Regisseur Kristof Van Den Bergh uit Herenthout: "Klimaatdocumentaire '2050' was reis naar andere planeet"

"Antarctica heeft een grote aantrekkingskracht op vrijwel iedereen", vertelt Kristof Van Den Bergh. "Dat is op reis gaan naar een andere planeet. Het is een fantastische uitdaging geweest. Ik denk dat ik maar 5 seconden moest nadenken voor ik ja zei."

"Het is weinigen gegeven om de toestemming te krijgen om naar daar te gaan. Eerst moet er een hele checklist worden afgevinkt. Op dat vlak is het zeker een unieke kans geweest." 

Kristof werkt voor Erik Goens sinds hij de regie deed voor het sport- en praatprogramma 'Kantine' op Play Sports. Goens presenteerde dat. Voor de documentairefilm '2050' trokken ze nu dus ook samen naar Antarctica, waar het landschap van ijs wordt bedreigd door het veranderende klimaat. 

Wat Kristof er het eerste opviel, was de stilte. "Dat is iets wat je in de wereld bijna nergens kan ervaren. Geen vogel, niks. Je voelt je er helemaal alleen op de wereld. Het was 'a dream come true'. Ik denk dat je nergens ter wereld zo'n tot de verbeelding sprekende beelden kan schieten. Ik ben zo blij dat ik de kans heb gekregen en ik ben ook heel blij met het resultaat." 

"Groenland, aan de Noordpool, is al een beetje om zeep. We zien nu ook dat het smelten van het ijs op de Zuidpool sneller en sneller begint te gaan. Ik wist niet dat het zo snel aan het gaan is. Eén van de wetenschappelijke proeven die we daar hebben kunnen volgen, heeft mijn ogen geopend. Het steeds warmer wordende oceaanwater is van onderuit de ijsplaat aan het aanvreten. Dat heeft ook grote gevolgen voor het stijgen van de zeespiegel."

Het is niet alleen een film over het klimaat, maar ook over de mensen die daar hun leven aan wijden. Het gaat ook over de expeditieleiders, de onderzoekers van nu en vroeger.

"Buiten prachtige natuurbeelden zit er ook een grote vleug geschiedenis in", vertelt Kristof. "We vertellen ook het verhaal van Adrien de Gerlache die meer dan 125 jaar geleden met de Belgica naar Antarctica is getrokken voor de allereerste wetenschappelijk expeditie. Ze hebben er ook een jaar vastgezeten in het ijs."

Er zijn eerst cameratesten gebeurd om te weten wat het filmmateriaal aankon. "We zaten er ook in een sneeuwstorm, de gevoelstemperatuur in hevige wind gaat dan enorm zakken tot -40, zelfs -50. Als je dan even buitenstaat, dan kan je lens wel vastvriezen. We konden 5 minuten filmen, moesten dan weer binnen opwarmen, een half uur wachten en weer naar buiten. Dat was de moeilijkste uitdaging."

"Je moet ook volledig vertrouwen op de expeditieleiders zoals Alain Hubert. Je kan zelf toch niet ingrijpen. We moesten ook van onze koers afwijken. Je ziet geen hand voor je ogen. Het is één grote witte kamer waar je doorrijdt. Als je weet dat er op Antarctica grote ravijnen kunnen ontstaan van meer dan 100 meter diep, dan weet je toch dat we geluk hebben gehad." 

"We hebben goede research gedaan naar personen en verhalen, maar het is onmogelijk om in die omstandigheden volgens een vooropgesteld scenario te werken. Het weer kan er 5 keer per dag veranderen. We kregen elke dag wel iets extra's dat we niet hadden kunnen voorzien maar wat de film nog meer uniek maakte."

"De documentaire is een goede mix van ontspanning en de boodschap die we willen brengen. Ze heeft alles om ook internationaal te verspreiden. Het is een globale boodschap en de film heeft een niveau om over de landsgrenzen te kunnen scoren. Nu even een rustperiode, al ben ik deze week met de oud-leiders van de Chiro meegestapt in de carnavalstoet van Herenthout.  Dat heeft deugd gedaan."