Chelsea en Mickey zijn dik in een samenleving die dat niet accepteert: "Willen gewoon als mens behandeld worden"

Zo'n 70 procent van de volwassen Belgen zullen tegen 2050 overgewicht of obesitas hebben. Dat blijkt uit een studie die afgelopen week op Wereldobesitasdag gepubliceerd werd. Endocrinologen schrikken niet van die cijfers en waarschuwen al langer voor de obesitaspandemie. 

"Ik ging voor het eerst op dieet toen ik 6 jaar was", vertelt Chelsea (30). "Je krijgt plots te horen dat jij niet mag eten wat andere kindjes eten. Alle dunne kindjes zijn gezond, maar ik was dat niet volgens de dokters." Het is op dat moment dat Chelsea al een obsessie met eten en haar gewicht creëert. "Als klein meisje snap je dat allemaal niet. Het enige wat ik voortdurend meekreeg, was dat ik niet goed genoeg was. Ik zou pas goed genoeg zijn als ik dun was." 

Het ene dieet volgde het andere in sneltempo op. "Ik hongerde mezelf uit, want ik dacht dat ik zo eindelijk dun zou worden. Nu weet ik dat het zo niet werkt en dat ik mijn metabolisme op die manier volledig heb stilgelegd, maar dat kleine meisje hoorde enkel dat ze niet goed genoeg was. Ook van haar ouders, die haar onvoorwaardelijk graag hadden moeten zien." 

De 22-jarige Mickey heeft nog nooit een dieet geprobeerd, omdat ze te vaak noodgedwongen moest focussen op overleven. "De laatste 4 jaar heb ik enorm veel moeten verwerken", vertelt Mickey.  "Ik ging uit huis en praat niet meer met mijn mama. Mijn mentale gezondheid hindert mij al lang. Op korte tijd kreeg ik de diagnoses autisme, ADHD, bipolaire stoornis en PTSD." 

In 2023 belandt ze in het ziekenhuis na een zelfmoordpoging: "Sindsdien ben ik veel bijgekomen. Mijn focus ligt op overleven, niet op vermageren", vertelt ze. 

Beide vrouwen hebben problemen aan hun schildklier, waardoor hun stofwisseling niet optimaal werkt. Chelsea erfde haar probleem van haar overgrootmoeder en wist dat al op jonge leeftijd. Mickey ontdekte pas in 2022 dat ze schildklierproblemen had, terwijl de waarden in haar bloedtesten al sinds 2016 verhoogd waren. 

"Ik heb de ziekte van Hashimoto. Die zorgt ervoor dat de cellen in mijn schildklier zichzelf aanvallen, waardoor de werking ervan steeds verder vertraagt", legt Mickey uit. "Net omdat het zo laat is opgemerkt, ben ik veel bijgekomen. Ik had veel gewicht kunnen vermijden als ik eerder de juiste medicatie had kunnen nemen."

Daarbovenop heeft ze sinds de coronaperiode last van chronische pijn en vermoeidheid. "Soms kom ik thuis en moet ik op de vloer gaan liggen, omdat mijn rug zoveel pijn doet door een mislukte scolioseoperatie in mijn jeugd", vertelt Mickey. Sporten is daardoor quasi onmogelijk. "Voor mijn gezondheid zou ik wel willen afvallen, maar met mijn uiterlijk ben ik tevreden. Ik ben wel blij met wie ik ben en ben ook meer dan mijn lichaam, dat is het minst interessante aan mij", weet Mickey. 

'Elk pondje gaat door het mondje.' Het is een veelgehoord argument dat zowel Chelsea als Mickey en menig ander dik persoon regelmatig naar hun hoofd geslingerd krijgen.

"Complete nonsens", zegt Chelsea. "Mijn zus kon alles eten en bleef dun, ik at echt gezond en sportte veel en ik bleef de dikke." Voor haar is dat bewijs genoeg: "Dunne mensen kunnen ongezond zijn en dikke mensen kunnen gezond zijn. Dat is logica als je kijkt naar wie wat eet."

