Relatiedeskundige Rika Ponnet beantwoordt vraag van de week: "Mijn zoon wil bewust alleen blijven, is dat wel een goed idee?"

Bart maakt zich zorgen om zijn zoon die bewust kiest voor een solitair leven: "Hij is begin 20 en zegt steeds vaker dat hij alleen wil blijven. Hij heeft geen interesse in een partner en ook de omgang met de rest van het gezin verloopt stroef. Hij sluit zich steeds meer af van de rest van de wereld."

"Het lijkt wel of mijn zoon een soort verheerlijking van eenzaamheid aan het creëren is. Zijn ideaal is om alleen te wonen, een solitair beroep te hebben en verder weinig contact te hebben met anderen. Op die manier moet hij namelijk geen rekening houden met anderen."

"Ik zie dit evolueren naar een vorm van eenzaamheid. Of ben ik gewoon overbezorgd?"

"Je hoort het tegenwoordig wel vaker dat jongeren zich terugtrekken", zegt Rika. "Soms is dat zelfs heel extreem: dan komen ze hun kamer niet meer uit, en moeten de ouders zelfs hun eten voor hun deur zetten."

Kan iemand op zo’n manier gelukkig zijn? "Er zijn mensen die zich solitair tevreden noemen. Misschien is dat omdat ze het niet anders kennen, maar wie ben ik om dat in vraag te stellen? Al denk ik wel dat het geen gezonde route in het leven is om totaal verstoken te blijven van elke vorm van contact."

Je terugtrekken is een manier om controle te hebben, legt Rika uit. "We leven in een complexe maatschappij waarin we geen veilige toekomstbeelden aan onze kinderen voorspiegelen. Jongeren krijgen vaak te horen dat ze voor moeilijke tijden staan en het lastiger gaan hebben. Daardoor kruipen ze in hun schulp en gaan ze op zoek naar plekken waar ze wel controle ervaren."

Daarnaast worstelen jongeren vandaag ook meer met relaties, zegt Rika. "Ze zijn bang om zich te engageren en willen niet gekwetst raken."

"Het klinkt raar en paradoxaal: nog nooit was er zoveel communicatie over relaties als vandaag, en het lijkt ook alsof iedereen de volledige vrijheid heeft om zijn ding te doen. Tegelijkertijd zien we dat veel jonge mensen net niet de stap zetten en op hun eiland blijven waar er controle is."

Ook bij de zoon van Bart draait het waarschijnlijk om die controle. Hoe kan Bart hem helpen? "Als ouder moet je blijven uitreiken, en het voorbeeld geven", zegt Rika. "Spreek je vertrouwen in je zoon uit, en laat hem weten dat je er voor hem bent als hij eens valt."

"Aanvaard ook dat je zoon niet is zoals jezelf. We denken vaak dat we onze kinderen kennen omdat het onze kinderen zijn, maar in werkelijkheid kan dat soms een ontgoocheling zijn."

"Je kind heeft van jou het leven gekregen, maar het is ook zijn leven", besluit Rika. "Uiteraard maak je je zorgen over hem, maar blijf zelf ook op een grens staan. Als je alles gaat invullen voor de andere en op de speelhelft van de andere gaat staan, dan krijgt hij niet de ruimte om keuzes te maken. Zo is er ook geen noodzaak voor hem om iets te ondernemen."