Een moord aan de Maas, de langverwachte nieuwe Chimamanda Ngozi Adichie, een bijbelse graphic novel en meer: dit zijn de 5 boeken van de week

Conflicten vermijden kan je zuur opbreken. Tegenspraak is zelfs nodig om vooruit te komen. Dat zegt Ludo Verstraete in 'Doorbreek de lieve vrede op de werkvloer' (uitgeverij Die Keure).

"Goede teams durven elkaar scherp aan te spreken, maar blijven samenwerken. Respect en de juiste intenties zijn de sleutel", vertelt hij op Radio 1. Het negeren van problemen heeft grote gevolgen, zowel voor het individu als de organisatie. 

Op persoonlijk vlak leidt het tot burn-out en energieverlies, op bedrijfsniveau ondermijnt het de productiviteit en samenwerking. Een cultuur waarin openheid en psychologische veiligheid centraal staan, is dus essentieel. Om die te bereiken, moet er op meerdere niveaus tegelijk worden geschakeld. 

"Losse initiatieven, zoals een fruitmand of yogales, veranderen weinig en zijn symptoombestrijding, zonder strategische en structurele verandering." Een doordachte aanpak stoelt op een evenwicht tussen mens- en taakgericht werken. Leidinggevenden moeten duidelijke verwachtingen scheppen en betrouwbaar zijn. Verstraetes boodschap is duidelijk: durf te horen, te zien én te spreken. Alleen zo creëren we een gezonde werkcultuur waarin mensen zich echt gehoord voelen.

Op 28 augustus 2018 gaat een boerderij in het Limburgse Elen in vlammen op. Eigenaar Bert sleept het levenloze lichaam van zijn vrouw Gerty naar buiten en wordt meteen verdacht van moord. In 'De Damiaanhoeve' (uitgeverij De Bezige Bij) brengt journalist Chris de Stoop het verhaal van de onopgeloste hoevemoord.

De Damiaanhoeve ligt in een groot ontgrindingsgebied. In 2018 komt het na bikkelharde onderhandelingen tot een akkoord tussen Bert en een betonbedrijf. Meteen erna staat de hoeve in brand. 

Het parket en de politie vermoeden dat de brand werd aangestoken om de sporen van de moord op Gerty te verbergen. Tot op de dag van vandaag wordt Bert officieel verdacht. De Stoop volgt de zaak al 3 jaar en gelooft in zijn onschuld. 

De Stoop is kritisch over hoe het gerecht met de zaak omgaat. "De verdenking kan niet ongedaan gemaakt worden zonder voor de rechtbank te komen" vertelt hij op Radio 1. "De pijn van het niet weten is traumatisch: je kan niet rouwen, je kan het niet verwerken."

'De Damiaanhoeve' draait voor de Stoop niet alleen om deze tragedie. Het is ook een verhaal over het verlies van het platteland, door de toenemende industrialisatie en verstedelijking. Een strijd die niet alleen belangrijk is voor de boeren, maar voor de hele samenleving.

De Nigeriaans-Amerikaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie is een literaire superster die internationaal doorbrak met 'Amerikanah' en het essay 'We moeten allemaal feminist zijn'. Na 12 jaar komt ze met een nieuwe roman: 'Dream count' (uitgeverij De Bezige Bij). 

In 'Dream count' volgen we 4 Afrikaanse vrouwen tussen de 30 en 40 jaar, wiens levens met elkaar vervlochten zijn. Adichie draagt het boek op aan haar overleden moeder. Zelf moeder van een 9-jarige dochter en recent bevallen van een tweeling, kijkt Adichie met hernieuwde bewondering naar de diepe verbondenheid tussen moeder en dochter, meteen een centraal thema in 'Dream count'.

"De moeders zijn ontzettend materialistisch, bekrompen, inhalig en in die zin heel menselijk", vertelt journaliste Catherine Vuylsteke op Klara. Zij kon de roman al lezen.

Chiamaka, is een Nigeriaanse journaliste die terugblikt op haar relaties en de invloed die ze hadden op haar kijk op de wereld. Zikora, het 2e personage, is haar beste vriendin. Haar hoop op een 'net katholiek' leven valt aan duigen wanneer ze alleenstaande moeder wordt. Omelogor, de 3e Nigeriaanse vrouw en nicht van Chiamaka, is directeur bij een bank die betrokken raakt bij ongure witwaspraktijken.

