Busschauffeur Lieve Declercq uit Diksmuide krijgt eigen halte en eindelijk afscheidsfeest na onverwacht pensioen: “Het blijft pijnlijk dat ik niet meer met de bus mag rijden”

“Ik deed secretariaatswerk tot mijn 47ste”, vertelt Lieve Declercq (72) thuis in Esen bij Diksmuide. “Maar plots was ik de computer en telefoon beu, ik miste sociaal contact. Dan ben ik buschauffeur bij De Lijn kunnen worden. Maar na een ongeval in de stelplaats, waarbij ik een lelijke voetbreuk opliep en na ook nog een complicatie en trombose, mocht ik niet meer met de bus rijden. Ik was nog maar 60 en vond het een ramp dat ik zo plots en zo vroeg al moest stoppen. Ik had ook geen afscheid kunnen nemen van mijn job, mijn collega's en mijn reizigers.”

Lieve gedroeg zich als een mama voor heel wat kinderen en jongeren op de bus. “Ga je ze een beetje in de gaten houden, vroegen veel ouders. En zo groeide het. Het begon met trakteren met snoep op verjaardagen. En hoewel dat eigenlijk niet mocht, zette ik al eens de muziek wat luider wanneer iemand een liedje graag hoorde." "Ik had ook altijd een kleine apotheek bij voor wie iets zou nodig hebben. En al die jongeren konden bij mij terecht met hun pleziertjes en verdrietjes, als ze 'n nieuw lief hadden bijvoorbeeld of als het net gedaan was met hun liefje. Ik zorgde voor de jonge reizigers alsof het mijn eigen kinderen waren.”

Lieve wachtte zelfs op reizigers die wat te laat waren. En wie iets vergat op haar bus, kreeg het persoonlijk thuis gebracht. “Normaal moesten we verloren spullen — een gsm, trui of zwemzak bijvoorbeeld — afgeven in een lokaaltje van De Lijn, maar na mijn dienst ging ik gewoon langs bij de mensen om hun spullen terug te brengen. Ik vond dat een kleine moeite.”

Belletjetrek en andere kwajongensstreken pakte Lieve ludiek aan. “Als iemand zomaar op de bel duwde, dan moest hij of zij van mij afstappen en opnieuw opstappen. Deed die dat 5 keer, dan moest die 5 keer af- en opstappen. We hadden eens ferm veel leute en dan was het gepasseerd.”

Ik kreeg de bijnaam ‘Lieve van de bus’ en had de tijd van mijn leven. Het doet pijn als De Lijn negatief in het nieuws komt. Jonge mensen zijn niet meer zo gemotiveerd om dit werk te doen. Ze maken problemen van gesplitste diensten bijvoorbeeld, maar mensen moeten nu eenmaal ’s morgens én ’s avonds van en naar hun werk gebracht worden. Ik had daar nooit problemen mee.”

Met haar kandidatuur voor het VRT-programma ‘De Droomfabriek’ wilde Lieve haar pijnlijke vertrek eindelijk een plaats geven. “Nooit had ik durven denken dat ze er iets mee zouden doen. Maar plots stond Bart Peeters aan mijn deur voor een verrassende laatste busrit, op 21 augustus vorig jaar.”

Een aantal trouwe reizigers stapte die dag een laatste keer op bij 'Lieve van de bus' en op het einde van de rit in Nieuwpoort kreeg ze een massaal afscheid van de oud-collega’s van De Lijn. “Ze waren er allemaal, dat deed iets. Het was een superleuke dag en een waardig afscheid. Na 13 jaar kan ik nog altijd niet op een bus stappen als passagier. Het doet met te veel pijn dat ik zelf niet kan rijden.”

Als extraatje en als blijvende herinnering aan ‘haar’ vaste lijn en droomjob, onthulde De Droomfabriek afgelopen zaterdagavond tijdens de uitzending live een bushalte in Lieves voortuin. “Die gepersonaliseerde halte was de grootste verrassing. De halte van mijn dromen, op lijn 41: een beter cadeau konden ze mij niet geven. De halte blijft aan mijn huis staan. Het is natuurlijk geen echte halte waar de bus zou passeren. Maar wie langskomt, is altijd welgekomen.”