Michiel Hendryckx toont 200 dierbare foto's uit zijn archief in Gentse expo: "Niet gemaakt om in een schoendoos te steken" 

"Ik heb mij altijd verbonden gevoeld met alleenstaande bomen. Goed zichtbaar, met veel ruimte rondom", met die uitspraak van fotograaf Michiel Hendryckx opent de expo 'Schoonheid als verzet' in de Sint-Pietersabdij in Gent. 

In de eerste zaal toont de Gentse fotograaf dan ook vooral landschappen en enkele indrukwekkende bomen, zoals de Sycamore Gap Tree die in 2023 in Engeland door vandalen werd omgehakt. 

"Dat zou ook een zeer goede titel geweest zijn voor de tentoonstelling: 'Michiel Hendryckx. Een boom alleen'", lacht Hendryckx. "Maar wel een gelukkige boom. In het bos is dat niet altijd zo, blijkt uit onderzoek. Een boom die alleen staat, die ontwikkelt zich veel beter en krijgt minder ziektes."

Het interview vindt thuis bij Michiel Hendryckx plaats, op een boogscheut van de expo. De fotograaf zit met een spierscheur door een ongelukkige val van een trap in het abdijgebouw. Ook solitaire bomen hebben het soms lastig, zo blijkt.

Die woning lijkt bijna een extra exporuimte. Verschillende foto's uit de tentoonstelling zijn prominent aanwezig. Een foto van zijn zoon Louis, nu 18, in de eetkamer. De foto met chocoladen olifant en Ilse hieronder, staat op een salontafel in de leefruimte vooraan.

"De 200 foto's die in de tentoonstelling hangen, zijn mij stuk voor stuk dierbaar. Het zijn allemaal foto's die blijven bovendrijven bij mij. Sommige zijn ook heel persoonlijk. Ilse is bijvoorbeeld een vriendin die hier jaren gewoond heeft. En ik vind niet dat ze moet verdwijnen, omdat ze hier niet meer woont. Je leeft met je verleden."

"Fotografie is een zeer nostalgisch medium.  Op het moment dat je op de knop drukt, ben je al bezig met iets dat geschiedenis is. Een moment sterft op het moment zelf, de foto is de enige manier om dat vast te houden."

Sinds de jaren 70 was Michiel Hendryckx fotograaf in dienst van de krant. Eerst werkte hij voor De Gentenaar, later voor De Standaard. In de expo hangen tientallen portretten uit die periode, mensen die hij in opdracht fotografeerde. 

Als journalist probeerde Hendryckx voldoende afstand te bewaren. "Ik ben nooit bevriend geweest met mijn onderwerpen."

"Met Jan Decleir had ik een zeer goede band opgebouwd in de loop van de jaren. Ik ben de vaste fotograaf geweest van de Blauwe Maandag Compagnie, Jan speelde daar. Ik zou, als ik dat gewild had, waarschijnlijk in zijn vriendenkring zijn opgenomen. Maar ik vind dat als journalist spijtig. Je moet een zekere afstand creëren."

"Ik heb dikwijls tegen collega’s bij de krant gezegd: het is beter dat je niet bevriend geraakt met je onderwerp. Zeker als schrijvend journalist moet je altijd die kritische insteek blijven behouden."

Een kritische aanpak als fotograaf, dat kenmerkt het werk van Michiel Hendryckx. Maar nog veel vaker probeert hij de toeschouwer te verleiden. Zijn opvallend mooie foto's trokken je als lezer als vanzelf naar het artikel.

Vandaar ook de titel van de expo, 'Schoonheid als verzet'. Hendryckx blijft koppig vasthouden aan een zorgvuldig gekozen kader en een mooi beeld. Iets dat hij bij jongere generaties minder ziet gebeuren.

"Ik wilde geen kunstenaar zijn, ik wilde voor een krant werken. En schoonheid is het lokmiddel, zodat de mensen zouden kijken naar de foto. Want ik heb wel altijd een publiek gewild. Ik wil geen foto's maken om in een schoendoos te steken, ik wil gezien worden."