Kotstudenten moeten met pijn in hart afscheid nemen van Leuvens college: "Nergens een gemeenschapsgevoel zoals hier"

Spreek op goed geluk een paar studenten aan die het Justus Lipsiuscollege binnen- of buitenstappen, en de kans is groot dat ze allemaal hetzelfde vertellen over dat oude gebouw waar ze op kot zitten: ze zijn er helemaal weg van. "Nergens vind je een gemeenschap zoals hier", klinkt het uit alle monden.

Volgend academiejaar moeten alle 178 studenten die er nu op kot zitten, elders een onderkomen zoeken. Een gedwongen verhuis waarvoor geen van hen warm loopt. "Ik vind het jammer. Het is niet alleen een mooi gebouw, maar hier zitten ook heel veel toffe mensen samen. Ik had hier graag nog wat langer gezeten", zegt Wouter.

Op kot zitten in het Justus Lipsiuscollege is dan ook geen eenzame, individuele bedoeling. "Hier is echt een gemeenschap, iedereen kent elkaar. De Alma speelt daarin een belangrijke rol, want wij aten elke avond samen. Zo heb je altijd wel iemand om bij aan te sluiten", zegt Pip, die als subregent ook mee instaat voor de dagdagelijkse goede gang van zaken in het college.

"Ik ben historica, een gebouw met een geschiedenis spreekt mij dus erg aan. Het heeft zelfs iets magisch", zegt Anna. Toch primeert ook voor haar het gemeenschapsgevoel. "Vrienden die elders op kot zitten, zeggen mij dat ze daar moeilijker mensen leren kennen. Daar zitten ze veel minder samen. Dat maakt deze residentie echt uniek. Het doet pijn om dit te moeten verlaten."

Liefde maakt blind, maar deze studenten begrijpen wel dat een renovatie van het verouderde gebouw zich opdringt. "Ik vind het jammer dat het college dichtgaat, maar het is wel nodig dat het wordt gerenoveerd, zodat het haar uitstraling en geschiedenis kan behouden", zegt Anna. "Daar verderop zie je het plafond naar beneden vallen", vult Pip aan. "Het is een oud gebouw, maar dat heeft ook z'n charme", vindt Wouter.

In september sluit het Justus Lipsiuscollege de deuren. "Het voelt voor veel studenten een beetje als een begrafenis. Maar om het met de woorden van onze professor te zeggen: elke begrafenis heeft een goede koffietafel. We maken er nog een feest van. Een leuke quiz of een fuif, we verzinnen nog wel iets", besluit Pip.