Dansers, oorverdovende beats en een opvallende beeldkubus: zo tovert Oscar and the Wolf het Sportpaleis om tot zweterige club

"Ik wil omringd zijn door dansers en ik overweeg hangende spiegels zodat ik op het podium kan dansen met mezelf", zei Max Colombie als vooruitblik op deze tournee bij de release van ‘Taste’ aan VRT NWS. Profetische woorden, want het mag op visueel vlak écht iets meer zijn deze keer.

Colombie straalt weer na een periode met angsten en een depressie en een veelbesproken afkickperiode van drank en drugs. De mysterieuze showbizzdiva en losgeslagen versie van Jack Sparrow in het podiumbeest Colombie komen na 3 jaar weer thuis in het Sportpaleis.

Ook in zijn outfits (meervoud) zijn er zekerheden: een bovenstuk in glitter met kap en lange (rode) laarzen onder een wapperende broek. Leuk detail: de woorden ‘Sportpaleis 2025’ op de achterkant van zijn 2e glitterblouse van de avond.

De symbolische opener is ‘Warrior’. Zijn persoonlijk nummer over jezelf overwinnen na mentale problemen is sinds de live première op Pukkelpop 2022 zowel voor Colombie zelf als voor zijn ‘Wolfies’ een strijdlied geworden voor mentaal welzijn. ‘I’m a champion, no matter what they say about me’ wordt luid meegezongen.

Een visuele glansrol is weggelegd voor de gigantische kubus van ledschermen centraal op het podium, die samen met Colombie zijn opwachting maakt. Daarop worden zowel videoboodschappen getoond als natuurbeelden (een zomerstorm als symbool voor de storm in zijn hoofd?). De kubus onthult zijn laatste geheimen - spiegels en schermen aan de binnenkant – pas in de finale. 

Colombie vertelt het verhaal van de verschillende stadia van zijn verslavingen, van high naar ontnuchtering en afkicken, via de video’s op de schermen. Zijn bindteksten blijven beperkt. Hij maakt zijn enthousiasme duidelijk met een overvloed aan kushandjes en hartjes en een kamerbrede glimlach tussen de nummers door.

Door de centrale plek voor de kubus op het podium moeten zijn muzikanten genoegen nemen met een plek aan de zijkant. Enkel aan het einde van de show worden ze mooi uitgelicht. Met deze show evolueert Oscar and the Wolf weer iets verder weg van bandgedreven concert richting rave met hoog showgehalte. 

Gaandeweg wordt duidelijk waarom de bovenste ring van het Sportpaleis leeg blijft: de oogverblindende lasers bereiken alle uithoeken van de zaal. Wie deze show helemaal kan uitkijken, heeft geen epilepsie. Er is véél licht, véél bas, véél beeld.  

De keuze voor een management vanuit het bedrijf achter Tomorrowland sijpelt duidelijk door op het podium. Uitzondering is ‘Joaquim’ vanop debuutplaat ‘Entity’. Het melancholische nummer drijft nog steeds op zware drums en gitaren, Colombie tolt als vanouds in het rond.

Al sinds zijn doorbraak in 2014 is Oscar and the Wolf een artiest die zowel mikt op ontroering als uitbundigheid. Colombie wil zijn publiek even graag zien dansen als huilen, met zijn donkere teksten en muziek waarop je niet kan stilstaan. Enter: dansers.

Colombie combineert zang en dans niet vaak tegelijk. Hij varieert meer dan behoorlijk tussen strakke choreo’s (‘The game’) en lossere bewegingen. Hij moet zichtbaar nog wennen aan zijn nieuwe rol als danser, zo verklapt een uitbundige slappe lach. Die ontsnapt hem tijdens het blije ‘On fire’ na enkele sensuele heupbewegingen. 

Het nummer dat het publiek massaal aan het dansen krijgt, is het euforische ‘Breathing’. Opvallende afwezige in de setlist is recente radiohit ‘Somebody without you’ ten voordele van 8 andere nummers uit het nieuwe album ‘Taste’, waaronder het titelnummer.

In het gevoelige 'Taste' doet Colombie het kwetsbare relaas van hoe hij naar eigen zeggen "niet alleen verslaafd was aan middelen maar ook geobsedeerd was door een persoon". Het is een van de weinige rustpunten in de show. Colombie zingt ingetogen en grotendeels met de ogen gesloten, zittend naast een beeld van een kwal. De onderliggende boodschap voor de ex in kwestie lijkt duidelijk.

Ander moment van ontroering: de beelden uit Colombies kindertijd tijdens ‘Hard to find’. Een collectieve ‘ooooh’ golft door de zaal. 

Colombie wil van het Sportpaleis een discotheek maken en dat lukt grotendeels tijdens de uitgesponnen roes-fase van zijn verslavingsverhaal. Op de tonen van ‘You’re mine’, zijn samenwerking met techno-dj Charlotte de Witte (helaas met te veel bas), vroege hits ‘Princes’ en ‘Strange entity’ (in een versie op steroïden qua beats) en de nieuwe ‘Spill my liquor’ neemt het publiek op de tribunes definitief afscheid van hun zitjes. 

2 momenten van ontroering doorkruisen het feestgedruis. Colombie blikt in een videoboodschap terug op de periode waarin hij na een avondje uit opnieuw zijn dealers opbelt, om toch maar niet te ontnuchteren thuis in zijn eentje. Een getuigenis die niets verbloemt. Het publiek ontroert hem dan weer met smartphonelichtjes en een staande ovatie na het ingetogen maar sterk gezongen 'Ghost of you'.

Verrassen doet Colombie met een cover van ‘Paint the town red’ van Doja Cat en het weglaten van een bisronde. Na een dankwoord voor zijn muzikanten en team eindigt het concert met de muzikale uppercut ‘Oh boy’. Vuurwerk en explosies vertalen de ‘need to destroy’ waarover hij zingt.

Als Belgische mannelijke artiest brengt Oscar and the Wolf iets unieks met een internationale uitstraling. Hij heeft fans tot in het Midden-Oosten. Na concerten in Polen, Tsjechië, Duitsland, Zwitserland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk eindigt deze zaaltournee volgende week in Amsterdam.

Wie Oscar and the Wolf dit jaar aan het werk wil zien, moet hopen op een ticket voor Tomorrowland of Pukkelpop. Maar eerst nog een 2e Sportpaleis. “Blijf open minded en zorg goed voor elkaar”, is Colombies liefdevolle boodschap voor zijn thuispubliek.