"Plots was hij weg, verschrikkelijk": man van Alice stierf 5 jaar geleden helemaal alleen in ziekenhuis aan covid

"Mijn man staat overal, hij is in het hele huis aanwezig. Dat doet me goed. Ik zou niet kunnen leven zonder dat ik hem overal zie."

We zijn bij Alice Jacobs (82) thuis in Alken in Limburg. Overal zien we kaders met foto’s van haar man Romain staan, omringd door talloze zelfgemaakte bloemstukken. Romain overleed in 2020 aan corona. Hij was 85.

In nog geen week tijd moest Alice afscheid nemen van haar man. "Toen we hem naar het ziekenhuis brachten, was hij al zijn kracht verloren. Hij kon, ocharm, niet meer op zijn benen staan. We wisten toen nog niet dat het corona was. Dat nieuws kwam pas later."

Romain bezoeken, kon niet. "Ik mocht wel dag en nacht bellen naar de kliniek", vertelt ze. "Dat deed ik ook. Elk half uur probeerde ik gedurende een dag en een nacht naar hem te bellen. Uiteindelijk heb ik hem maar 3 keer kunnen horen. Ik raakte gewoon niet binnen bij het ziekenhuis. Toen ik hem aan de lijn kreeg, zei Romain dat ik vaker moest bellen. Hij wist niet hoe erg het daar in het ziekenhuis was."

Enkele dagen later vroeg het ziekenhuis aan Alice of ze een computer had. "Ze hebben hem zo nog even laten zien. Samen met de verpleegsters die als mummies waren gekleed. Onze 5 zonen stonden hier rond de tafel mee naar het scherm te kijken."

"3 zinnen heeft hij nog gezegd. Ik ga ze nooit vergeten. 'Zorg goed voor elkaar. Zorg goed voor moederke. Moederke, zorg goed voor alles'."

"'s Avonds om 22 uur kregen we hem nog een 2e keer te zien. Om half 12 was het gedaan."

Dat Alice geen persoonlijk afscheid heeft kunnen nemen van Romain blijft ook 5 jaar later voor veel verdriet zorgen. "Mijn man was zolang op de wereld, maar in één keer was hij weg. Alsof hij nooit op de wereld was geweest", vertelt ze.

"Ik zou hem nog eens goed vastgepakt hebben. Geknuffeld. Hij miste mij, dat voelde ik aan de telefoon."

"Je kan je dat niet goed voorstellen", vertelt ook Filip, één van de zonen van Alice. "Afscheid nemen via de computer voelt hetzelfde als naar tv kijken. Dat is niet echt."

Op tafel bij Alice vinden we een houten kistje met een foto van Romain op. "Dit is mijn verdriet in een doosje", vertelt ze terwijl ze er tientallen briefjes uithaalt. "In het begin had ik zoveel verdriet dat ik het probeerde op te schrijven."

De coronacrisis zorgde er niet alleen voor dat mensen alleen stierven, ook een uitvaart was enkel toegestaan onder strikte voorwaarden en met maximaal 15 mensen.

"Mijn zonen en ik moesten ver uit elkaar zitten. De buitenstaanders die naar de begrafenis komen, proberen je normaal gezien ook te troosten. Maar dat kon niet toen. Er durfde bovendien niemand langskomen bij mij thuis, want dat mocht niet."

"Een paar weken na zijn dood is er nog een zakje vanuit het ziekenhuis toegekomen met een paar van zijn persoonlijke spullen zoals zijn portefeuille", vertelt zoon Filip. "Zijn kleren waren mee verbrand, zeiden ze. Zelfs dat kregen we niet terug."

"Het was verschrikkelijk", vertelt Alice. "Hij wilde zelf zo graag een waardig afscheid en ik denk iedereen hier."