Mickey geeft toe dat ze niet weet hoe ze met eten moet omgaan. "Ik vind eten gewoon heel lekker. Ik eet fastfood, want als ik mezelf dat ontzeg, wordt het een obsessie. Ik wil mezelf geen beperkingen opleggen", vertelt ze. "Nu ik de levensvreugde heb teruggevonden, wil ik gewoon genieten." 

Chelsea herinnert zich dat er in coronatijd sprake was van ongevaccineerden niet toe te laten tot bepaalde plekken. "Toen werd er plots ook geopperd om dikke mensen de McDonalds niet meer binnen te laten. Zoiets maakt mij furieus. Heb je al eens goed bekeken wie daar binnen zit? Dikke mensen durven daar niet meer komen", verzekert ze, "omdat ze enkel commentaar krijgen en aangestaard worden."

Dat gevoel van aangestaard worden, kent Mickey ook. "Als ik enkele jaren geleden naar buiten ging, stelde ik mezelf de vraag of ik zin had om aangestaard te worden. Ik baseerde mijn outfit op mijn antwoord. Nu besef ik dat het leven te kort is om rekening te houden met andere mensen", vertelt Mickey. "Ik draag wat ik zelf wil."     

Dat ze een veilige bubbel heeft met mensen die haar graag zien en steunen, helpt. "Ik zit zo graag in mijn eigen veilige bubbel, dat ik niet meer zoveel bezig ben met de wereld daarbuiten. Soms vergeet ik dat onze samenleving niet zo goed om kan met mensen zoals ik", legt Mickey uit. 

Chelsea beaamt: "Het is al meermaals gebeurd dat ik mij goed voel in mijn bubbel, maar dan dubbel zo hard besef dat de samenleving daarbuiten echt verschrikkelijk hard is." 

Een kind dat haar 'hey dikzak' toeroept aan de bushalte, een stewardess die met haar ogen rolt als Chelsea om een verlengstuk voor haar veiligheidsgordel vraagt, of de tientallen artsen die haar weigeren verder te onderzoeken, omdat ze "gewoon moet afvallen". Met zulke voorvallen krijgt Chelsea dagelijks te maken. 

Daarom vindt ze dat de samenleving obesitas mee in de hand werkt: "Waarom zou mijn uiterlijk een ziekte zijn? Obesitas wordt veroorzaakt door zoveel factoren, waaronder stress en slaap. Als de samenleving voortdurend zo in onze nek zit te hijgen, dan dragen wij dat met ons mee. We krijgen stress en slapen slecht, mentaal is dat moeilijk en dat uit zich dan ook fysiek", vertelt Chelsea. 

En eigenlijk gaat het niet eens over ons gewicht, stelt Chelsea. "Ik wil gewoon als mens behandeld worden. Ik ben net zoals anderen gemaakt van vlees en bloed, dus dan denk ik dat het niet te veel gevraagd is om mij ook zo te behandelen", weet Chelsea. 

Ze concludeert dat fatshaming een van de weinige sociaal aanvaarde vormen van discriminatie is in onze samenleving. "Waarom vinden mensen het normaal dat ze me mogen aanspreken op mijn gewicht? Waarom raden collega's mij aan de lunchtafel verschillende diëten aan? Laat mij met rust, ik wil gewoon gelukkig zijn en mij goed voelen." 

Mickey vindt het jammer dat enkel dunne lichamen als waardig aanzien worden in onze samenleving. "Ieders lichaam is buitengewoon, er zit ook zoveel geschiedenis in. We mogen er trots op zijn." 

Dat laatste heeft Chelsea pas echt goed beseft in de coronaperiode. "Ik wilde mij goed en gezond voelen. Daarvoor moest ik mezelf beginnen te aanvaarden. Vandaag ben ik blij met wie ik ben en dat laat ik ook zien aan de wereld. Ik kaart de problemen waarmee ik te maken krijg aan, zodat anderen zich minder eenzaam voelen. Ik doe het voor de kindjes die nu 6 jaar zijn en bij de kinderdiëtiste belanden", besluit ze.