Relatiedeskundige Rika Ponnet beantwoordt vraag van de week: "Mijn vriend wil geen vaderrol opnemen voor mijn zoontje, is onze relatie nog te redden?"

Barbara (40) heeft een peuterzoon die ze bewust alleen opvoedt. "Tot vorige week had ik een fijne relatie met een man die een beetje ouder is dan ik en die 2 tienerzonen heeft. Hij heeft een 50/50-regeling met zijn ex: in de weken dat zijn kinderen bij haar waren, woonde hij bij mij en mijn zoontje."

"Ik dacht dat alles goed zat tussen ons, tot hij vorige week uit het niets vertelde dat hij al maanden worstelt met onze situatie. Ik viel compleet uit de lucht."

"Hij vertelde dat hij blokkeert als het gaat over mijn zoontje en zijn rol in ons gezin. Het lijkt voor hem alsof hij het ‘vaderschaps-gat’ moet vullen, ook al heb ik die verwachting totaal niet. Cru gezegd wil hij geen partner met een jong kind omdat bijna alle tijd dan naar het kind gaat."

"We probeerden wel samen tijd te maken, en gingen op weekend en naar de film, maar hij verlangt naar meer vrijheid. Het nieuws sloeg bij me in als een donderslag bij heldere hemel, want ik wil hem echt niet kwijt. Ik kan moeilijk geloven dat dit onoplosbaar is."

"Eigenlijk is het heel simpel: het gaat hier om een 'package deal'", reageert Rika Ponnet. Cru gezegd, het gaat om een man die een relatie begon met een vrouw, maar haar kind erbovenop kreeg.

Dat het kind geen vaderfiguur heeft, maakt het extra ingewikkeld. "Er is natuurlijk wel een biologische vader, maar geen persoon die opvoedkundig betrokken is. Barbara heeft het kind bewust alleen op de wereld gezet, en het kind is permanent bij haar."

Toch denkt Rika dat er nog iets anders speelt. "Zeer jonge kinderen hechten zich vrij makkelijk aan nieuwe mensen die in hun leven komen. Bovendien heeft dat kind geen papa, er staat dus ook bij de peuterzoon een vacature open."

"Of we dat nu graag willen horen of niet: zo’n kind komt nog altijd uit een maatschappij waarin kinderen een mama én een papa hebben. Automatisch gaat dat kind de partner van Barbara als zijn vader zien."

"Barbara verwacht misschien niet dat haar partner de vaderrol opneemt, maar in de feitelijkheid evolueert die rol natuurlijk wel zo", zegt Rika. "En dat jaagt hem angst aan. Dat is duidelijk."

Wil dat zeggen dat deze relatie niet te redden is? "In dit soort contexten raad ik altijd aan om een sterkere focus te leggen op de individuele relatie", zegt Rika. Denk aan een weekendje weg, of iets anders doen met zijn tweetjes. Wat ze ook al doen.

Alleen is dat hier niet zo simpel: "Barbara voedt haar zoontje alleen op, en je kan dat kind niet de hele tijd ergens naartoe brengen of telkens je ouders inschakelen en een babysit zoeken."

"Au fond is het zoontje er altijd. Je kan niet vermijden dat het zoontje zich aan die man gaat hechten, en dat is volgens mij die man zijn grootste angst."

Zou Barbara dan beter iemand zoeken die ‘de vacature’ van het zoontje wel wil? Of moet ze haar vriend toch proberen te overtuigen?

Ofwel zoekt ze een partner die die rol wél actief wil opnemen, ofwel moeten ze hun relatie op een andere manier vormgeven, geeft Rika aan.

"We weten uit de praktijk ook dat mensen die bewust alleenstaande moeder zijn het vaak moeilijker hebben om een relatie te beginnen dan mensen die gescheiden zijn. Want dan is er wel actief een vaderfiguur aanwezig."

Barbara kan niet geloven dat haar relatie niet meer te redden zou zijn . "Maar niet alles is oplosbaar", zegt Rika. "Barbara en haar partner moeten sowieso het gesprek voeren, maar aan de feitelijkheid van de situatie is niet veel te veranderen, vrees ik. Als een kind groter is, is het al een beetje anders."