschiedenis", vertelt Peter Schrijvers, curator bij het museum. "Tegelijk merk je dat het erg emotioneel blijft. Vanuit het museum kan je Tom zijn graf zien liggen. Dat graf bezoeken is een heel andere zaak dan erover lezen of spreken binnen de familie."

In de regio rond het museum zijn erg veel gesneuvelden begraven. Het gaat om allerlei nationaliteiten: Britten, Polen, Duitsers en ook Belgen. "Wij proberen uit te leggen wat hier is gebeurd. Bezoekers zeggen ook vaak dat ze geen idee hadden wat zich hier heeft afgespeeld", aldus Schrijvers. 

Het museum trekt dan ook nabestaanden en bezoekers van over de hele wereld aan. "Recent was er nog een Canadese familie op bezoek. Vaak zijn ze zo dankbaar dat ze tijdens of na het bezoek ook stukken doneren die in onze collectie komen. Zo stellen we een mutsinsigne tentoon van een Engelsman die ons bezocht, samen met zijn dochter. Toen hij hierheen kwam, leed de man al sterk aan Alzheimer, maar toch zie je dat dat bezoek flarden van zijn herinneringen terugbrengt. Dat is erg ontroerend", besluit Schrijvers.