"Iemand zoals Janssen mag nooit meer vrijkomen": Ouders Annick Van Uytsel vertellen over verdriet dat nooit stopt

"We hebben elkaar geen kus gegeven voor ze op de fiets sprong, op weg naar de Chirofuif in Schaffen. Had ik maar geweten dat ik de kans niet meer zou krijgen om die kus in te halen." Tijdens de live-opname van de podcast 'Onder ons: crimi' blikken Eddy en Martine Van Uytsel nog zichtbaar emotioneel terug op de verdwijning van en de moord op hun dochter Annick van Uytsel nu 18 jaar geleden.

Samen met Alain Remue (Cel Vermiste Personen) worden ze teruggekatapulteerd naar de nacht van 27 op 28 april 2007 aan de hand van Journaal-fragmenten over flarden van de zoekacties en de uiteindelijke vondst van het lichaam van Annick.      

Alain Remue was als hoofd van de Cel Vermiste personen al vanaf het begin betrokken bij de verdwijning van Annick. Aan de zijde van het ouderpaar vertelt hij over de grootschalige zoekacties die werden opgezet met behulp van vrienden en familie. "Een kind verliezen is het ergste dat je als ouder kan overkomen, maar uit ervaring weet ik dat slecht nieuws nog steeds beter is dan geen nieuws", aldus Remue.

Dat bevestigt Eddy Van Uytsel: "Dagenlang deden we niets anders dan wachten, affiches plakken en zoeken." Annicks moeder voegt met trillende stem toe dat ze ervan overtuigd was dat haar dochter ergens tegen haar wil vastgehouden werd, maar wel nog in leven was. "Annick kon babbelen als de beste. Ik was er zeker van dat - in welke situatie ze ook was beland - ze zich vrij zou kunnen praten", aldus Martine Van Uytsel. 

Enkele dagen later wordt haar lichaam in het Albertkanaal in Lummen gevonden. "Het drong pas tot me door dat Annick gestorven was toen ik het pak uit het Albertkanaal getild zag worden op televisie", vertelt Eddy Van Uytsel. 

Wetsdokter Wim Develter neemt de microfoon over en bevestigt vervolgens dat ze diezelfde avond nog konden bevestigen dat het daadwerkelijk om het lichaam van Annick ging. Terwijl hij verder uitweidt over de dodelijke verwondingen, dwalen de blikken in het publiek regelmatig voorzichtig af naar het ouderpaar dat ondertussen in de zaal heeft plaatsgenomen. Het begrip en medeleven is voelbaar onder het publiek en wordt nogmaals bevestigd door het bemoedigende schouderklopje van Remue aan de ouders.

Medeleven maakt al snel plaats voor ongeloof wanneer justitiejournaliste Caroline Van den Berghe - die het proces destijds opvolgde - de gemiste kansen en cruciale fouten tijdens het onderzoek naar de moord op Annick Van Uytsel blootlegt. Ze citeert Comité P dat in een uitvoerig verslag vaststelt dat het geheel van het onderzoek gefaald heeft, ondanks de gedrevenheid van individuele onderzoekers.

Van ramptoerisme op de crime scene en slechte samenwerking tot het gebrek aan een draaiboek. "Een aangekondigd mislukken", benadrukt Van den Berghe aan haar collega's en hosts.

Profiler Sigrid Noelanders - die destijds poogde een daderprofiel op te stellen - voegt daaraan toe dat de cruciale informatie die uit hun schets naar boven kwam, ook niet werd toegevoegd aan de puzzel. "Achteraf gezien was het profiel nochtans bijzonder accuraat", aldus Noelanders. "Op basis van de werkwijze die uit details van het onderzoek bleek, konden wij onder andere inschatten of de dader Annick al dan niet persoonlijk kende en hoe oud hij ongeveer kon zijn." 

"Janssen kan 3 jaar lang onder de radar blijven en lijkt zo een 'perfecte moord' te hebben gepleegd", concludeert Van den Berghe.  

Heymans maakt een sprong naar 2010, 3 jaar na de feiten. In de nieuwjaarsnacht van 2010 schiet Janssen het jonge koppel Shana Appeltans (18) en Kevin Paulus (22) in een fruitplantage in Loksbergen brutaal dood. Janssen wordt gevat en bekent eveneens de moord op Annick en andere gewelddadige verkrachtingen.

Advocaat van de familie Appeltans Pieter Helsen, advocaat van Ronald Janssen Adam Miskovic, openbaar aanklager Patrick Boyen en assisenvoorzitter Michel Jordens buigen zich opnieuw over het proces in 2011 waarbij Janssen tot levenslange opsluiting veroordeeld werd. Echter ditmaal met een volksjury bestaande uit 12 burgers en het Lamot-gebouw in Mechelen als rechtszaal. 

Het oordeel is van de gezichten in het publiek af te lezen wanneer openbaar aanklager Patrick Boyen uitweidt over Janssens zedendelicten, waaronder de gruwelijke verkrachtingen van zijn ex-vrouw en een studente, wier kot hij via een regenpijp binnendrong. "De misdaden van Ronald Janssen zijn van een zodanige aard en gruwelijkheid. Hij is met verve geslaagd op het ingangsexamen om in het rijtje van Dutroux en Fourniret aan te sluiten", snauwt Boyen. Hij vroeg in 2011 als openbaar aanklager dan ook levenslange opsluiting, zonder verzachtende omstandigheden. 

Advocaat van Ronald Janssen Adam Miskovic benadrukt bijgevolg dat zijn rol was om de dader te verdedigen, binnen de grenzen van wat verdedigbaar was, en niet de daden zelf. "Tijdens de verdediging was het doel aantonen dat Janssen, ondanks zijn ernstige gebreken, ook een mens was, en om de demonisering enigszins te nuanceren", verklaart Miskovic. 

De bewondering voor de ouders van de slachtoffers neemt enkel toe wanneer voorzitter Michel Jordens zijn respect voor hen kadert: "Als je in de rechtszaal op slechts zes meter afstand staat van de persoon die je het dierbaarste in je leven heeft ontnomen, en je hem desondanks nog steeds aanspreekt met ‘mijnheer Janssen’, dan noem ik dat niets minder dan bovenmenselijk." 

Ronald Janssen wordt 4 lange procesweken later uiteindelijk schuldig bevonden aan vrijheidsberoving, verkrachting, foltering en de drievoudige moord op Annick, Shana en Kevin. Hij wordt tot levenslange opsluiting veroordeeld. "Wanneer iemand wordt veroordeeld tot een levenslange celstraf, wil de maatschappij die persoon niet langer in haar midden", aldus Jordens. 

Hoewel het publiek anderhalf uur lang hypergefocust lijkt te luisteren, dwaalden de gedachten en blikken van Eddy en Martine regelmatig weg van het podium.

De ouders van Annick weten zichzelf een laatste keer het podium op te hijsen en krijgen het laatste woord. "Iemand zoals Janssen - een wolf in schapenvacht - mag nooit meer vrijkomen. Gebeurt dat toch, dan is het vrijwel zeker dat hij zijn daden zal hervatten, precies waar hij gebleven was. Mocht hij ooit om vervroegde vrijlating vragen, dan zal ik me daar met heel mijn wezen tegen verzetten", sluit Eddy Van Uytsel af.