Ook het leven van de Guinese Kadiatou, Chiamaka’s huishoudster is verbonden met dat van de andere drie. Dit personage is gebaseerd op Nafissatou Diallo, die in 2011 de Franse politicus Dominique Strauss-Kahn beschuldigde van seksueel misbruik.

Uiteindelijk werd de zaak geseponeerd, wat Adichie tegen de borst stootte. In haar nawoord schrijft ze dat ze in haar boek die onacceptabele ervaring van Diallo wilde recht zetten door van haar een positief personage te maken.

Huisarts Rein Bellens is een van de eerste abortusartsen die vrouwen hielp, toen het nog illegaal was. In de jaren 80 staat ze op de barricades voor de legalisering. In ‘Mijn strijd voor abortus’ (uitgeverij Houtekiet) keert ze terug naar de periode die de abortuswet uit 1990 voorafging, een mijlpaal in de vrouwenrechten. 

De jonge Bellens groeit op in een katholiek gezin en trekt na haar studies naar Portugal waar ze voor de eerste keer geconfronteerd wordt met de complicaties van abortus.

"Ik heb die vrouw doorverwezen naar het ziekenhuis, maar daar werd zij gecuretteerd zonder verdoving. (Bij curretage wordt zwangerschapsweefsel weggehaald uit de baarmoeder, red.) 'Omdat die vrouw het maar eens goed moest voelen'", vertelt Bellens in Terzake.

Terug in België gaat Bellens aan de slag in een huisartsenpraktijk in Gent. Met een vrouw, zwanger na een verkrachting, trekt ze naar Groede in Nederland, waar abortussen worden uitgevoerd.

Zo'n 95% van de vrouwen in de Nederlandse abortuskliniek komt uit Vlaanderen. Bellens krijgt de techniek aangeleerd op voorwaarde dat ze zelf een abortuscentrum opstart in Gent, wat ook gebeurt. Het centrum wordt 3 jaar ongemoeid gelaten, tot de rijkswacht een onderzoek opent na maanden van spionage en een huiszoeking. "Ik vond dat ik goed werk deed, maar blijkbaar werden we beschouwd als misdadigers. Ik was heel verontwaardigd", getuigt Bellens.

Een jaar later komt er een monsterproces, met 50 beklaagden. Volgens Bellens was dit, achteraf beschouwd, een godsgeschenk dat meehielp de discussie weer aan te zwengelen. Het zou uiteindelijk leiden tot de Belgische abortuswet van 3 april 1990.

Simon Spruyt is geen nieuwkomer in de stripwereld. Liefhebbers van het genre kennen hem van 'De Bamburgers','Papa Zoglu', 'Junker' of 'De tamboer van Borodino'.

VRT NWS-journalist en stripfanaat Saskia De Schutter las zijn nieuwste graphic novel 'De uitverkorene' (uitgeverij Oogachtend), een hedendaagse vertelling van een parabel uit de Bijbel. 

Spruyt modelleert zijn hoofdpersonage naar Jacob uit 'Esau en Jacob', een verhaal uit het Oude Testament over een zoon die zijn blinde vader en zijn broer met succes bedriegt.

'Hij is de motherfucker. Hij is gezegend. Hij hoeft zich geen zorgen te maken over de komende besparingsronde. De god van zijn papa vindt hem tof. Hij is de uitverkorene.'

Deze scène schetst volgens De Schutter de slechterik: een yuppie, een opportunist, een snelle carrièremaker. Een die het natrappen niet laat en profiteert van de miserie van een ander.

Volgens haar is 'De uitverkorene' een verhaal over het leven, met zijn winnaars en verliezers. Spruyt geeft niet mee wat juist is, of moreel rechtvaardig: hij wil de lezer laten filosoferen. Zoals in zijn andere strips, kiest hij ook hier voor weer een nieuwe tekenstijl. In functie van het verhaal krijgen de kleuren groen en rood een emotionele betekenis.

"Als een strip duidelijk en af moet zijn, dan is dit geen strip voor jou. Maar wil je het later nog eens vastpakken, nog eens lezen en er iets anders uithalen, dan is dit je ding", is de mening van De Schutter.