Buren van Kerkhofstraat in Geluwe komen 5 jaar na corona nog elke avond stipt om 20 uur naar buiten

In de Kerkhofstraat in Geluwe komen mensen nog altijd stipt om 20 uur naar buiten. Die traditie werd 5 jaar geleden ingevoerd, tijdens de eerste corona-lockdown. Toen applaudisseerden massaal veel mensen voor de werknemers in de zorg. In de Kerkhofstraat blijven ze die gewoonte behouden, zonder applaus, maar met veel burenliefde.

Barbara De Jonckheere

do 20 mrt. 2025 05u27

Er staan 27 huizen in de Kerkhofstraat. De bewoners van een 10-tal huizen doen steevast mee. "Al wie thuis is en tijd heeft, steekt zijn hoofd buiten om 20 uur", vertelt Nicolas Galle, een van de buurtbewoners.

"Applaudisseren gebeurt niet meer, maar het moment om 20 uur is geëvolueerd naar een gemoedelijk samenzijn. Soms een paar minuutjes met enkele buren, soms meer dan een uur met een drankje erbij."

Nu vragen we: "Hoe gaat het écht?"

"Corona bracht onze buurt veel dichter bij elkaar", vertelt ook Heidi Rozé. "We zijn niet altijd met veel, maar elke avond komen we naar buiten. We hebben al een paar keer onze stoeltjes buitengezet, we halen dan een glaasje picon uit of een glaasje cava. Dat is heel gezellig. Ik denk niet dat er nog zo veel buurten zijn in Vlaanderen die de traditie in stand hebben gehouden."

"We helpen elkaar ook meer dan vroeger. Eens een werktuig aan elkaar uitlenen bijvoorbeeld. We zijn ook al de toezichters geweest van het kerkhof, toen er daar 's nachts wat overlast was. Die ene poort die niet automatisch dicht gaat, zijn we in die periode elke avond om 20 uur manueel gaan sluiten."

"Vroeger vroegen we aan elkaar 'hoe gaat het?' Waarop we steevast antwoorden 'ça va'. Nu vragen we 'hoe gaat het écht?' Dan komen de verhalen en vertellen we wat er leeft. Soms kommer en kwel, maar ook veel vreugde en plezier. Dat doet toch zo'n deugd."

"Soms zijn we met 3, soms met 10", zeggen de buren.

Elkaar steunen in moeilijke tijden

"We steken onze kop buiten voor een kort klapke", zegt Nicolas. "Er is niemand die vreemd zal opkijken als je eens niet buiten komt. Het gebeurt soms ook dat we mensen een week niet zien. Dat is geen probleem. We staan er soms met 3, soms met 10. Het is geëvolueerd naar een verhaal waar mensen elkaar steunen in moeilijke tijden."

Meest bijzondere avond?

"Wat ik mij altijd zal blijven herinneren, is toch het applaus voor de mensen in de zorg tijdens corona", zegt Heidi. "Onze zoon speelde dan klarinet of Bieke zong een liedje. Dat zijn momenten die bijblijven."

"De avonden waarbij we tot middernacht buiten staan zwanzen, zal ik niet gauw vergeten", aldus Nicolas. "Het gebeurt ook dat andere mensen uit de buurt langs komen. Mensen die in ploeg werken en naar huis gaan bijvoorbeeld. Sommigen steken hun duim omhoog als ze passeren. De mensen weten het, dat maakt het plezant."